“แถวตอนเรียงห้า ทั้งหมดจัดแถว~!!!”
เสียงร้องะโดังออกมาจากครูฝึกสั่งเหล่าคนที่ผ่านการทดสอบให้เข้ามาต่อแถวกันตามคำสั่ง เหล่าคนที่พึ่งหายเหนื่อยจากการทดสอบล้วนแล้วเดินเข้ามาต่อแถวกันอย่างเอื่อยเฉื่อย ขาดความกระตือรือร้นในการจัดแถว แม้พวกเขาจะเข้ามาในค่ายฝึกได้แล้วก็ตามกลับไม่มีใครดีใจเพราะความเหนื่อยมันกำลังถาโถมร่างกายของพวกเขา
แอชเชอร์ที่เคยผ่านเหตุการณ์นี้มาด้วยตัวเอง และเคยแม้กระทั่งสั่งให้นักเรียนจัดแถวมานับครั้งไม่ถ้วน เขาเลือกที่จะไม่กระตือรือร้นเหมือนคนทั่วไป เนื่องจากว่าต่อจากนี้ไปจนถึงค่ำการจัดแถวจะยังคงดำเนินต่อไป การที่เขากระตือรือร้นในครั้งแรกที่ถูกสั่ง จะทำให้เขาหมดพละกำลัง การที่ผู้คนมากมายร้อยพ่อพันแม่เข้ามาอยู่รวมกัน ทุกคนยังยึดติดความสบาย กว่าทุกคนจะรู้ตัวว่าตัวเองต้องจริงจังก็ในตอนที่แรงหมดแล้ว
“เริ่มแล้วสินะ”
ผู้บัญชาการมองดูเหล่าคนที่เข้ามาเป็นักเรียนเตรียมทหาร ตอนนี้การละลายพฤติกรรมแรกพบระหว่างพวกเขากับครูฝึกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น มันจะจบลงในตอนที่ครูฝึกรับรู้ได้ว่านักเรียนของเขาจัดแถวได้ถูกต้องตามคำสั่ง มีการเรียงลำดับความสูงต่ำ มีความรวดเร็วในการจัดแถว การที่เขาเห็นนักเรียนเตรียมทหารหลายคนกำลังหัวเราะเยาะสร้างความรู้สึกสนุกให้ไม่น้อย เพราะรอยยิ้มของนักเรียนใหม่กำลังจะหายไปในไม่ช้าก็เร็ว หลังจากพวกเขารู้ตัวว่าจะต้องจริงจังกับคำสั่งของครูฝึก
“แถวตอนเรียงสิบ ทั้งหมดจัดแถว~!!!”
“จัดแถว จัดแถวสิวะไอ้เวร~!”
“ฉันบอกให้วิ่งไปจัดแถว~!”
ครูฝึกหลายสิบคนสวมใส่ชุดฝึกซ้อมกรู่กันเข้าไปตบหลังเหล่านักเรียนที่ชักช้า ไม่รู้การเรียงลำดับสูงต่ำ สร้างความใให้กับนักเรียนเตรียมทหารไม่น้อย ทหารที่เป็ผู้ช่วยครูฝึกต่างสวมใส่ชุดฝึกซ้อมเช่นเดียวกัน เพื่อเข้าไปช่วยนักเรียนจัดแถว
อย่างไรก็ตามสีหน้าเคร่งขรึมของเหล่าครูฝึกและการที่เพื่อนร่วมรุ่นถูกทุบตี กลับไม่ทำให้นักเรียนส่วนมากเกรงกลัว พวกเขากลับหัวเราะเยาะด้วยความตลกที่เห็นคนถูกทุบตีเพียงเพราะไม่สามารถจัดแถวได้ทัน แต่หลังจากที่การจัดแถวก้าวผ่านชั่วโมงที่ 2 เหล่านักเรียนต่างก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้าไปเป็วิตก หลังจากครูฝึกและผู้ช่วยครูฝึกแยกกันยืนอยู่ตำแหน่งต่างๆของสนามขนาดใหญ่แล้วคอยเรียกแถว ทำให้พวกเขาต้องวิ่งด้วยความรวดเร็วไปจัดแถวในพื้นที่ที่ห่างกันไกล
นอกจากจะต้องวิ่งไปไกลแล้วพวกเขายังต้องจัดแถวให้ได้ตามเวลาที่ครูฝึกกำหนดด้วย
“ให้ตายสิ นี่ครูฝึกจะให้วิ่งอีกนานแค่ไหนฉันไม่ไหวแล้ว”
“วิ่ง~! ไม่ไหวก็กลับบ้านไป พวกแกจะช้าไปไหน วิ่งสิ วิ่ง~!”
เสียงบ่นของนักเรียนดังสลับกับเสียงร้องะโของครูฝึก แอชเชอร์ที่เห็นการจัดแถวของเพื่อนร่วมรุ่นเริ่มเข้าที่เข้าทาง จนทุกคนรู้จักการจัดแถวตอน การจัดแถวหน้ากระดาน เขาก็เริ่มมองท้องฟ้าเพราะต่อจากนี้ไปอีกราว 1 ชั่วโมงการรับน้องของทางครูฝึกคงจะจบลง
“แถวตอนเรียงห้าทั้งหมดจัดแถว~!”
เสียงร้องะโห่างจากจุดเดิมไปราวพันเมตร ทำเอานักเรียนต้องวิ่งไปด้วยความเร็ว นอกจากจะวิ่งแล้วพวกเขายังต้องยกเพื่อนที่ร่างกายไม่ไหวไปด้วย หลังจากรู้ว่าเพื่อนที่ถูกทิ้งเอาไว้ เป็หนึ่งในคนที่ทำให้การจัดแถวของพวกเขาไม่มีที่สิ้นสุด พวกเขาจะต้องพาคนที่เหนื่อยไปด้วยกันเพื่อให้การจัดแถวตรงตามเวลาที่ครูฝึกกำหนด
“แถว………..ตรง~!”
เสียงสั่งการสุดท้ายดังออกมาจากครูฝึก ทิ้งไว้เพียงแค่ความเงียบท่ามกลางเสียงหอบหายใจเหนื่อยอ่อนของนักเรียนเตรียมทหาร แม้พวกเขาจะมีคำถามเต็มหัวก็ตาม กลับไม่มีใครกล้าถามออกไป หลายชั่วโมงที่พวกเขาต้องวิ่งนอกจากจะเข้าแถวไม่ตรงตามคำสั่ง การถามของพวกเขาก็ทำให้ต้องวิ่งไปเรื่อยๆจนตอนนี้ไม่มีใครกล้าที่จะเอ่ยถาม
การละลายพฤติกรรมของครูฝึกนับว่าได้ผลจนนักเรียนที่เข้ามาใหม่ยังไม่ถึง 1 วันรู้จักสงบปากสงบคำ ไม่มีใครคิดที่จะสงสัยและสบถออกมา ทุกๆอย่างอยู่ภายใต้ความอดทนของเหล่านักเรียนที่รอฟังคำสั่งต่อไปของครูฝึก
“สวัสดี ฉันดีใจที่เห็นพวกแกเข้ากันได้ดีแบบนี้”
บนใบหน้าของครูฝึกยังคงไร้รอยยิ้มใดๆ มันยังคงเต็มไปด้วยความขรึมส่งไปให้นักเรียนนับพันคนที่กำลังยืนตรงหอบหายใจ
“นึกว่าจะพากันยิ้มและหัวเราะนานกว่านี้ซะอีก ถ้าพวกแกไม่ยิ้มและหัวเราะแล้วลงมือทำั้แ่แรก แค่ชั่วโมงเดียวพวกแกก็ได้เลือกห้องพักแล้ว”
แอชเชอร์ยังคงยืนตรง บนร่างกายของเขามีเพียงแค่คราบเหงื่อเล็กน้อย ความเหนื่อยหายไปแล้ว การวิ่งหลายชั่วโมงที่ผ่านมาเขามักจะวิ่งปนไปกับกลุ่มที่ดูอ่อนแอ นั่นเพราะเขารู้มาก่อนแล้วว่าการวิ่งในวันนี้จะไม่มีทางจบลงใน 1 - 2 ชั่วโมง
จากชีวิตเดิมของเขา ต่อจากนี้ไปคงไม่มีอะไรมาก นอกจากจัดแจงห้องพักและมอบข้าวของเครื่องใช่ส่วนตัว เหล่านักเรียนจะไม่สามารถเลือกได้ว่าจะอยู่กับใคร ทางค่ายฝึกจะเป็ฝ่ายจัดแจงให้ อะไรที่ชอบ อะไรที่ไม่ชอบ พวกเขาไม่มีสิทธิในการเลือกเพราะครูฝึกจะเป็ฝ่ายเลือกให้เอง
“เอาล่ะเพื่อให้พวกแกมีเวลากินข้าวเย็น ฟังเรียกชื่อ ใครก็ตามที่ได้ยินชื่อตัวเองให้ยกมือแล้ววิ่งออกมาด้านหน้า จากนั้นตามทหารที่อยู่ด้านขวาไปด้วยความรวดเร็ว บอกไว้ก่อนว่ายิ่งช้า ยิ่งมีเวลาในการกินลดน้อยลง เชิญรุ่นพี่ทหาร !”
ครูฝึกเดินจากไป ปล่อยให้ทหารเข้ามาทำหน้าที่แทนตัวของเขา วันนี้การจัดแถวจบลงแล้ว จึงให้ทหารเก่าจัดแจงที่พักและอุปกรณ์ต่างๆ
“ดีลาส.. ลุกชอว์…อีกัส..”
นักเรียนที่ได้ยินชื่อ พวกเขาต่างยกมือแล้ววิ่งออกไปหาทหารด้านขวามือด้วยความรวดเร็ว เมื่อพวกเขารวมตัวได้ครบ 5 ทหารก็พาพวกเขาวิ่งไปด้วยความรวดเร็วเพื่อเลือกห้อง แอชเชอร์ที่มองจ้องไปยังทหารสวมชุดฝึกเขาถึงขั้นถอนหายใจออกมาเพราะตอนนี้พวกเขาทำอะไรไม่ได้มากนอกจากถูกแกล้ง การวิ่งที่เกิดขึ้นนักเรียนแทบไม่มีแรง แต่ทหารที่สวมชุดเกราะจนพลังต่อสู้เพิ่มเป็ 50 กลับพาพวกเขาวิ่งด้วยความรวดเร็วจนบางคนต้องให้เพื่อนยกหามไป
“แอชเชอร์~!”
แอชเชอร์ยกมือแล้ววิ่งออกจากแถวเข้าไปรอเพื่อนที่กำลังถูกเรียกชื่อ กระทั่งครบ 5 คนทหารก็เริ่มพาเขาวิ่งไปยังฝั่งหอพักเพื่อเข้าไปในห้อง แต่ก่อนจะได้ออกวิ่งพวกเขาทั้ง 5 คนได้รับถุงสีเขียวขนาดใหญ่ ข้างในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ด้วยการวิ่งเป็เวลาหลายชั่วโมงก่อนหน้าทำให้หลายคนไม่มีแรงในการยก แม้มันจะเป็ถุงที่มีน้ำหนักเพียง 20 กิโลกรัม ด้วยกำลังตอนนี้ของนักเรียนไม่พอจะยกมัน ทหารกลับไม่คิดจะรอพวกเขาเลยสักนิด หลังจากนักเรียนที่เขาต้องดูแลครบ 5 ทหารก็ออกวิ่งด้วยความรวดเร็วปล่อยให้พวกเขาวิ่งตาม
“ช่วยด้วย ฉันไม่ไหวแล้ว~!”
ชายร่างผอมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อย แอชเชอร์ทำได้เพียงชำเลืองมองเท่านั้น เขารู้สึกใเช่นกันที่ชีวิตนี้การเข้ามาในค่ายฝึกเป็นักเรียนเตรียมทหารของเขา ได้เข้าไปพักในห้องกับเพื่อนกลุ่มเดิมในชีวิตก่อน อย่างไรก็ตามชีวิตก่อนกลับโหดร้ายไม่น้อยกับเขาในค่ายฝึก เหล่าคนที่เรียกว่าเพื่อนกลับขโมยของใช้และหลายสิ่งหลายอย่างของเขาไปโดยไม่บอกกล่าว จนทำให้เขาแทบอยู่ไม่สุขในค่ายฝึกตลอด 10 เดือน
ถึงอย่างนั้นพวกมันกลับตายใน่อายุ 20 ปีจากการออกรบในแนวหน้า ทำให้แอชเชอร์แทบจะลืมเื่ของพวกมัน หากไม่เจอกันอีกในชีวิตนี้เขาคงจำเื่ราวที่พวกมันทำกับเขาไม่ได้
“ช่วยด้วย เฮ่~!”
เสียงร้องะโด้วยความไม่พอใจส่งไปให้แอชเชอร์ที่ยังมีแรงวิ่งตามรุ่นพี่ จากหนึ่งคนที่ร้องเรียกเขานี้ ก็เริ่มมีคนที่สอง สาม สี่ จนทุกๆคนที่อยู่ในห้องเดียวกันกับเขาร้องเรียกให้เขาช่วยเหลือ
“เฮ่ นี่แกไม่ได้ยินหรือไง ตอนนี้พวกเราไม่มีแรงแล้วมาช่วยกันหน่อยสิวะ”
กึก~!
แอชเชอร์หยุดเท้าพลางมองกลับหลังด้วยหางตา การวิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ได้อยู่ในการฝึก เขาสามารถทิ้งพวกมันได้ เหล่ารุ่นพี่ที่วิ่งนำออกไปไกลเพียงแค่้าหยอกล้อพวกเขาเท่านั้น อย่างไรก็ตามแอชเชอร์ไม่อยากช่วยเหลือพวกมันจึงคิดคำโกหกออกมา
“ถ้าฉันไม่วิ่งแล้วพวกเราจะรู้ไหมว่าเราพักห้องไหน คิดว่ารุ่นพี่จะรอเราที่หน้าห้องอย่างนั้นเหรอ”
ทุกคนหันมองหน้ากัน ไม่มีใครรู้ว่าเื่ที่แอชเชอร์พูดเป็เื่จริงหรือเป็เื่โกหก เขายกเหตุผลมาอ้างเพื่อที่จะไม่ช่วยหรือว่ามันเป็จริง เหล่าคนทั้งสี่ที่เหนื่อยหลังจากคิดสักเล็กน้อยพวกมันก็บอกให้แอชเชอร์วิ่งตามรุ่นพี่ไป เขาจึงวิ่งด้วยความเร็วไวทิ้งคนทั้ง 4 ไม่คิดที่จะเหลียวมองกลับหลัง
การเข้ามาเป็นักเรียนทหาร ในหลักสูตรแม้มันจะเน้นในการทำงานร่วมกันเป็ทีม แต่เขาคิดว่าด้วยระบบ 1 - 1 ที่ตัวเองมีเขาจะฉีกตัวเองออกจากทีมด้วยความโดดเด่นที่ใครต่างก็ไม่สามารถทำได้ มันจะต้องโดดเด่นจนเหล่าครูฝึกคิดว่าความสามารถของเขามากพอที่จะทำให้เขาทำงานคนเดียว
“โว้ว มาแล้วเหรอ” รุ่นพี่ที่วิ่งนำหน้ามาก่อนมองแอชเชอร์ด้วยความสนใจ แม้จะสงสัยเกี่ยวกับความเร็วของแอชเชอร์ที่เหมือนไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเขากลับไม่ถาม วันนี้การรับน้องจบลงแล้ว ทุกคนสามารถทานข้าวในห้องพักได้ เมื่อถึงเวลาจะมีคนนำมาแจกจ่าย มันเป็ค่ำคืนพิเศษที่ทางครูฝึกยอมให้นักเรียนที่พึ่งเข้ามาได้ไม่ถึงวัน
“ขอบคุณครับ” แอชเชอร์มองรุ่นพี่ด้วยความเฉยชา บนใบหน้าของเขาไม่มีความนับถือใดๆ การเป็ครูฝึกที่พบเจอนักเรียนมามากมายทำให้เขารู้ว่าความผูกพันธ์กับทหารด้วยกัน ไม่จำเป็เพราะทุกๆคนที่เขาเห็นล้วนตกตายอย่างกับผักปลา ต่อให้เขาคนนั้นจะมีการซิงโครไนซ์ที่สูงถึง A ต่างก็ตายเช่นเดียวกัน
แอชเชอร์เปิดประตูเข้าไปในห้องพลางมองเตียงนอนทั้ง 5 ที่อยู่ด้านใน ภายในห้องนี้จะมีเตียง 2 ชั้นอยู่ 2 ตัวและเตียงเดียวอยู่ 1 เตียง เขาที่มาถึงก่อนจึงมุ่งไปยังเตียงเดี่ยว ด้วยเตียงนี้เขาไม่ต้องนอนกับใคร ต่อให้เขาจะดิ้นมากแค่ไหนตัวของเขาจะไม่ถูกบ่น
กระเป๋าสีเขียวถูกเปิดสำรวจสิ่งของด้านใน แอชเชอร์ที่เห็นหลายอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เขามอบให้นักเรียนที่เข้ามาฝึก เขาก็เริ่มจัดแจงมันลงไปที่เตียง เสื้อผ้าที่ใส่มาในกระเป๋าก็ถูกเก็บเข้าไปในตู้ ทันใดนั้นเขาก็มองไปยังประตูห้องที่เปิดเข้ามาด้วยคนจำนวน 4 คนที่กำลังกวาดตามองดูข้าวของภายในห้องแห่งนี้
“เฮ่ไอ้หนู เตียงเดี่ยวเป็ของฉัน ย้ายของของแกออกไป”
แอชเชอร์ไม่สนใจเสียง เขาทำการเก็บข้าวของตัวเองต่อไป ทันใดนั้นผ้าห่ม หมอน ของใช้ที่เขาวางไว้บนเตียงก็ถูกเททิ้งด้วยการยกเบาะรองออก ทำให้เขามองไปยังชายที่้าเตียงเดี่ยวที่เขาได้ก่อน
“เตียงนี้เป็ของฉัน คนมาก่อนก็ได้เลือกก่อน” แอชเชอร์บอกกล่าวกับคนที่้าเตียงของเขา
“ไอ้หนู ถ้าจะห้าวดูรุ่นด้วย”
มือที่กำลังจัดเก็บข้าวของหยุดลง ชายอีก 3 คนที่รู้ว่ากำลังจะมีเื่ล้วนแล้วยืนมอง แอชเชอร์จึงคิดจะสนองให้กับชายที่้าเตียงเดี่ยวของเขาด้วยการนำผ้าเช็ดตัวมาพันเอาไว้ที่มือขวาจนเป็นวมขนาดใหญ่แล้วเดินเข้าไปหาด้วยสายตาเรียบนิ่ง
“เฮ่ย สายตานั่นแกจะเอาจริงเหรอไอ้น้อง แกอย่าคิดว่าตัวเองจะ…”
ผั๊วะ~!
145
