ซูเชียงเฟย์ไม่ใช่คนเดียวที่มีสีหน้าท่าทางที่โง่งม ในตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นอีกสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
"ถังซิ่วยังไม่ออกไปอีก นี่เขายังจะเล่นต่ออีกงั้นเหรอ? ทั้งที่เขาสามารถชนะเงินได้จำนวนมากภายในห้องเกมส์นี้ ฉันเองก็เคยมาที่ห้องเกมส์นี้มาหลายครั้งแล้วแต่นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันเห็นใครบางคนได้รับเงินจำนวนมากจากห้องเกมส์นี้"
"นี่คือสิ่งที่เรียกว่าโชคของคนงี่เง่า ถ้าสมองของถังซิ่วเป็ปกติก็ไม่มีทางที่จะสามารถหาเงินมาได้มากแบบนี้"
ซู่ตวนซินและถานหลีเขวียนกำลังเฝ้าดูถังซิ่วด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา พวกเขาหวังว่าคนที่ชนะเงินไม่ใช่ถังซิ่วแต่เป็พวกเขา
"ถังซิ่วมีอะไรน่าอิจฉาเหรอ? เกรดของมันต่ำที่สุดในชั้นปี ปัญหาเกี่ยวกับเื่สมองมันนั้นไม่เพียงแต่จะทำให้มันไม่สามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้แต่เขาก็จะประสบกับปัญหาในอนาคตอีกด้วย อย่าบอกฉันนะว่าพวกนายคิดว่าเหรียญเกมส์สองหมื่นเหรียญเหล่านี้สามารถทำให้มันกินดื่มได้ตลอดชีวิต?"
ซูเชียงเฟย์จ้องมองไปที่เพื่อนสองคนข้างๆเขาและพูดออกมาด้วยความรังเกียจ แม้ว่าถังซิ่วจะสังเกตเห็นซูเชียงเฟย์และเพื่อนร่วมชั้นอีกสองคนพร้อมทั้งได้ยินว่าพวกเขากำลังดุด่าตัวเองอยู่ก็ตามแต่เขาก็ไม่ใส่ใจในคำพูดพวกนั้นเพราะเขาไม่ได้มีเวลาให้ความสนใจกับอีกฝ่าย
ไม่กี่วินาทีต่อมา สายตาของถังซิ่วได้เพ่งเล็งไปยังเครื่องสล็อตอื่นๆภายในห้องเกมส์ หลังจากตัดสินจากกฎของสล็อตพวกนี้เพื่อที่จะชนะเงินรางวัลก็จะต้องหยอดเหรียญเกมส์อีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยเหรียญก่อนแต่ถังซิ่วได้คำนวณอัตราการออกเงินของเครื่องสล็อตเครื่องนี้มาเป็เวลานานมากแล้ว
"เหรียญเกมส์หนึ่งร้อยเหรียญได้คืนกลับมาแปดพันเหรียญ นี่เป็การแลกเปลี่ยนที่น่าสนใจดีนี่"
ถังซิ่วบ่นและรีบยืนต่อแถวเครื่องสล็อต หากว่าเขาพึ่งจะเข้าเล่นห้องเกมส์นี้ก็คงจะรู้สึกลังเลที่จะจ่ายเงินหนึ่งร้อยเหรียญในการเล่นเครื่องสล็อตแน่แต่ตัวเขาได้รับเหรียญเกมส์แล้วหนึ่งหมื่นแปดพันเหรียญและได้รับเหรียญเกมส์มากกว่าสามพันเหรียญฉะนั้นแล้วเขาจึงไม่สนใจเหรียญเกมส์หนึ่งร้อยเหรียญเหล่านี้
นับั้แ่การกระทำของถังซิ่วนั้นก็ทำให้เขาได้รับความสนใจจากผู้คนจำนวนมากภายในห้องเกมส์และทำให้หลายคนต้องล้อมรอบเขาเอาไว้ สำหรับผู้คนที่รายล้อมเขาอยู่นั้น ตัวเขาไม่ได้สนใจอะไรอีกฝ่ายและค่อยๆหยอดเหรียญเกมส์ลงในเครื่องสล็อตแล้วกดปุ่ม "หมุน"
ในตอนแรกนั้นทุกคนล้วนแล้วแต่มีครวามคาดหวังจากเขาเป็อย่างมากเนื่องจากพวกเขาคิดว่าตัวเขาสามารถเอาชนะได้สองครั้งและจากนั้นเขาก็จะมั่นใจได้ว่าจะชนะเป็ครั้งที่สามแต่เมื่อทุกคนได้เห็นเขาหยอดเหรียญลงในสล็อตอย่างต่อเนื่องเป็จำนวนยี่สิบครั้งและไม่ได้ยินเสียงอะไรก็ทำให้ผู้ชมเริ่มกระจัดกระจายกันไป
"ฉันก็หลงคิดเสียว่าเทพแห่งการพนันจะมาที่นี่ซะอีกแต่ฉันไม่ได้เห็นเขาทำอะไรเลย"
"เราก็คิดมากเกินไป การเล่นเครื่องสล็อตนั้นขึ้นอยู่กับโชค มันจะเป็ไปได้ยังไงที่จะใช้ทักษะในการเอาชนะ? มิฉะนั้นเ้าของร้านก็คงจะขาดทุนยับมากแล้ว"
"แหวะ แสร้งทำเป็เดาได้ ไอ้เราก็นึกว่าเทพพนันกลับชาติมาเกิด เสียความรู้สึกของฉันจริงๆ นี่มันไร้สาระสิ้นดี"
เมื่อได้ยินเสียงความคิดเห็นที่เข้ามา มุมปากของถังซิ่วก็เริ่มยกขึ้นเป็รอยยิ้มเพราะว่านี่เป็สิ่งที่เขา้า เขารู้ว่าในบรรดาผู้ชมที่ยืนอยู่รอบๆนั้นไม่ได้มีเพียงแค่ผู้ชมธรรมดาเท่านั้นแต่ยังมีพนักงานอีกหลายคนจากห้องเกมส์อีกด้วย พวกเขาอยากเห็นว่าตัวเขานั้นชนะเครื่องสล็อตได้อย่างไร ในระหว่างนั้นเขาก็ได้หยอดเหรียญลงไปเรื่อยๆ
ทว่าความเป็จริงนั้นคือเื่นี้มันทำให้ถังซิ่วรู้สึกตื่นตัวเหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าเ้าของห้องเกมส์นี้เป็คนหัวแหลมและใจแคบมาก ดูเหมือนว่าเื้ัของห้องเกมส์นี้มีความลึกลับมากขึ้น
เมื่อถังซิ่วใส่เหรียญเกมส์ลงในเครื่องสล็อตจำนวนหนึ่งร้อยสิบสามเหรียญแล้ว ในที่สุดก็มีเสียงร้องดังออกมาพร้อมด้วยเหรียญเกมส์จำนวนมากถูกพ่นออกมา
"อะไรกัน ไม่จริงใช่ไหม มันได้อีกแล้วงั้นรึ? เขาตีแจ็คพอตแตกอีกครั้งรึ?"
"ทำไมเขาถึงได้สุดยอดเช่นนี้กัน?"
"ถ้าเรายังนับหนุ่มหัวโล้นก่อนหน้านี้ ไอ้เด็กนี้ได้รับรางวัลแจ็คพอตรอบที่สามแล้วในวันนี้ โชคของไอ้หนูคนนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!"
หลังจากถังซิ่วตีแจ็คพอตแตก ฝูงชนที่กระจัดกระจายกันก่อนหน้านี้ก็ได้มารวมตัวกันรอบตัวเขาอีกครั้งพร้อมมองไปที่ใบหน้าเขาด้วยดวงตาที่ลุกโชน หากพูดว่าแจ็คพอตแรกของเขานั้นเป็เพียงโชคแต่ครั้งที่ช่วยเหลือหนุ่มหัวโล้นนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็เื่บังเอิญแต่การตีแจ็คพอตที่สามของเขานั้นไม่ใช่โชคและความบังเอิญอย่างแน่นอน
"พี่ชาย คุณเป็พี่ชายแท้ๆของผม คุณสามารถช่วยสอนวิธีการเล่นเครื่องสล็อตนี้ให้กับผมได้หรือไม่?"
เมื่อถังซิ่วกำลังเก็บเหรียญเกมส์สบายๆก็เป็ตอนที่หนุ่มหัวโล้นพูดแทรกออกมาจากฝูงชนและคว้าแขนของถังซิ่วในขณะที่เขาเริ่มอ้อนวอนอย่างกระตือรือร้น
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ถังซิ่วกำลังนั่งอยู่ที่เครื่องสล็อตนั้นชายหนุ่มหัวโล้นเพิ่งจะคว้าเหรียญมาหลายสิบเหรียญและใช้เงินหมดนานแล้ว จากนั้นเขาก็เห็นว่าถังซิ่วชนะอีกครั้งถึงได้มองอีกฝ่ายเป็เหมือนตัวตนแห่งพระเ้าแล้วและอ้อนวอนอย่างไม่ลังเลเลย
เกี่ยวกับพฤติกรรมที่ไร้ยางอายของหนุ่มหัวโล้นนั้นตัวของถังซิ่วได้ขมวดคิ้วของเขาและรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ช่วยเหลืออีกฝ่ายใน่ก่อนหน้านี้ ทว่าตัวเขาก็ชื่นชมคนที่มีนิสัยที่ตรงไปตรงมาและกล้าหาญของอีกฝ่ายถึงได้ทำให้เขาไม่ได้ทำอะไรให้อีกฝ่ายลำบากใจและพูดหยอกล้อว่า"อ่า คาสิโนจะต้องสูญเสียแสงที่สุกใสเพราะความหัวโล้นของนายอย่างแน่นอน ถ้านายสามารถเหลือเส้นผมเอาไว้ได้ก็คงจะสามารถเอาชนะเครื่องสล็อตเครื่องนี้ได้"
หลังจากที่พูดจบแล้ว เขาก็ไม่ต้องรอให้ชายหัวโล้นตอบแต่กลับลุกขึ้นและเดินออกไป ชายหัวโล้นที่ยืนอยู่นั้นได้ลูบหัวล้านๆลื่นๆของตัวเองขณะที่มองดูร่างของถังซิ่วเดินออกไปด้วยใบหน้าที่กำลังครุ่นคิด
"ฉันได้ชนะเหรียญเกมส์มาสามหมื่นเหรียญจากห้องเกมส์นี้แล้ว จะทำอย่างไรต่อไปดี เราควรจะเลิกหรือเล่นต่อดี?"
หลังจากที่เขาแลกเหรียญเกมส์มากกว่าแปดพันเหรียญก็ทำให้เขาเหลือบมองไปที่เ้าของห้องเกมส์ซึ่งในตอนนี้มีใบหน้าที่แสดงให้เห็นถึงท่าทางที่ดูตึงเครียด
"น้องชายตัวน้อย นี่เป็ของขวัญเล็กๆน้อยๆจากฉัน โปรดรับมันเอาไว้ด้วย"
ระหว่างที่ถังซิ่วยังไม่ตัดสินใจเื่นี้ก็ทำให้เ้าของห้องเกมส์อย่างหลี่คังหลงได้นำเงินออกจากลิ้นชักและส่งมอบให้กับเขาด้วยสีหน้าท่าทางที่อ้อนวอน
ถังซิ่วได้แต่แข็งค้างอยู่อย่างนั้นและเข้าใจได้ถึงความคิดของอีกฝ่าย
"นี่คุณกำลังดูถูกผมหรือดูถูกตัวเองกันเหรอ?"
ถังซิ่วกวาดเงินไว้บนมือของอีกฝ่ายและถามด้วยท่าทางที่ถูกรังเกียจเนื่องจากตัวเขาเห็นว่ากองเงินในมือเ้าของห้องเกมส์นั้นมันแบนเกินไปและเขาสามารถมองคร่าวๆได้อย่างง่ายดายว่าเงินที่อยู่ในมือนี้น่าจะไม่เกินสองพันหยวน
หากว่าเขายังคงเล่นในห้องเกมส์นี้ต่อไปก็จะสามารถกวาดตู้สล็อตได้ทั้งหมดซึ่งจะมีจำนวนไม่น้อยกว่าสองพันเหรียญเกมส์แต่อาจเป็เหรียญเกมส์ั้แ่หนึ่งแสนถึงสองแสนเหรียญ ทว่าตอนนี้ทางเ้าของห้องเกมส์้าที่จะใช้เงินสองพันหยวนเพื่อไล่เขาออกไปซึ่งทำให้เขาละทิ้งความคิดเดิมที่จะเลิกเล่นพลางรู้สึกโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน
"ไอ้เด็กชั่ว หากว่าแกฉลาดและมีไหวพริบก็รับเอาเงินลูกพี่ของเราแล้วไสหัวออกไปไม่เช่นนั้นก็จะไม่ใช่การที่แกจะไม่ได้เงินกลับไปเท่านั้นแต่จะต้องอยู่ที่นี่อีกด้วย"
เมื่อคำพูดของถังซิ่วพึ่งจะจบลงก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของเขา
ถังซิ่วหันไปรอบๆและเดินไปตามทิศทางของเสียงพร้อมเห็นชายหนุ่มที่มีรอยสักเต็มตัวกำลังจ้องมองเขาเหมือนเสือที่เฝ้ามองเหยื่อของมัน นอกจากนี้ยังมีวัยรุ่นที่มีแนวพังค์หลายคนที่ยืนอยู่ข้างวัยรุ่นที่มีรอยสัก การตัดผมของวัยรุ่นเหล่านี้เป็ทรงผมที่แปลกประหลาดซึ่งพวกเขาได้ปิดประตูทางเข้าของห้องเกมส์เอาไว้ตามด้วยการล้อมรอบถังซิ่วไว้ตรงกลาง
"เ้าของร้าน นี่เป็วิธีดูแลลูกค้าของคุณงั้นหรือ?"
ถังซิ่วมองหน้าของเ้าของด้วยความอวดดีและถามด้วยเสียงแหลมและดุดัน
"อะไร? มีอะไรจะบ่นงั้นหรือ?"
หลี่คังหลงส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา
"ฉันคิดว่าฉันอยากเลิกก่อนหน้านี้แต่เนื่องจากเ้าของร้านพูดเช่นนั้น ดูเหมือนว่าฉันจะไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่าการเล่นต่อไปอีกแล้ว"
เมื่อได้เห็นการแสดงออกของเ้าของที่ดูเหมือนจะอยากกินเขาทั้งเป็ก็ทำให้เขาไม่สามารถช่วยได้พร้อมหัวเราะเยาะเย้ยพร้อมหันไปรอบๆและเดินไปยังจุดกึ่งกลางของห้องเกมส์นี้
วัยรุ่นแต่งตัวพังค์เพียงไม่กี่คนนี้ทำเพียงการปิดประตูทางเข้าของห้องเกมส์เท่านั้นและพวกเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าถังซิ่วนั้นยังคงมีอารมณ์ที่จะเล่นเครื่องสล็อตต่อไปในสถานการณ์แบบนี้อีกจึงได้แต่ยืนนิ่งและจ้องมองจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินหายเข้าไปในฝูงชน หลี่คังหลงและพวกวัยรุ่นคนอื่นๆได้แต่คิดอยู่ภายในใจว่า ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น?’ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา
"ไอ้เด็กนี่มันมีเื้ัอย่างไรกันแน่ มันมีกึ๋นดีหนิ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของมันมาก่อนเลย?"
เมื่อเห็นท่าทางเย่อหยิ่งของถังซิ่วที่แสดงออกมาเมื่อครู่นี้แล้วก็ทำให้เขาเกิดความรู้สึกแปลกๆอยู่ภายในใจ
"ลูกพี่ เส้นทางสายนี้ฒันเหมือนกับสนามหญ้าของเรา ในขณะที่คุณและคุณหวังเฮ่าที่เป็หัวหน้าแผนกความมั่นคงสาธารณะเป็พี่น้องร่วมสาบานกันเช่นนี้ก็อย่าบอกผมนะว่าคุณกลัวไอ้เด็กน้อยตัวเหม็นที่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้?"
เมื่อได้ยินเสียงกระซิบของเ้านายก็ทำให้ชายหนุ่มที่มีรอยสักได้พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก
"ใครบอกว่าฉันกลัวมันกัน? ฉันก็แค่อยากรู้เกี่ยวกับเื้ัของเด็กน้อยคนนี้ก็เท่ นั้น มันยังสามารถพูดและหัวเราะแม้ว่ามันจะอยู่ท่ามกลางพวกเราก็ตามที แต่เรายังไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับตัวตนของเขาในเส้นทางสายนี้ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าเขามีตัวคนเดียว ยังจะจ้องมองอยู่ทำไมล่ะ? ไสหัวไปได้แล้ว!"
หลี่คังหลงมองอย่างดุเดือดไปที่หนุ่มวัยรุ่นที่สักเต็มตัวและะโเพื่อออกคำสั่งออกไปอย่างดัง
ในอีกด้านหนึ่ง หนุ่มหัวโล้นที่กำลังประมวลผลคำพูดของถังซิ่วที่พูดถึงเขาก่อนหน้านี้จบก็ได้ไล่ตามถังซิ่วไป เมื่อเขาไล่ตามไปที่เคาน์เตอร์ในที่ทำงานก็ได้พบเห็นภาพความขัดแย้งระหว่างถังซิ่วกับเ้าของห้องเกมส์
หลังจากแอบฟังบทสนทนาระหว่างเ้าของห้องเกมส์กับเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้วก็ทำให้รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มหัวโล้น
"หลี่คังหลง ฉันได้ยินมาว่านายอยากจะจัดการกับพี่ชายคนโตของฉันเหรอ?"
ไม่ต้องรอให้เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ทันหลีกทางแต่ทว่าชายหนุ่มหัวโล้นเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ในขณะที่เผยรอยยิ้มและมองไปทางอีกฝ่ายก่อนที่จะพูดออกมา
"คะ...คะ...คุณ...คุณคือ นายน้อยหลง คุณให้เกียรติมาเยี่ยมเยียนร้านเล็กๆของผม..."
เมื่อหลี่คังหลงได้ยินว่าใครบางคนกำลังะโชื่อของเขาอย่างเย่อหยิ่งเป็พิเศษก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับไป อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมานี้เองที่ดวงตาของเขาถึงกับเบิกกว้างขณะที่ความประหลาดใจและความตื่นเต้นพุ่งออกมาเนื่องจากเื้ัของคนคนนี้เป็อะไรที่น่ากลัวมาก เพียงแค่คำพูดเดียวจากอีกฝ่ายก็สามารถตัดสินความอยู่รอดและการล่มสลายของห้องเกมส์ของเขาได้เลย
อย่างไรก็ตามวัยรุ่นที่อยู่ข้างหน้าของเขามักจะเป็คนที่ไม่ค่อยเคลื่อนไหวอะไรมากและทำตัวเหมือนคนธรรมดาถึงขนาดที่มีเพียงคนกลุ่มเล็กๆที่คนรู้ถึงการมีอยู่ของเขาได้ แม้แต่หลี่คังหลงเองก็มีโอกาสน้อยมากที่จะพบเจอเขา นั่นนับว่าเป็โชคอย่างมาก
แต่เนื่องจากชายคนนี้ทักทายหลี่คังหลงด้วยตัวเองและจ้องมองมาทางเขาด้วยท่าทางที่หยอกล้อถึงได้ทำให้เขาไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลยว่าอีกฝ่ายมาเล่นที่ห้องเกมส์ของเขาได้อย่างไร
"นายน้อยหลง คุณต้องเข้าใจผิด แม้ว่าคุณจะให้ผมมีความกล้าขึ้นสักหนึ่งร้อยเท่าแต่ผมก็ไม่กล้าที่จะจัดการกับพี่ชายของคุณ..."
เมื่อระลึกถึงสิ่งที่หลงเซ้งหลินพูดก่อนหน้านี้ หลี่คังหลงก็รีบพูดขออภัยออกมา เขายังพูดไม่ทันจบแต่ทว่าทางทางหลงเซ้งหลินกลับยกมือขึ้นและตบหน้าของเขาอย่างจังพลางพูดว่า"สิ่งหนึ่งที่ฉันเกลียดจริงๆคือคนแบบเดียวกับแกที่้าจะเอาชนะแต่ก็ไม่สามารถแพ้คนอื่นๆได้ ถ้าคนอื่นๆเปิดห้องเกมส์และทำตัวเหมือนแก ให้คนเข้าแต่ไม่สามารถออกไปได้ แกคิดว่าฉันเป็คนโง่อย่างงั้นหรือ?"
การถูกหลงเซ้งหลินตบที่ใบหน้ามันทำให้เขาได้แต่แสดงสีหน้าท่าทางที่โง่งมออกมาเนื่องจากเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าหลงเซ้งหลินที่มักจะยิ้มแย้มเหมือนเด็กหนุ่มกลับมีความดุร้ายเช่นนี้
"หลี่คังหลง แกฟังฉันให้ดีนะ คนที่เพิ่งมาหาแกเพื่อแลกเหรียญก่อนหน้านี้คือพี่ชายของฉัน เขา้าจะเล่นอะไรที่นี่ก็ปล่อยให้เขาเล่นไป ถ้าแกกล้าเล่นสกปรกฉันก็ยินดีที่จะเล่นกับแก"
ภายใต้สายตาที่สับสนและงงงวยของหลี่คังหลงนี้เองที่หลงเซ้งหลินทิ้งท้ายคำพูดของเขาเอาไว้ก่อนที่จะออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ทำให้หลี่คังหลงรู้สึกราวกับฟ้าผ่าเข้ากลางร่างของเขาในขณะที่กลุ่มวัยรุ่นที่มีรอยสักเองก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อเช่นเดียวกัน
1K
