แคว้นเทียนหยวน เมืองฉางจิง ปีที่ 209
ในวันที่หกของเดือนมิถุนายน วันแห่งความรัก เมืองหลวงก็คึกคักไปด้วยกิจกรรม ตะเกียงหลากสีถูกแขวนอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน คนเดินถนนต่างพูดคุยและหัวเราะกัน เด็กสาวและเด็กชายรวมตัวกันเป็หมู่ฝูงชนและเป็กลุ่มขณะที่พวกเขาท่องบทกวี และมีการแข่งขันพลังชี่บนเวที พูดคุยสนุกสนานหัวเราะร่าในสายลมยามเย็น
ในลานภายในอันเงียบสงบและสง่างามในเขตชานเมืองของเมืองหลวง เสียงกรีดร้องอันแหลมคมทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด
"อา! โจวจื่อเฉิง... เ้าคนชั่ว... วันหนึ่ง เ้าจะถูกฟ้าผ่า! ให้เ้าตายโดยไร้บุตร!" ที่มุมหนึ่งของลานบ้าน มีสตรีที่เปื้อนเืคลานออกมาจากป่า ใบหน้าของนางถูกทำลายและดวงตาของนางถูกควักออก ใบหน้าที่เสียโฉมของนางดูน่ากลัว
คนรับใช้สองคนออกมาเตะหัวนาง “นังหญิงแพศยาไร้ยางอาย หยุดะโ อย่ามาทำให้หูขององค์หญิงสกปรก!”
หรงฉีเยว่รู้สึกเ็ปราวกับมีมีดอยู่แทงทั่วร่างกายของนางและความแข็งแกร่งครั้งสุดท้ายของนางก็หมดไป นางหอบหายใจอย่างรุนแรง คลานต่อไปไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว
มือของนางทิ้งคราบเืไว้บนพื้นสีขาวหยก ทำให้ดูน่าใมาก
รองเท้าปักลายเมฆหลากสีคู่หนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าหรงฉีเยว่ แต่นางมองไม่เห็น
เสียงหัวเราะที่ละเอียดอ่อนของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้นางรู้สึกราวกับว่านางตกลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งอายุนับพันปี ร่างกายของ หรงฉีเยว่สั่นสะท้านขณะที่นางร้องไห้ด้วยเสียงที่น่าสังเวช "องค์หญิงฮุ่ยเจิน... เ้า... ช่างโหดร้ายยิ่งนัก! หญิงชู้แบบเ้าจะไม่มีวันได้ตายดีเป็แน่!"
นางหมดเรี่ยวแรงแล้ว และเสียงของนางก็เบาเหมือนยุง ความเกลียดชังรุนแรงสะท้อนให้เห็นในดวงตาที่สวยงามของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านาง
รองเท้าปักขยับเล็กน้อยและเหยียบลงบนมือเปื้อนเืของหรงฉีเยว่อย่างหนัก มันบดนิ้วของนางอย่างแรง ทำให้นางรู้สึกเ็ปอย่างมาก
“ข้าจะไม่มีจุดจบที่ดีงั้นหรือ เหอเหอ หรงฉีเยว่... เพียงเพราะว่าเ้าเข้าจื่อเฉิง ข้าทำได้เพียงปล่อยให้เ้าหายไปจากโลกนี้ ข้าคือฮูหยินน้อยโจวแล้ว!”
องค์หญิงฮุ่ยเจินหัวเราะอย่างเ็า รอยยิ้มของนางช่างสวยงาม แต่ดวงตาของนางกลับเยือกเย็น
หรงฉีเยว่คิดถึงเื่ราวใน่แปดปีที่ผ่านมา นางทำงานอย่างหนักเพื่อดูแลภัตราคารให้กับครอบครัวของสามีของนาง และกิจการก็เริ่มเจริญรุ่งเรือง และลูกชายของพวกเขาก็ฉลาดและน่ารัก นางคิดว่าสามีของนางจะขอบคุณนางและพวกเขาก็รักกันมาก
นางไม่คิดว่ามันจะเป็การหลอกลวงที่โหดร้าย! สามีของนาง โจวจื่อเฉิง ได้ติดต่อกับองค์หญิงฮุ่ยเจิน ตอนนี้เขาทำร้ายนางเพียงเพื่อแต่งงานกับองค์หญิงฮุ่ยเจิน
ช่างเป็คู่ชู้ที่ดีเสียจริง!
หรงฉีเยว่ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป ดวงตาที่สวยงามของนางถูกควักโดยคนรับใช้เก่าที่ดุร้ายสองคน เสื้อผ้าสีขาวของนางถูกย้อมเป็สีแดง ความเ็ปลึกทำให้นางกระตุกสองสามครั้งและในที่สุดมือของนางก็ตกลง
“ยังไงก็ตามจื่อเฉิงบอกให้ข้าเลี้ยงบุตรชายของเ้าให้มีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่ตัดเขาเป็ชิ้น ๆ จนกว่าสามีที่รักของเ้าจะกลับมา น่าเสียดาย หรงฉีเยว่ที่เ้าจะไม่ได้เห็นเขาตาย แค่คิดว่าบุตรชายของเ้าจะต้องเรียกข้าว่าท่านแม่แล้วสุดท้ายเขาก็จะตายในมือข้า... ฉากนี้ช่างน่าปวดใจเหลือเกิน..."
เมื่อหรงฉีเยว่ได้ยินคำเหล่านี้ นางก็เงยหน้าขึ้นมองทันทีและจ้องไปที่องค์หญิงฮุ่ยเจินด้วยเบ้าตากลวงๆ ของนาง!
ฮุ่นเจินใมาก นางคิดว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะตาย แต่ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเืบนใบหน้าของนางแล้ว นางรู้สึกหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งและหัวใจของนางก็สั่นสะท้าน!
“องค์หญิงฮุ่ยเจิน! โจวจื่อเฉิง! โปรดไว้ชีวิตเขาด้วย! เทียนซีไร้เดียงสา! ถ้าเ้ากล้าทำร้ายเขา ข้าจะไม่ปล่อยเ้าไป ถ้ามีชีวิตหลังความตาย แน่นอน ... ข้าจะให้เ้าจ่ายด้วยเืของเ้า! "
หรงฉีเยว่กล่าวด้วยเสียงขาด ๆ หาย ๆ เสียงของนางอ่อนลงและทั้งร่างกายของนางก็สั่นสะท้าน นางรู้ว่านางกำลังจะตาย แต่พวกมันอาจฆ่าบุตรชายของนาง นางจะไปอย่างสงบสุขได้อย่างไร?
“ฮ่าฮ่าฮ่า? ไว้ชีวิตเขาเหรอ?” องค์หญิงฮุ่ยเจินหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง "เ้ารู้หรือไม่ว่าในคืนที่เ้าแต่งงานกับโจวจื่อเฉิง คนในห้องนอน ... ไม่ใช่เขา! คืนนั้นเขาถูกเพื่อนร่วมงานรายล้อมชักชวนให้ดื่มสุรามงคล เมื่อเขากลับมาถึงห้องเ้าสาวก็พบว่าคนใช้ถูกไล่ออกไปหมดแล้ว เขาใและอยากหนี แต่เขาไม่คิดว่าจะมีใครมาตีเขาจากด้านหลังและผลักเขาออกไปด้วย เมื่อเขาตื่นแล้วกลับไปที่ห้องของเ้า เ้าเปลือยอยู่ เขาทนกับเื่ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อให้คุณดูแลกิจการของครอบครัว เ้าคิดจริงๆ เหรอว่าไอ้สารเลวนั่นเป็บุตรชายของเขา "
คำพูดขององค์หญิงฮุ่ยเจิ้นทำให้หรงฉีเยว่รู้สึกราวกับว่านางถูกฟ้าผ่า นางใและลมหายใจของนางก็อ่อนลงเรื่อยๆ
ภาพในอดีตผุดขึ้นต่อหน้าต่อตานาง ไม่น่าแปลกใจที่โจวจื่อเฉิงเ็ากับนางั้แ่แต่งงานและไม่เคยเข้าใกล้นางอีกเลย อย่างไรก็ตามหรงฉีเย่วคิดอย่างไร้เดียงสาว่าเป็เพราะนางกำลังตั้งครรภ์และเขายุ่งอยู่
และหลังจากที่เทียนซีเกิด ชายคนนี้ก็มองเขาอย่างแปลกๆ เขาไม่เคยกล่าวคำปลอบโยนกับเด็กและไม่เคยมีความสุขบนใบหน้าของเขาเลย
โจวจื่อเฉิงเริ่มไม่อยากก้าวเข้าไปในลานบ้านของนางมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มโปรดปรานคนใช้อย่างเปิดเผย แต่นางก็ยังเชื่อว่าเขา้าอนุเพียงสองสามคน
ตอนนี้นางรู้แล้วว่าทำไม... นางถูกขังอยู่ในความมืด! ในคืนแต่งงาน นางเหน็ดเหนื่อยและผล็อยหลับไปก่อนที่สามีจะกลับมา นางคิดว่านั่นคือโจวจื่อเฉิง!
ท้ายที่สุด ตระกูลโจวก็ร่ำรวย มีคนใช้และสาวใช้หลายคนคอยเฝ้าประตู มีคนเข้าไปในเรือนโดยไม่มีใครสังเกตได้อย่างไร?
“และโอ้… โจรบางคนบุกเข้าไปในบ้านพ่อแม่ของเ้าเมื่อคืนนี้ และพ่อแม่ของเ้าตายอย่างน่าอนาถ” คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนดาบคมที่มองไม่เห็นซึ่งตัดหัวใจของนางออกเป็พันๆ ชิ้น ความเ็ปทื่อพุ่งออกมาจากหน้าอกของนาง ขณะที่เืไหลออกมา
ตอนนี้ ดวงตาของนางไม่เ็ปมากไปกว่าหัวใจของนางแล้ว นางเงยหน้าขึ้นและใช้ลมหายใจสุดท้ายของนางเพื่อกรีดร้องให้กับผู้หญิงที่โหดร้ายที่มองลงมาที่นางจากเบื้องบน "องค์หญิง ฮุ่ยเจิน ... โจงจื่อเฉิง! ข้าหรงฉีเยว่จะจำพวกเ้าไว้! แม้ว่าข้าจะเกิดมาเป็คนชั่ว หรือเป็ิญญาร้าย ข้าจะให้เ้าตายอย่างโเี้!"
หลังจากพูดจบ นิ้วของนางก็ค่อย ๆ หย่อนลง และศีรษะของนางก็ทรุดลงกับพื้นอย่างไม่มีเสียง
มีเพียงคำสาปของนางที่ยังคงก้องอยู่ในหูของนาง ใบหน้าของข้ารับใช้สองคนนั้นซีดเผือด เมื่อมองดูฉากโศกนาฏกรรมที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวความชั่วร้ายขององค์หญิง
ใบหน้าของฮุ่ยเจินซีดเซียวอย่างเป็อย่างมาก คนรับใช้สองคนรีบพูด "องค์หญิง ท่านควรออกไปจากที่นี่ทันที สถานที่สกปรกแบบนี้ไม่เหมาะต่อสายพระเนตรขององค์หญิง!"
301
