อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว ปีหน้านพคุณจะขึ้น ม.5 หลังจากที่ทะเลาะกับพ่อเื่โรงเรียน วันรุ่งขึ้นคุณนพรักษ์เข้ามาคุยกับเขาในห้อง พ่อดูจะอารมณ์เย็นลงแล้ว มันง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ เพราะก่อนจะนอนเมื่อคืนเขาวางแผนไว้หลายอย่างว่าจะพูดคุยกับพ่ออย่างไร มีทั้งแบบไม้แข็งและไม้นวม เขาคิดไว้หลายวิธี แต่เช้านี้เขาแทบจะไม่ต้องใช้แผนหรือวิธีไหนเลย และพ่อเป็คนเข้ามาคุยกับเขาเองถึงในห้อง
“ตกลงลูกคิดดีแล้วใช่ไหม?” ไม่ต้องเอ่ยหรือเท้าความให้เสียเวลา
“ครับ!” นพคุณตอบหนักแน่น เขาคิดวนหลายรอบแล้ว คำตอบที่เขาถามตัวเอง...เขามั่นใจ
“งั้นก็แล้วแต่ลูก แต่ขอให้จบม.4 ก่อน แล้วลูกค่อยกลับมาตอน ม.5 เพราะจะทำอะไรตอนนี้คงไม่ทันแล้ว” นพคุณทำท่าจะค้าน เขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ แต่เขายั้งไว้ทัน เมื่อคืนเขาทำเสียเื่ไปทีหนึ่งแล้ว ตอนนี้ก็ได้ทุกอย่างตามที่เขา้าเพียงแต่ว่าอาจต้องใช้เวลาสักหน่อย พบกันครึ่งทาง...เขาจะไม่เซ้าซี้ ถือว่าแค่นี้ก็เกินคาดเพราะมันง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ เขาแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงยกเหตุผลข้ออ้างสารพัดมาใช้โน้มน้าวใจพ่อให้เหนื่อยเลย อีกแค่ 4 เดือนเขาจะอดทน
“ได้ครับ” เด็กหนุ่มยอมรับข้อเสนอ
“ถ้าลูกคิดดีแล้วพ่อก็ไม่อยากขัด ที่พ่อค้านเมื่อคืนเพราะเห็นว่าลูกใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากเรียนที่นั่น พ่อไม่อยากให้ลูกผิดหวังเพียงเพราะเหตุมันเกิดจากพ่อ ความจริงพ่อก็อยากให้ลูกมาเรียนใกล้บ้านนะ ลูกเป็คนเก่งพ่อเชื่อว่าเรียนที่ไหนคนเก่งก็เก่งอยู่วันยังค่ำ รู้ไหมว่าพ่อคิดถึงลูกนะตาคุณ” นพคุณน้ำตาไหล เขาไม่อยากร้องไห้ให้พ่อเห็นแต่บางทีการไม่แสดงออกอะไรเลยกลับเป็ผลเสีย ทุกอย่างจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ คุณนพรักษ์เห็นลูกชายร้องไห้เขาดึงนพคุณเข้ามากอด พวกเขากอดกันเสมอและเขาไม่ได้กอดลูกชายมานานหลายเดือนแล้ว นพคุณไม่ได้กลับบ้านและเขาก็ไม่อยากเซ้าซี้ลูกชาย แต่วันนี้พวกเขาได้คุยกัน มันก็ถือเป็เื่ดี เขาอยากบอกให้ลูกชายรู้ว่าพ่อคิดถึงเขาเหลือเกิน
“พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้นะ อะไรที่ดีกับลูกและมันเป็สิ่งที่ลูก้า ขอให้รู้ไว้พ่อไม่เคยขัด พ่อคนนี้หวังดีกับลูกเสมอ” นพคุณกอดพ่อแน่น ถึงเขาจะกลับมาบ้านเกือบสองอาทิตย์แล้ว แต่ตลอดสองอาทิตย์ ที่ผ่านมากลับเป็่เวลาที่พวกเขาทะเลาะกัน เพิ่งจะมีวันนี้ที่พวกเขาพูดกันดี ๆ นพคุณจะไม่ทะเลาะ กับพ่อเื่นี้อีก เขาคิดมาตลอดทั้งคืนแล้ว เื่ของยัยปากแดงนั่นมันผ่านมาแล้วเขาจะไม่ขุดคุ้ย ถึงประเด็นที่ผ่านมา...แต่เื่ในอนาคตค่อยว่ากัน เื่เรียนก็ผ่านไปด้วยดี...เขาเชื่อไม่ช้าปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลาย รอเขากลับมาก่อน เขาจะหาทางจัดการกับปัญหาทุกอย่างเอง ถึงแม้จะเสียดายโรงเรียนมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาเลือกพ่อ...ทั้งที่ควรจะเลือกพ่อมาั้แ่ต้น ตอนนี้เขาทำใจได้...อย่างที่พ่อบอกคนเก่งเรียนที่ไหนก็เก่งและเขาไม่ได้เข้าข้างตัวเอง...เขาเก่ง!!!
่สุดสัปดาห์สุดท้ายสองแม่ลูกไม่ได้อยู่บ้าน อาทิตย์สุดท้ายก่อนจะกลับไปโรงเรียนนพคุณกับพ่ออยู่บ้านกัน 2 คน พ่อบอกว่าภารดีกับพริมากลับไปบ้านเดิมของพวกหล่อน เหมือนจะมีปัญหาอะไรสักอย่างที่แม่เลี้ยงเขาต้องไปสะสาง หล่อนจึงพาพริมาไปด้วยเพราะต้องเดินทางค่อนข้างไกล และถ้าอยู่ที่นี่จะต้องกลับดึกแทบทุกวัน พวกหล่อนจึงไปพักที่บ้านไม่ได้กลับมาที่นี่ แน่นอนพริมาเอาไก่แจ้ปีศาจของหล่อนไปด้วย ่สุดสัปดาห์นี้จึงเป็สัปดาห์ที่เขามีความสุขที่สุด เพราะสัปดาห์ก่อน ๆ เกิดเื่ขึ้นมากมาย และเขาแทบไม่ได้นอนหลับแบบเต็มตาเลย กลางวันก็ต้องอยู่แต่ในห้อง นพคุณมีความสุขที่บ้านกลับมาเป็บ้านของเขาอีกครั้ง
วันสุดท้ายคือวันเสาร์ คุณนพรักษ์จะไปส่งนพคุณกลับโรงเรียนในตอนเที่ยง กรุงเทพฯ – ชลบุรีไม่ไกลมากนักจึงไม่ต้องรีบร้อยออกเดินทางั้แ่เช้า ภารดีกับพริมากลับมาถึงบ้านตอนสิบเอ็ดโมง แม่เลี้ยงของเขาซื้อของมามากมาย ของหลายอย่างในนั้นส่วนใหญ่เป็ของเขา...ขนมและอาหารแห้งต่าง ๆ ที่เขาจะกินไปได้อีกหลายเดือน เผลอ ๆ กินไปได้ตลอดทั้งเทอมเลยด้วยซ้ำ พ่อเขาจัดของทั้งหมดใส่รถโดยมีแม่เลี้ยงของเขาคอยช่วยจัดโน่นนี่ แม้จะไม่ชอบใจนักแต่นพคุณเลี่ยงออกมาเขาทำตามที่คิดไว้ว่าจะพยายามทำตัวให้มีปัญหาน้อยที่สุด เขาจะไม่ทะเลาะกับพ่ออีก
เข้ามานั่งในบ้าน พ่อกับแม่เลี้ยงวุ่นวายกันอยู่ข้างนอก...แล้วอีกคนล่ะ ตัวปัญหารุ่นเล็กของเขาหายไปไหน เออจริงสิ! สงสัยหล่อนจะไปอยู่กับไก่ปีศาจนั่นแน่ ๆ นพคุณลองเดินไปดูหลังบ้านแต่ไม่เห็นเงาของเด็กหญิง เห็นแต่ไก่ตัวน้อยของหล่อนเดินไปมาอยู่ในสวน เขาเห็นมันหันมามองเขาแว่บหนึ่งแล้วไม่สนใจเขาอีก สายตามันทำเหมือนกับว่าเขาไม่คู่ควรกับการทำให้มันสนใจ...คุ้ยหนอนเขี่ยดินซะยังจะดีกว่า ชิ! ไอ้ไก่บ้า ฉันก็ไม่อยากจะมองแกเหมือนกัน สรุปว่าตัวปัญหารุ่นเล็กไม่ได้อยู่ในครัว ไม่ได้อยู่หลังบ้าน ถ้าอย่างนั้น...หล่อนก็คงจะหลบอยู่ในห้อง...ดี!!! เขาจะได้อยู่อย่างสงบ เจอเด็กนั่นทีไรมีแต่เื่ทุกที
ได้เวลาออกจากบ้าน คุณนพรักษ์ชะโงกหน้าเข้ามาเรียกลูกชาย ของทุกอย่างถูกจัดไว้ท้ายรถแล้วรวมถึงของส่วนตัวของเขาที่จัดไว้เสร็จแล้วก่อนแม่เลี้ยงเขาจะกลับมาถึง แต่ที่เสียเวลาต้องจัดกันอีกรอบเพราะของที่หล่อนซื้อมานั่นแหละ นพคุณเดินไปขึ้นรถเขาไม่ได้มองภารดีแต่เห็นด้วยหางตาว่าหล่อนยืนอยู่ฝั่งคนขับ หล่อนกับพ่อคุยอะไรกันสักอย่าง พ่อเข้ามาในรถกำลังจะขับออกไปมีเสียงเคาะกระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับ นพคุณหันไปมอง ตัวปัญหารุ่นเล็กนั่นเอง! หล่อนมาเคาะกระจกฝั่งเขาทำไมนะ? นพคุณนั่งตัวแข็ง เขาทำอะไรไม่ถูกนั่งงงอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งกระจกถูกลดลงเพราะพ่อเขาเป็คนกดเปิดจากฝั่งคนขับ
“ว่าไงลูกแก้ว?” คุณนพรักษ์ถามเด็กหญิงที่ตอนนี้ยื่นหน้าเข้ามาในรถ มันใกล้ซะจนนพคุณต้องหลบจนตัวแทบจะจมอยู่ในเบาะ เขาขมวดคิ้วหันไปมองหน้าเด็กหญิง...แก้มหล่อนเป็สีชมพูดูขวยเขินเหมือนหล่อนเองก็ต้องรวบรวมความกล้าอยู่พอสมควรกว่าจะวิ่งมาเคาะกระจกได้แบบนี้ นพคุณไม่เคยเห็นหน้าหล่อนใกล้ขนาดนี้มาก่อน...ปกติก็เห็นตอนที่อารมณ์ไม่ค่อยจะปกติ แต่วันนี้...เห็นใกล้จนแก้มหล่อนจะชนเข้ากับจมูกของเขาอยู่แล้ว และดูเหมือนเด็กนี่จะไม่รู้สึกหรือระวังตัวอะไรเลย หล่อนหันมา “ยิ้มอ่อน” ให้เขา มันเหมือนการยิ้มประจบที่ไม่รู้ว่าคนที่เราประจบจะชอบเราหรือเปล่า คุณนพรักษ์ยิ้มเอ็นดูยิ่งนานวันเขายิ่งรักพริมาเหมือนลูกสาวแท้ ๆ หล่อนมีมุมให้เขาแปลกใจได้เสมอ เพราะเด็กหญิงไม่เคยเรียกร้องอะไร หล่อนเข้าใจสถานการณ์ดีมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก
“เอาไอ้นี่ไปค่ะ อันนี้ของคุณลุง...อันนี้ของพี่” เด็กหญิงส่งกระเป๋าใบเล็กให้คุณนพรักษ์ และกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาทางหน้าต่างแต่ดูเหมือนมันจะเข้ามาลำบากหล่อนจึงจัดแจงเปิดประตูฝั่งนพคุณ และจัดการวางกระเป๋าไว้บนตักเขา นพคุณหันไปถลึงตาใส่...สายตานั้นบอกให้รู้ว่าเขาคิดว่าหล่อนจุ้นจ้าน แต่เด็กหญิงก็ยังหน้าด้านหันมาส่งยิ้มและพยักหน้าให้เขา หล่อนปิดประตูแล้วโบกมือให้เขากับคุณนพรักษ์อย่างร่าเริง
“โชคดีนะคะพี่...ขับรถดี ๆ ค่ะคุณลุง” พี่? หล่อนเรียกเขาว่าพี่อย่างนั้นเหรอ? เด็กนี่กวนประสาทเขาจนนาทีสุดท้าย... ถึงว่ามาถึงก็หายไปเลยพอเขาจะไปถึงโผล่มา เปิดตัวแรงเชียวนะ...ธรรมดาโลกไม่จำ!!! ขับรถออกจากบ้านไปแล้ว แต่คุณนพรักษ์ยังหัวเราะอยู่ เขาขำทั้งท่าทางของลูกชายและท่าทางของลูกเลี้ยง
“ลูกแก้วน่ารักนะว่าไหม?” พ่อหันมามองเขาแว่บหนึ่ง แต่ดูเหมือนคำถามของพ่อไม่ใช่คำถามที่ขอคำตอบ มันเหมือนคำตอบซะมากกว่า เด็กนั่นในสายตาพ่อเขาน่ารักซะเหลือเกินแต่ในสายตาของเขาหล่อนประหลาด...ประหลาดทั้งพฤติกรรมและคำพูด ยังนึกไม่ออกว่าคนประหลาดจะน่ารักตรงไหน? ยัยปากแดงนั่นเลี้ยงลูกสาวยังไงเขายังสงสัย นพคุณไม่ตอบเขานั่งฟังพ่อพูดและคิดตามในใจจะดีกว่า
ภารดียืนยิ้ม หล่อนยืนมองลูกสาวโบกมือหยอย ๆ ส่งสองพ่อลูก แม้จะแปลกใจที่อยู่ ๆ สูกสาวก็วิ่งกระหืดกระหอบไปเคาะกระจกฝั่งที่นั่งของนพคุณ เอาขนมถุงโตที่หล่อนตั้งใจทำไปให้เขา ภารดีเห็นลูกสาวทำขนมั้แ่อยู่ที่บ้าน ทั้งอาทิตย์ พริมาทำขนมทุกวัน ส่วนใหญ่จะเป็ขนมที่เก็บไว้ได้นานหลายวันและก่อนจะกลับมาถึงบ้านพ่อเลี้ยงหล่อนทำปุยฝ้ายและมันเพิ่งเสร็จก่อนจะกลับออกมา กลับมารอบนี้ภารดีขนเครื่องมือทำขนมของลูกสาวกลับมาด้วยเต็มคันรถ แต่เตาอบหล่อนคิดว่าจะมาซื้อทิ้งไว้ที่นี่น่าจะดีกว่าส่วนอีกเตาก็ทิ้งไว้ที่บ้านเผื่อไว้ให้พริมาทั้ง 2 บ้าน
“เหลือไว้ให้แม่กินบ้างรึเปล่า” ภารดีถาม พริมาหันมายิ้มให้แม่ ตอนนี้รถเก๋งขับลับสายตาไปแล้ว
“แม่อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวลูกแก้วทำให้ใหม่”
“อะไร? นี่แม่ตกกระป๋องแล้วเหรอเนี้ย ทำยังไงดีล่ะทีนี้ สงสัยจะเชื้อไม่ทิ้งแถวสุดท้ายลูกก็เห็นผู้ชายดีกว่าแม่” ภารดีแกล้งทำท่าเสียใจ พริมาหัวเราะขำมารดา ภารดีชอบเอาเื่ที่ชาวบ้านชอบนินทาหล่อนมาพูดเล่นเสมอ ตอนแรกพริมาก็โกรธอยู่เหมือนกันเวลามีคนมาว่าแม่ของหล่อน แต่แม่เสียอีกที่ไม่เคยโกรธหรือโมโหเลย แม่บอกว่าจะโกรธไปทำไม เพราะบางเื่พวกเขาก็พูดเื่จริง ยอมรับไปซะเดี๋ยวพวกเขา ก็หมดสนุกไปเอง ซึ่งภายหลังพริมาก็เห็นว่ามันจริง หล่อนจึงทำตามแบบที่แม่สอนคือยอมรับมันซะ
“แหม! ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ลูกแก้วก็แค่อยากช่วยให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่ก็ช่วยได้ในแบบที่ลูกแก้วถนัดนะคะ แต่สงสัยจะหนักมือไปหน่อย ขนมเอาใส่กระเป๋าใบใหญ่ไปหมดแล้วค่ะ และดูเหมือนของกินที่แม่ซื้อมาก็จะหนักมือเหมือนกันนะคะ ไม่เหลือให้ลูกแก้วกินเหมือนกัน” ภารดีหัวเราะชอบใจ หล่อนภูมิใจที่ลูกสาวคิดถึงคนรอบข้างเสมอ แค่คิดว่าพริมาอยากช่วยแค่นั้นหล่อนก็พอใจแล้ว
พริมาเล่าให้หล่อนฟังในคืนที่นพคุณทะเลาะกับพ่อ แล้วหล่อนลงมาเจอเขานั่งร้องไห้อยู่ข้างล่าง ภารดีส่งสาสน์ต่อถึงคุณนพรักษ์เช่นกัน เดิมทีตอนหัวค่ำพวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะตามใจนพคุณถ้าเขาจะย้ายโรงเรียน แต่เป็ภารดีที่เร่งให้คุณนพรักษ์ไปคุยกับลูกชายให้เข้าใจโดยไวที่สุด ไม่ควรปล่อยไว้ข้ามวัน
“ผมไม่อยากให้แกทำแบบนี้ โรงเรียนนี้แกหวังไว้มาก” คนเป็พ่อกุมขมับไม่รู้จะจัดการอย่างไรต่อดี
“บางทีคุณก็คิดมากเกินไป คุณบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่านพคุณเป็คนฉลาด พิมพ์ว่าเขาคิดกรองหลายรอบแล้วล่ะถึงได้ทำแบบนี้” ภารดีเสนอความเห็น
“ความจริงผมก็ดีใจนะถ้าตาคุณจะกลับมาอยู่บ้าน ผมคิดถึงลูกทุกวัน เพียงแต่ไม่อยากขัดถ้าเขาจะไปอยู่โรงเรียนประจำเพราะมันเป็ความหวังของเขา เป็อนาคตของเขา แต่อยู่ ๆ เขาก็กลับเปลี่ยนความคิด เพราะผมเื่ของผมทำให้ลูกต้องตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ผมไม่อยากให้เขาใช้อารมณ์หรือประชดประชันในการตัดสินใจ สุดท้ายแล้วคนที่ได้รับผลของมันมากที่สุดก็คือเขาเอง”
“พิมพ์เข้าใจค่ะ แต่เชื่อพิมพ์เถอะค่ะ พิมพ์ว่าเขาคิดดีแล้ว ดีซะอีกมาอยู่ด้วยกันจะได้สนิทกันเร็ว ๆ ฮ่า ๆ “ ภารดีก็ยังคงเห็นปัญหาทุกอย่างเป็เื่ง่าย ๆ บางครั้งเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจหล่อนมากนัก หญิงสาวมักจะยิ้มและยอมรับกับปัญหาเสมอ แต่เขาเห็นแล้วว่าสัญชาติญาณของหล่อนบางครั้งก็แม่นยำเหลือเกิน เมื่อตกลงกันได้แล้ว พอเช้าหล่อนจึงเซ้าซี้เขาให้เขาไปคุยกับนพคุณให้รู้เื่
“และ่นี้พิมพ์มีธุระที่ต้องรีบไปจัดการ พิมพ์กับลูกแก้วจะไปจัดการเื่ที่บ้านโน้นนะคะ น่าจะไปสักอาทิตย์หนึ่ง ไปกลับมันลำบาก กว่าจะเสร็จเื่ก็ดึกดื่น ระหว่างนี้ที่พิมพ์ไม่อยู่คุณก็ปรับความเข้าใจกับลูกชายซะนะคะ ถือซะว่าแม่เลี้ยงคนสวยเปิดทางให้ลูกเลี้ยงได้มีโอกาสอยู่กับพ่อของเขาตามลำพังสองคน แม่เลี้ยงคนนี้ใจกว้างขนาดนี้ คราวนี้แหละ! น่าจะได้คะแนนจากลูกชายคุณบ้างไม่มากก็น้อย” คุณนพรักษ์ส่ายหัว ภารดีทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นได้เสมอแม้จะเจอกับปัญหา หล่อนมีมุมมองที่เขาคาดไม่ถึงและมีวิธีทำเื่ใหญ่ให้เป็เื่เล็ก
ระหว่างทางที่คุณนพรักษ์ขับรถไปส่งลูกชาย เขาแกะกระเป๋าใบเล็กที่พริมาให้มา ข้างในมีขนมปุยฝ้าย ที่บรรจุอยู่ในกล่องพลาสติกใส 4 ช่องแบบที่ร้านขนมใช้กัน แต่มันไม่ธรรมดาตรงที่ขนมปุยฝ้ายของหล่อนไม่ใช่ปุยฝ้ายสีพื้นธรรมดา แต่ลูกเลี้ยงของเขาทำขนมออกมาเป็ลวดลายน่ารักน่ากินเหมือนขนมจีบนกไทยไม่มีผิด นพคุณแอบเหล่มองเพราะพ่อให้เขาช่วยแกะออกจากกระเป๋า ขนมปุยฝ้ายของเด็กหญิงทำเป็ลายแตงโมและแก้วั มันเป็การเล่นสีตอนหยอดขนม เพื่อให้เวลานึ่งขนมออกมาแล้วมันจะแยกสีแยกชั้นจนออกมาเป็ลวดลายได้อย่างใจ้า นพคุณเดาเอาว่าหล่อนคงจะทดลองทำตามแบบในอินเทอร์เน็ตเหมือนที่หล่อนชอบทำนั่นแหละ แต่เด็กหญิงมีพร์ที่หล่อนทำตามแค่ครั้งเดียว...ครั้งแรกก็สามารถทำออกมาได้ดี และเหมือนต้นฉบับไม่มีผิด นพคุณแกะขนมแล้วยื่นส่งให้พ่อ คุณนพรักษ์คะยั้นคะยอให้ลูกชายกินด้วยกัน นพคุณจึงต้องจำยอมรับมาชิ้นหนึ่ง...ไม่ผิดหวัง ขนมของพริมาทั้งดูดีและอร่อย
“ลูกแก้วชอบทำขนม แต่่นี้ทำขนมไทยซะส่วนใหญ่ ปกติแกถนัดทำขนมฝรั่งมากกว่านะ ถ้ากลับไปบ้านโน้นทีไรก็จะหิ้วขนมเค้กกลับมาบ้านนี้ทุกที เพราะอุปกรณ์แกอยู่ที่นั่น นี่ถ้าที่บ้านมีอุปกรณ์ ก็คงจะทำได้ทุกวันนั่นแหละ แต่ขนมไทยไม่ต้องใช้อุปกรณ์มากและที่บ้านเราก็มีของครบทุกอย่าง ่นี้พ่อเลยไม่ได้กินขนมจาก ร้าน”ลูกแก้วเบเกอรี่” แต่ได้จากร้าน “ลูกแก้วลายไทย” ซะมากกว่า
นพคุณนั่งฟัง เขาต้องเก็บข้อมูลไว้บ้าง อย่างที่เขาว่ากัน...รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง พ่อเขากับเด็กนั่นต้องสนิทกันมากพอสมควร เพราะดูพ่อจะรู้ความชอบความถนัดของหล่อน แถมยังตั้งชื่อร้านขนมฝรั่งและขนมไทยให้หล่อนอีกด้วย
“นั่นสิครับ เมื่อก่อนแม่ก็ชอบทำขนมบ่อย ๆ อุปกรณ์ที่บ้านเราเลยมีครบ” นพคุณพูดถึงมารดา แต่ไม่ได้จะประชดบิดาแต่อย่างใด
“เดี๋ยวเราเข้าไปที่โรงเรียนเอาของไปเก็บแล้วไปนอนริมทะเลกันดีกว่า วันจันทร์พ่อลางานจะได้เข้าไปพบ ผ.อ. พร้อมกันเลย คงต้องไปขออนุญาตอาจารย์ก่อนว่าจะให้ลูกเข้าโรงเรียนในเช้าวันจันทร์” นัดแนะกันเสร็จเรียบร้อยเขาให้ลูกชายหาที่พักที่น่าสนใจจากในโทรศัพท์มือถือ นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ออกมาเที่ยวกันแบบนี้
ถึงโรงเรียนก็เกือบบ่ายสามโมง เพราะออกจากบ้านเลยเวลาเล็กน้อย เด็กหนุ่มขนของกลับเข้าหอพัก ระหว่างนั้น คุณนพรักษ์ก็ไปคุยกับอาจารย์เวรประจำวันเื่ขั้นตอนการย้ายโรงเรียน ว่าต้องติดต่อใครอย่างไรบ้าง
เพื่อน ๆ หลายคนกลับถึงโรงเรียนกันแล้ว เมื่อเห็นนพคุณหลายคนเข้ามาทักทาย นพคุณขนของอยู่หลายรอบ เพื่อน ๆ จึงไปช่วยเขาขนของจากรถขึ้นมาบนหอ
“โห...ไอ้คุณ นี่แกจะเอาของมาขายแข่งกับร้านค้าสวัสดิการนักเรียนหรือยังไง?” ขจรรัฐ เพื่อนสนิทเขาเย้าขณะช่วยขนของเข้ามาในหอ
“แกเลือกเอาไปเลยอยากกินอะไร เอาไปหมดเลยก็ได้” นพคุณพูดอย่างไม่แยแส ตอนนี้พวกเขานั่งกันอยู่บนเตียงของนพคุณ เด็กหนุ่มกำลังง่วนกับการจัดกระเป๋าและของต่าง ๆ ให้เข้าที่ รวมถึงยังต้องจัดกระเป๋าไปนอนกับบิดาคืนนี้อีกด้วย
“โอ้โหกระเป๋านี้น่าสนแฮะ... มีโน้ตด้วยนะ” ขจรรัฐนั่งช่วยเพื่อนแกะของออกจากถุง มาจนถึงกระเป๋าใบใหญ่ ดูเหมือนใบนี้จะทำให้เด็กหนุ่มเพื่อนของนพคุณสนใจอยู่ไม่น้อย นพคุณหันไปมองเขาเห็นเพื่อนกำลังจะแกะโน้ตออกอ่าน เด็กหนุ่มรีบฉวยกระดาษโน้ตมาจากมือเพื่อนอย่างเร็ว
“เฮ้ย! ไอ้แทนอันนี้ไม่ได้โว้ย แกน่าจะมีมารยาทหน่อยนะ บางอย่างมันก็เป็เื่ส่วนตัว” ขจรรัฐเลิกคิ้ว...ถ้าเขาได้ยินไม่ผิดเมื่อกี้เพื่อนเขาบอกเองว่าอยากได้อะไรก็เอาไปเลย แถมยังดูเหมือนไม่สนใจอีกด้วย พอมาตอนนี้บอกว่าเขาไม่มีมารยาท งงโว้ย!!!
“โอเค...งั้นโน้ตฉันจะไม่ยุ่ง แล้วกระเป๋าใบนี้ล่ะ?” เด็กหนุ่มชูกระเป๋าใบใหญ่ที่ใส่โน้ตนั่นไว้ แต่ของข้างในก็ยังมีอีกหลายอย่าง
“กระเป๋านี้แกไม่ต้องรื้อ” เขาพูดพร้อมดึงกระเป๋าออกจากมือเพื่อน
“อู้วววว!!! น่าสงสัยใครให้มาวะ” ขจรรัฐทำหน้าล้อเลียน กลับบ้านไปไม่ถึงเดือนดีเพื่อนเขาไปมีแฟนรึเปล่า งานนี้ต้องสอบสวนซะหน่อย นพคุณมองหน้าเพื่อน ดูท่าว่าจะเล่นใหญ่ไปหน่อยเพื่อนจึงสงสัยแบบนี้
“ก็...ลูกเลี้ยงพ่อให้มา” คราวนี้เขาปรับเสียงให้ดูเรียบ ๆ เรื่อย ๆ แต่คนฟังกลับทำตาโตแปลกใจกับคำตอบของเพื่อน ผิดคาดไปอย่างมากจากแฟนกลายมาเป็ลูกเลี้ยงพ่อ...เป็คำตอบที่เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ถ้าจำไม่ผิดนพคุณเคยเล่าว่าแม่เขาเพิ่งจะเสียไปไม่ถึงปี แล้วพ่อก็อยู่บ้านคนเดียว...แล้วนี่ มารอบนี้ข่าวล่าสุดพ่อเขามีลูกเลี้ยง ซึ่งก็หมายความว่านพคุณมีแม่ใหม่ และแม่ใหม่มีลูกติด ช่างซับซ้อนยิ่งนัก!
เมื่อเห็นท่าว่าจะเพื่อนเขาจะอึ้งและดูเหมือนจะคิดคำพูดอะไรไปต่อไม่ได้ เพราะตอนนี้ขจรรัฐเหมือนกำลังประมวลผลคำพูดของเขาจากข้อความไม่กี่คำ...ลูกเลี้ยงพ่อ แค่นี้หลายคนอาจจะถามเซ้าซี้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร แต่เพื่อนเขาคนนี้เป็คนฉลาดพูดกันไม่กี่คำหรือให้ข้อมูลไม่ต้องมากมายเขาก็สามารถตีความหรือแปลความหมายได้อย่างไม่น่าเชื่อ นพคุณถึงชอบอยู่กับขจรรัฐมากกว่าใคร เพราะเขาเข้าใจอะไรได้เร็วและไม่ต้องพูดมากให้เปลืองเวลา
“ในถุงทั้งหมดนั่น แกเอาไปรื้อแล้วก็เอาของที่อยากกินไปได้เลยตามสบาย” นพคุณเลี่ยงไม่พูดต่อเื่กระเป๋าในมือ และขจรรัฐเองก็ไม่ถามให้มากความ เขายกถุงไปเต็มสองกำมือถือกลับไปที่เตียงของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง
“งั้นเอาพวกนี้ไปเลือกก่อน เดี๋ยวที่เหลือจะเอามาคืน” มีเพื่อนอีกสองสามคนเดินตามเขาไป นพคุณพยักหน้าให้เพื่อน ๆ คนอื่น ประมาณว่าเชิญเอาไปแบ่งกันตามสบาย
เมื่อพวกเพื่อน ๆ ไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ลำพังและมีเื่ที่สนใจ...โน้ตในมือหรือจะเรียกว่าจดหมายน่าจะเหมาะกว่า เพราะมันดูยาวกว่าโน้ตที่เตือนความจำทั่ว ๆ ไป นพคุณแกะจดหมายออกอ่าน ลายมือในจดหมายยังขยุกขยิกเหมือนเดิม เขายิ้มด้วยความลืมตัว...ลายมือนี้เขาจำได้
เรียน พี่นพคุณ
ลูกแก้วทำขนมมาให้ค่ะ ่ที่กลับบ้านไปนี้มีเวลาว่างทุกวัน และที่บ้านก็มีอุปกรณ์เบเกอรี่ลูกแก้วเลยทำขนมที่ถนัดได้ซะที แต่ไม่ใช่ว่าขนมไทยไม่ถนัดหรอกนะคะ แต่ลูกแก้วชอบทำเบเกอรี่มากกว่า คราวก่อนที่ลูกแก้วทำขนมจีบนกไทยดูเหมือนพี่จะไม่ได้กินเลย ลูกแก้วเลยเดาเอาว่าพี่น่าจะไม่ชอบขนมไทย คราวนี้ลูกแก้วเลยทำเบเกอรี่มาให้ค่ะ ลูกแก้วเลือกทำขนมที่จะเก็บได้นานหน่อย ไม่ต้องรีบกินจนเกินไป คุกกี้พวกนี้เก็บได้เป็อาทิตย์เลยนะคะ ไม่ต้องใส่ตู้เย็น แต่ปุยฝ้ายพี่ต้องกินให้หมดนะคะเก็บข้ามวันมันจะไม่อร่อย ส่วนบราวนี่กับบัตเตอร์เค้กก็เก็บได้หลายวันแต่ไม่นานเท่าคุกกี้ ลูกแก้วไม่รู้ว่าพี่ชอบกินขนมอะไร ก็เลยทำมาให้หลาย ๆ อย่าง หวังว่าพี่จะชอบนะคะ
ลูกแก้ว
นพคุณอ่านจดหมายวนไปอีกหลายรอบเขาไม่เคยได้รับจดหมายจากใครมาก่อน เพื่อน ๆ เขาส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยจะได้ติดต่อกันมากนักยกเว้นเื่เรียน ความสัมพันธ์กับเพื่อนที่ผ่านมาก็แค่ผลประโยชน์ เพราะเขาชอบเรียนหนังสือและเห็นว่าการคบเพื่อนมากมายก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร แล้วเพื่อนของเขาก็ไม่ใช่คนประเภทจะชอบทำอะไรแบบนี้ การที่พริมาทำขนมแล้วยังมีจดหมายแนบมาให้เขามันจึงเป็สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นหรือเคยได้รับจากเพื่อนมาก่อน
การที่เขามาเรียนโรงเรียนประจำมันทำให้ความคิดเขาก็เปลี่ยนไปมากพอสมควร การที่อยู่แต่ในโรงเรียนทำให้เขามีเพื่อนสนิทมากขึ้นกว่าแต่ก่อน มีเื่พูดคุยกับเพื่อนหรือมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นมากขึ้น เด็กที่โรงเรียนนี้ล้วนเป็เด็กหัวกะทิ แต่อาจเพราะพวกเขาโตขึ้นมีความคิดมากขึ้น และการต้องอยู่ด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง จึงทำให้ทุกคนสนิทและผูกพันกัน แต่นพคุณก็ยังมีเพื่อนน้อย เพื่อนสนิทของเขามีแค่ ขจรรัฐเพียงคนเดียว แต่กับเพื่อนคนอื่น ๆ เขาก็ยังให้ความสนใจมากกว่าที่ผ่าน ๆ มา การที่มาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่บ้านทำให้ลำบากพอสมควร ใน่แรก ๆ เขาต้องปรับตัวอยู่พักใหญ่ แต่มันทำให้เขาได้เรียนรู้ว่าบางครั้งเขาก็ไม่สามารถทำทุกอย่างเองคนเดียวได้ ถึงจะเก่งมากแค่ไหนแต่บางครั้งคนเราก็ต้องพึ่งพาคนอื่นด้วยเหมือนกัน
มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาไม่สบายและต้องไปนอนอยู่ห้องพยาบาลเกือบอาทิตย์ เขาไม่สามารถฝืนตัวเองให้ไปเรียนได้ แม้เขาจะเก่งแค่ไหนแต่ร่างกายก็ไม่สามารถสั่งได้ตามใจ้า แต่เพื่อน ๆ กลับสลับกันมาอยู่เป็เพื่อนเขาพวกเขาเปลี่ยนกันมาเฝ้าไข้เขาในตอนกลางคืนและจดโน้ตทุกวิชาเรียนมาเผื่อให้เขาจากในชั้นเรียน...นั่นแหละนพคุณถึงประจักษ์ว่าถึงแม้จะเก่งกาจแค่ไหน ในบางครั้งคนเก่งก็มีสิ่งที่เกินความสามารถที่ทำไม่ได้อยู่เหมือนกัน
นพคุณเก็บของทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว เขาเก็บคุกกี้ไว้กินเอง แต่ขนมปุยฝ้ายเขาถือติดมือไปด้วย เขาเอาขนมไปนั่งกินกับเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้อยู่ที่เตียงของขจรรัฐ
“พวกแกเลือกของที่ชอบได้รึยัง?” เขาเดินไปนั่งรวมอยู่กับเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้นั่งล้อมวงกินขนมกันอยู่
“แกแน่ใจนะว่าถุงนี้แกไม่สน...เพราะพวกฉันแบ่งกันได้ลงตัวพอดีเลย” อธิบหันไปถาม เขาได้ยินจากขจรรัฐว่านพคุณอนุญาตให้พวกเขาเลือกขนมได้ตามใจชอบ...”จะเอาไปหมดเลยก็ได้” ขจรรัฐบอกเพื่อนเมื่อเห็นทุกคนแย่งกันรื้อขนมในถุง
“แน่ใจสิ พวกแกเอาไปกินกันเถอะ ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอกกลัวมันจะเสียหรือหมดอายุซะก่อน ส่วนอันนี้เรามากินกันวันนี้ให้หมดนะ” นพคุณเปิดกล่องขนม ข้างในเป็ปุยฝ้ายที่บรรจุในกล่องใสใส่ขนม 4 ชิ้น จำนวน 3 กล่อง แน่นอนว่าเมื่อเพื่อนทุกคนเห็นขนมในกล่องต่างเรียกความสนใจได้ตามคาด ความจริงพริมาให้ขนมปุยฝ้ายเขามา 4 กล่อง แต่เขาเก็บกล่องหนึ่งไว้ให้อาจารย์ และอีก 3 กล่องเอามากินกับเพื่อน ๆ ถ้าไม่ติดว่าจะออกไปนอนกับพ่อข้างนอก เขาคงเก็บไว้กินเอง แต่ถ้าเขาเอาขนมนี่ขึ้นรถไปด้วยพ่อก็ต้องเห็นอีก งั้นกินให้หมดนี่แหละ
“ขนมอะไรเนี้ยสวยจัง เค้กเหรอ?” พิชญ์ หนึ่งในเพื่อนเขาถามขึ้นด้วยความสนใจ
“นี่มันปุยฝ้ายเว้ยไอ้พิชญ์ แกไม่เคยเกินดิ นึ่ง ๆ คล้ายซาลาเปานั่นแหละ” อธิบหันไปบอกเพื่อน เขาล้อพิชญ์เพราะที่บ้านของเด็กหนุ่มเป็ร้านติ่มซำ
“ฉันรู้จักนะปุยฝ้ายน่ะ แต่ถ้ามีลายแบบนี้ไม่เคยเห็น” พิชญ์ขยับแว่น เขาเป็เด็กเรียนดีที่สุดในชั้น ม.4 แต่อยู่คนละห้องกับนพคุณ นพคุณเรียนได้ที่ 1 ของห้อง แต่เขาได้ที่ 3 ของชั้นปี ถึงเด็กที่นั่งล้อมวงกันตอนนี้จะอยู่คนละห้อง แต่พวกเขาก็สนิทและรู้จักกันดี เพราะกินอยู่หลับนอนด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง
“อันนี้เป็ของในกระเป๋าต้องห้ามสินะ ถึงว่าหวงนักหวงหนาเพราะของในกระเป๋ามันแตกต่างจากขนมตลาด ๆ ในถุงนี้เป็ไหน ๆ “ ขจรรัฐพูดไปแกะขนมในกล่องกินไป ก่อนกินเขาถือดูและดม ๆ อยู่พักใหญ่ คงสงสัยว่าขนมหน้าตาน่ารักแบบนี้จะกินได้จริงหรือเปล่า?
“อะไรวะไอ้แทน เล่ามาเลย” อธิบหันไปถาม ดูเหมือนเขาจะตกข่าวอะไรไป
“แกก็อย่าไปบ้าจี้ตามไอ้แทนมัน มันก็พูดจามั่วเรื่อยเปื่อยตามเื่ตามราวของมันประจำอยู่แล้ว” นพคุณแก้ให้ ตอนนี้เขากินขนมไป 2 ชิ้นแล้ว แน่นอนว่าขจรรัฐนั่งมองอยู่
“มีแค่นี้เหรอของในถุงน่ะ หรือเพราะไอ้ขนมนี่มันจะเสียก่อน เก็บไม่ได้นาน พวกฉันก็เลยลาภปากได้กินไปด้วย...เอ้! ถ้าไม่ได้ซื้อมานี่นะ แล้วมีคนตั้งใจทำให้แก ดูท่าว่าคนทำเค้าจะตั้งใจทำไม่เบานะเนี้ย” ขจรรัฐยังชงไม่หยุด ตอนนี้เขากินไป 3 ชิ้นเพราะเห็นว่าเ้าของกินไป 2 ชิ้นแล้วเดี๋ยวจะน้อยหน้าเอาได้...คนอื่นที่เหลือก็สังเกตอยู่จึงรีบหยิบกันอีกคนละชิ้นตามด้วยเหมือนกัน มือถือของนพคุณดังขึ้น หน้าจอบอกให้รู้ว่าพ่อเขาโทรมา
“ครับพ่อ...เรียบร้อยแล้วครับ ครับ ๆ เดี๋ยวผมลงไป”
“ฉันต้องไปก่อนนะ วันนี้จะออกไปนอนข้างนอกกับพ่อน่ะ เดี๋ยววันจันทร์ตอนเช้ากลับเข้ามาตอนเปิดเรียนเลย” นพคุณหันไปบอกเพื่อน เขายังไม่ได้บอกเพื่อนเลยว่าเทอมนี้จะเป็เทอมสุดท้ายที่เขาจะเรียนที่นี่ นึกแล้วก็เสียดายอยู่เหมือนกัน แต่เขาตัดสินใจแล้วและก็จะไม่เปลี่ยนใจด้วย ลากันแล้วก็หยิบกระเป๋าที่จัดไว้ลงไปหาพ่อข้างล่าง...คุณนพรักษ์รอเขาอยู่ในรถแล้วเมื่อเด็กหนุ่มถือกระเป๋าวิ่งลงไป...คิดแล้วก็เสียดายปุยฝ้ายตั้งหลายกล่อง...เขาต้องทำเป็ใจดีแบ่งทุกคนเพราะถ้าเอาขึ้นรถไปด้วยพ่อคงเห็นเข้าและเขาจะต้องเสียหน้าแน่ ๆ... ที่ไม่ชอบคนทำแต่กลับกินขนมของเ้าหล่อนเสียจนหมดกล่อง ไม่ได้ ๆ ถ้ารู้เข้าถึงหูยัยเด็กนั่น...เดี๋ยวจะได้ใจกันไปใหญ่
16K
