ตอนที่ 19 มารยาสัตว์
นับแต่ถังเหอไลฟ์ครั้งแรก ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน
ครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ความนิยมของห้องไลฟ์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผู้ชมใหม่ๆ เข้ามาดูไลฟ์ของเขาแทบทุกวัน จากนั้นก็ถูกอาหารอร่อยๆ ที่เขาทำดึงดูด และอยู่ในห้องไลฟ์ไม่ไปไหนแต่นั้นมา
ตอนนี้ทุกครั้งที่ถังเหอเปิดไลฟ์ จำนวนคนดูโดยพื้นฐานแล้วมากกว่าหนึ่งแสนคนอยู่ตลอด กระทั่งจำนวนแฟนคลับของเขาก็มีถึงเจ็ดแปดหมื่นแล้ว อัตราการเปลี่ยนแปลงนี้พูดไม่ได้ว่าไม่สูง โดยเฉพาะสำหรับหน้าใหม่สักคน จัดว่าเป็ผลลัพธ์ที่โดดเด่นมาก
นับแต่วินาทีที่หลินเผิงเซ็นสัญญากับถังเหอ อารมณ์ของเขาก็ล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ ไม่ลงมาอีกเลย
เขารู้ว่าถังเหอมีศักยภาพมาก แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีศักยภาพสูงขนาดนี้ ขอแค่โปรโมตและให้เวลาเขามากพอ จะสัญญา B สัญญา A ก็ง่ายดายแค่เอื้อม
ส่วนถังเหอนับแต่ออกจากบ้านครั้งแรกไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน ก็ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านไปอีกครึ่งเดือนเต็มๆ
การใช้ชีวิตในโลกนี้สะดวกสบายเกินไป ของที่้าก็ซื้อออนไลน์ได้หมด แถมยังส่งตรงถึงหน้าประตูบ้าน ต่อให้เบื่อๆ ขึ้นมาก็เข้าสู่โฮโลแกรมสตาร์เน็ตได้ เหมือนอยู่ในโลกจริงเลย
ตอนที่ถังเหอล็อกอินเข้าไปในโฮโลแกรมสตาร์เน็ตเป็ครั้งแรก เขาใมากแถมยังอารมณ์แปรปรวนเกินไป สตาร์เน็ตจึงตัดสินว่าเขาไม่เหมาะสมที่จะล็อกอิน[1]เข้ามาในโฮโลแกรม และถูกบังคับล็อกออฟ[2]
ภายหลังในที่สุดเขาก็สงบสติอารมณ์และเตรียมใจดีแล้ว จึงล็อกอินเข้าสตาร์เน็ตได้สำเร็จและถูกสตาร์เน็ตจับตามองแบบเรียลไทม์ เมื่อไรก็ตามที่พบว่าอารมณ์ของเขาผันผวนมากเกินไป เขาก็จะถูกเตะออกไปอีกครั้ง
และเพราะเพิ่งได้เข้ามาในโลกโฮโลแกรมเป็ครั้งแรก ถังเหอเห็นอะไรก็สนใจใคร่รู้ไปหมด นอกจากไลฟ์และการบำเพ็ญแล้ว เขาก็ใช้เวลาแทบทั้งหมดในโฮโลแกรมสตาร์เน็ต
แต่ไม่ว่ามันจะให้ความรู้สึกแปลกประหลาดแค่ไหน เวลาครึ่งเดือนก็เพียงพอให้เขาเข้าใจโลกโฮโลแกรมทั้งหมดแล้ว
หลังจากพ้น่ตื่นตากับความแปลกใหม่ผ่านไป ถังเหอก็เริ่มคิดถึงโลกจริงๆ ข้างนอก ถึงแม้โลกโฮโลแกรมจะทำได้สมจริง แต่ก็ไม่ใช่โลกจริงอยู่ดี ยังไม่สามารถเทียบโลกจริงๆ ได้
ตอนเขาอยู่ที่พิภพิเสิน นอกจากการปิดด่าน[3]เป็เวลานาน ถังเหอก็ไม่เคยอยู่แต่ในบ้านครึ่งเดือนโดยไม่ออกไปไหนเลยสักครั้ง ขืนทำแบบนั้นเขาคงอึดอัดตายแน่
ตอนนี้เขาคิดถึงอากาศนอกบ้านสุดๆ อยากจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย จะดีที่สุดถ้าเป็สถานที่ที่มีสิ่งปลูกสร้างน้อยๆ แล้วมีดอกไม้ใบหญ้าสักหน่อย
เื่นี้ทำให้เขานึกถึงป่าม่อยวนที่เขาเคยไปในครั้งแรกขึ้นมา
ตอนนั้นเพราะต้องรีบกลับมาไลฟ์ก็เลยไม่ได้เดินเล่นนานนัก พอดีครั้งนี้ได้โอกาสไปเดินเล่นให้ทั่ว ไม่แน่ว่าอาจหาวัตถุดิบที่ไม่มีขายในห้างเจอก็ได้
หนึ่งในจุดแข็งของถังเหอตลอดมาคือการลงมือทำทันทีที่คิด เขาเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าสำหรับออกนอกบ้าน เตรียมของที่ต้องใช้ในการออกไปข้างนอกทั้งหลาย แล้วเดินลงบันไดไปอย่างเบิกบานทันที
แต่ถังเหอในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าขณะที่เขาขลุกตัวอยู่ในบ้านมาครึ่งเดือน ก็มีสัตว์ตัวน้อยน่าสงสารตัวหนึ่งรอคอยเขาอยู่ใต้อาคารมาครึ่งเดือนแล้ว โชคยังดีที่มีอาหารอร่อยๆ มาปลอบประโลมิญญามันทุกวัน ไม่อย่างนั้นหากถังเหอยังไม่สติแตก มันก็อาจสติแตกไปก่อนแล้ว
ในตอนนี้เ้าสัตว์น้อยยังคงนอนในกอดอกไม้ด้านล่าง รอคอยคนคนนั้นที่ไม่รู้ว่าจะออกจากบ้านตอนไหนอย่างหมดอาลัยตายอยาก
‘แกร๊ก’ ประตูทางเข้าหลักบานใหญ่ที่ชั้นล่างถูกเปิดออก แต่เ้าสัตว์น้อยก็ไม่ขยับ ยังคงอยู่ในท่าเดิม
นอกจากถังเหอแล้วยังมีคนที่ได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลมากมายอาศัยอยู่ที่นี่ คนที่เดินเข้าเดินออกในแต่ละวันมีเยอะมาก
ในตอนแรกทุกครั้งที่ประตูใหญ่ถูกเปิด เ้าสัตว์น้อยก็จะจ้องมองประตูด้วยดวงตาเป็ประกายทุกครั้งไป เพื่อไม่ให้พลาดคนที่ตัวเองรออยู่คนนั้นไป
ตอนนี้ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน ก็ไม่รู้ว่ามันก้มๆ เงยๆ มองไปแล้วกี่ครั้งจนจะเป็โรคกระดูกสันหลังส่วนคอเสื่อมอยู่แล้ว แต่คนคนนั้นที่มันรออยู่ก็ยังไม่มา
ตอนนี้ที่ประตูใหญ่ถูกเปิดอีกครั้ง อย่างมากที่สุดเ้าสัตว์น้อยก็แค่ขยับจมูกฟุดฟิด ถ้าไม่ใช่กลิ่นที่คุ้นเคย จะชำเลืองสักนิดก็ไม่เต็มใจทำ
ครั้งนี้เ้าสัตว์น้อยยังคงนอนอย่างเกียจคร้านในกอดอกไม้เหมือนเดิม หลังจากได้ยินเสียงก็ขยับจมูกเล็กน้อย แล้วกลิ่นหอมที่คุ้นเคยก็โชยมา
เ้าสัตว์น้อยผงะไปในทีแรก แล้ววินาทีต่อมาก็โงหัวน้อยๆ ขึ้นทันที และเห็นคนที่มันรออยู่ลงมาแล้วจริงๆ
เ้าสัตว์น้อยเริ่มร้องเรียก ‘อ๋าว’ ในคอ แต่ก็รีบยกอุ้งเท้าหน้าทั้งสองตะครุบปิดปาก จากนั้นก็กลิ้งไปมาบนพื้นอยู่หลายรอบ ทำให้ขนสีเงินซึ่งเดิมสะอาดสะอ้านของมันปกคลุมด้วยทรายและใบไม้มากมาย เส้นขนเรียบนิ่มก็กลายเป็ยุ่งเหยิงรุงรัง
เ้าสัตว์น้อยเปลี่ยนจากสะอาดสะอ้านน่ารักเป็สัตว์จรจัดสกปรกในทันที
เมื่อรู้สึกว่าสภาพตัวเองพอใช้ได้แล้ว เ้าสัตว์น้อยก็ฝืนทนกลิ่นเหม็นและกลิ่นดินที่ลอยอ้อยอิ่งตรงปลายจมูก เดินกะเผลกแต่ความเร็วไม่ช้าเข้าไปหาถังเหอ และเมื่อมาถึงในระยะสายตาของเขาก็ล้ม ‘แผละ’ ลงไปทันที
“อ๋าว…อ๋าว…” เ้าสัตว์น้อยร้องอย่างอ่อนแรง แล้วดวงตากลมป๊อกคู่โตนั้นยังแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของถังเหออีกด้วย
เชิงอรรถ
^ เข้าสู่ระบบ^ ออกจากระบบ^ เก็บตัวฝึกวิชา
24K
