ทั้งเมืองเงียบ
หมัดของคิรันหยุดอยู่ตรงหน้า
ไม่ได้โจมตี
ไม่ได้ปิดฉาก
เพียงหยุด
ลมพัดผ่านซากเมือง
ชายตรงหน้ามองคิรัน
ดวงตาสีแดงที่ว่างเปล่า
เริ่มสั่นเป็นครั้งแรก
—
ผ่านไปหลายวินาที
เขาพูดขึ้น
“…นายรู้ไหม”
เสียงเบา
เหมือนคนที่ลืมวิธีพูดไปนานแล้ว
“ไม่มีใครถามฉันแบบนั้น”
เขาหัวเราะจางๆ
แต่ไม่เหมือนก่อน
“…ทุกคนเอาแต่ถามว่าฉันชนะได้ยังไง”
เขาหันมองเมืองร้าง
“ไม่มีใครถามว่าฉันเหลืออะไร”
เงียบ
ก่อนถามกลับ
“…แล้วถ้าฉันตอบว่าเหนื่อย”
คิรันตอบทันที
“ก็หยุด”
ความเงียบตกลงมา
ชายตรงหน้ายืนนิ่ง
ก่อนหัวเราะอีกครั้ง
คราวนี้เหมือนคนเหนื่อยจริงๆ
“…ฉันเคยพูดแบบนั้นเหมือนกัน”
เขาก้มมองมือ
เงาดำยังไหลอยู่
ไม่มีวันหยุด
เขาพูดต่อ
“ตอนแรกฉันก็จะช่วยทุกคน”
ภาพเริ่มปรากฏรอบเมือง
เขาสู้
เขาชนะ
เขาปิดรอยแยก
ช่วยเมือง
ช่วยโลก
จนคนเรียกเขาว่า—
ผู้กอบกู้
ภาพเปลี่ยน
ผู้คนเริ่มกลัวเขา
เรียกเขาว่าปีศาจ
เริ่มพึ่งพา
เริ่มโทษ
เริ่มหวัง
สุดท้าย—
เหลือเขาคนเดียว
ภาพดับ
เขามองคิรัน
“…ฉันเลยคิดว่า ถ้าทุกคนหายไป”
“ก็คงไม่มีใครเจ็บอีก”
ลมพัด
คิรันมองเขา
ก่อนตอบ
“นายไม่ได้อยากช่วยโลก”
อีกฝ่ายเงียบ
คิรันพูดต่อ
“…นายแค่อยากหยุดเจ็บ”
ทั้งเมืองหยุด
ดวงตาสีแดงค้าง
ชายตรงหน้ายืนนิ่ง
ก่อนถามเบาๆ
“…ต่างกันยังไง”
คิรันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“ช่วยโลก คือเลือกให้คนอื่นมีชีวิต”
“หยุดเจ็บ คือเลือกไม่ให้ตัวเองรู้สึก”
ความเงียบ
นานมาก
ชายตรงหน้าหลับตา
เงาดำรอบตัวเริ่มสั่น
ระบบเด้งขึ้น
[ตรวจพบความขัดแย้ง]
ผู้เล่นหมายเลข 777 รุ่นก่อนหน้า
เสถียรภาพลดลง
เงาดำเริ่มแตก
พื้นเมืองสั่น
เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีแดงค่อยๆ จางลง
“…นายนี่น่ารำคาญจริง”
เขาหัวเราะ
แล้วถาม
“…ถ้าสุดท้ายช่วยไม่ได้ล่ะ”
คิรันตอบ
“ก็เลือกอีกครั้ง”
“แล้วเดินต่อ”
เงียบ
อีกฝ่ายมองคิรันนานมาก
ก่อนถอนหายใจ
ครั้งแรก
เหมือนคนปล่อยของหนัก
ทันใดนั้น—
ระบบดังขึ้น
[การทดสอบเปลี่ยนแปลง]
เงื่อนไขการชนะอัปเดต
ยอมรับความล้มเหลวของผู้เล่นก่อนหน้า
ทั้งเมืองเริ่มสลาย
ชายตรงหน้ายิ้ม
รอยยิ้มธรรมดา
ไม่มีความบิดเบี้ยว
ไม่มีความว่างเปล่า
เขาเดินเข้ามา
หยุดตรงหน้า
แล้วยื่นบางอย่างให้
ผลึกสีดำ
ระบบเด้ง
ได้รับ:
ความทรงจำผู้เล่นหมายเลข 777
รุ่นก่อนหน้า
เขาพูดเบาๆ
“ฉันฝากต่อไม่ได้”
“แต่นายเลือกเองได้”
เขาหันหลัง
ร่างเริ่มแตกเป็นแสง
ก่อนพูดประโยคสุดท้าย
“…แล้วก็”
เขาหยุด
ไม่หันกลับมา
“อย่าพยายามช่วยทุกคน”
“แต่ถ้าจะช่วยใคร”
“…อย่าปล่อยมือเอง”
ร่างสลาย
เมืองทั้งเมืองแตก
ระบบส่งเสียง
[ผู้เล่นหมายเลข 777 รุ่นก่อนหน้า]
สิ้นสุดการทำงาน
ได้รับสิทธิ์ผู้ดูแลเพิ่ม
12%
↓
25%
ทุกอย่างกลายเป็นสีขาว
ก่อนเสียงหนึ่งดังขึ้น
เสียงของผู้สร้าง
“…น่าสนใจ”
“นายเปลี่ยนผลลัพธ์ได้จริงเหรอ”
แสงเริ่มเปิดออก
คิรันค่อยๆ ลืมตา
เขากลับมาแล้ว
แต่ตรงหน้า—
ไม่ใช่เมือง
ไม่ใช่สมาคม
เป็นห้องสีขาว
และมีคนรออยู่
ผู้สร้าง
กำลังเล่นหมากคนเดียว
แล้วพูดโดยไม่เงยหน้า
“งั้น…”
“มาเล่นรอบสุดท้ายกัน”
ตอนต่อไป: ตอนที่ 30 — เกมของผู้สร้าง
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
5K
