ตอนที่ 5 คิดบัญชี
ฮูหยินใหญ่มองถังชิงหลวนด้วยสายตาเย็นะเื และมิได้สั่งห้ามสาวใช้เหลิ่งแต่อย่างใด เห็นได้ชัดว่านาง้าจะดูปฏิกิริยาตอบกลับของถังชิงหลวน ในเวลาแบบนี้หากถังชิงหลวนถอยหนีแม้เพียงหนึ่งก้าว ก็จะถูกพวกนางขู่บังคับแน่ และถ้ามองเห็นว่าถังชิงหลวนหวาดกลัว พวกนางจะทำเช่นไรต่อ ก็ยากที่จะพูดออกมา
ทว่าถังชิงหลวนยังคงจ้องมองไปที่ฮูหยินใหญ่ด้วยความสงบ “ถ้าหากว่าเื่ร้ายแรงถึงขั้นต้องสาบานด้วยชีวิต เช่นนั้นข้าเองก็คงต้องคิดถึงจุดเลวร้ายที่สุดเช่นกันเ้าค่ะ ในจวนนี้นอกจากข้าแล้วก็มิใช่ว่าจะไม่มีใครคนอื่นอีก แม้ข้าให้สัตย์สาบานแต่หากสุดท้ายเื่นี้ยังถูกเปิดเผยออกไป ฮูหยินใหญ่คงต้องมั่นใจว่าข้าเป็ผู้เปิดโปง ด้วยความคิดที่น่ากลัวเช่นนี้ แน่นอนว่าข้าย่อมต้องพิจารณาถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดให้ดี”
นางมองฮูหยินใหญ่แล้วกล่าวต่อ “ดังนั้นถ้าหากฮูหยินใหญ่ไม่ร่วมสาบาน ข้าเองก็ขอไม่สาบานเช่นกันเ้าค่ะ”
สาวใช้สูงวัยทำท่าคล้ายจะเอ่ยปากแต่ฮูหยินใหญ่ยกมือขึ้นห้ามนางไว้เสียก่อน สาวใช้สูงวัยจึงปิดปากลงทันที ฮูหยินใหญ่มองมายังถังชิงหลวนด้วยสายตาดุดัน ฝ่ายถังชิงหลวนเองก็มองนางกลับด้วยแววตาสงบนิ่ง
ทั้งห้องเงียบลงอีกครา แต่ครั้งนี้ท่ามกลางความเงียบกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความขัดเคือง
ฮูหยินใหญ่จ้องถังชิงหลวนเขม็ง แต่ก็ไม่อาจทำให้นางล่าถอยไปได้ นางยังคงมองฮูหยินใหญ่ด้วยความสงบเช่นเดิม
ฮูหยินใหญ่พลันคิดไตร่ตรองอย่างรวดเร็ว ถังชิงหลวนเป็แค่บุตรสาวหมอในสำนักหมอหลวง กับคนระดับนี้ฮูหยินใหญ่เช่นนางย่อมไม่หวั่นกลัวหากจะต้องมีเื่มีราวจนแตกคอกัน แต่สำหรับนางแล้วความโกรธมิได้เป็เื่ดีเลยสักนิด มีแต่จะทำให้เื่ยิ่งเลยเถิด และคนอย่างนางก็ไม่มีทางจะทำให้เื่นี้ใหญ่โตออกไปอีก
ในเมื่อถังชิงหลวนรู้เื่นี้แล้ว เช่นนั้นต่อไปก็ยังมีเื่ต้องใช้ประโยชน์จากนางอีก แน่นอนว่าในตอนนี้ฮูหยินใหญ่คิดออกแล้วว่าควรจะจัดการเื่นี้อย่างไร! ใช้คนเพียงคนเดียวช่วยย่อมดีกว่าไปหาใครอีกคนมาเพิ่ม ถ้าหากต้องไปหาคนอื่นมาจัดการ มิเท่ากับยิ่งทำให้มีคนรู้เื่น่าอับอายนี้เพิ่มขึ้นหรอกหรือ
ฮูหยินใหญ่ลองชั่งน้ำหนักอยู่ในใจ สีหน้าจึงค่อยๆ อ่อนลงตามไปด้วย “ได้ หากคุณหนูถังยอมสาบาน ข้าก็จะร่วมสาบานด้วย...ไม่มีความหมายอื่นอีก ขอเพียงให้เื่เป็ดังที่คุณหนูถังกล่าว ว่าเื่นี้จะต้องเก็บไว้เป็ความลับ จะไม่บอกใครโดยเด็ดขาด”
ถังชิงหลวนพยักหน้าตอบ “ข้าขอสาบานว่าข้าจะไม่เอ่ยถึงเื่นี้กับใครแม้แต่คนเดียว หากข้าผิดคำสาบาน ขอให้ข้าตายโดยไร้ที่กลบฝัง”
สาวใช้เหลิ่งพอได้ยินเช่นนั้นก็ทำท่าจะอ้าปากว่าสาบานแบบนี้ยังเบาไป!
ทว่าฮูหยินใหญ่กลับชิงเอ่ยขึ้นก่อน “ข้าเองก็ขอร่วมสาบานว่า หากคุณหนูถังยังคงทำตามคำสาบาน มิได้นำเื่ในวันนี้ไปบอกแก่ใคร ข้าเองก็จะไม่ทำเื่ลำบากใจให้แก่คุณหนูถังและถังตงโจว หากข้าผิดคำสาบานก็ขอให้ตายโดยไร้ที่กลบฝังเช่นกัน”
อย่างไรเสียฮูหยินใหญ่ก็เป็นาย แน่นอนว่าจะต้องมีความใจกว้างมากกว่าสาวใช้ที่อยู่ข้างกายอยู่แล้ว ที่จริงจากประโยคที่ถังชิงหลวนกล่าวออกมาฮูหยินใหญ่เองก็ััได้ว่าถังชิงหลวนเข้าใจดีถึงความร้ายแรงนี้ ดังนั้นนางย่อมคิดได้ว่าหากเื่นี้แพร่งพรายออกไปจะต้องไม่ส่งผลดีต่อบิดาของนาง ถ้าคุณหนูผู้นี้ไม่โง่เขลาเบาปัญญาจนเกินไป ย่อมไม่มีทางเปิดเผยเื่นี้ออกไปแน่
เมื่อทั้งคู่เจรจากันเรียบร้อยจนเป็ที่วางใจ ฮูหยินใหญ่ก็เตรียมตัวลุกขึ้นเพื่อออกจากห้อง นางร้องสั่งสาวใช้ที่หน้าประตู “ไปบอกฮูหยินผู้เฒ่าว่าเสื้อผ้าข้าถูกน้ำหกใส่จนเปียกปอนและกำลังกลับไปเปลี่ยนชุด”
สาวใช้ผู้นั้นรีบตอบรับ ทว่าขณะกำลังจะเดินออกไปจู่ๆ ก็ถูกฮูหยินใหญ่ตวาดเรียกเสียงดัง “กลับมานี่!”
สาวใช้ผู้นั้นหันกลับมาด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าเหตุใดผู้เป็นายถึงได้ทำเสียงดุขนาดนั้นจึงเอ่ยขานรับขึ้นเบาๆ “เ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่”
แววตาฮูหยินใหญ่ดุดันขึ้น นางจ้องมองไปที่สาวใช้ทั้งสามทีละคนแล้วเอ่ยเสียงเข้ม “พวกเ้าเองก็รู้ใช่หรือไม่ คงไม่ต้องให้ข้าพูดอีกใช่ไหม”
สาวใช้สูงวัยเข้าใจทุกอย่างในทันที จึงไม่อาจเก็บสีหน้าได้อีก สายตานางตวัดมองมาที่ถังชิงหลวนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สาวใช้ทั้งสามจะพากันก้มหน้าโค้งตัวลง พร้อมกับเอ่ยเสียงเบาทว่าหนักแน่น “ข้าน้อยจะไม่มีวันพูดเื่นี้ออกไปเด็ดขาด มิเช่นนั้นขอให้ข้าน้อยท้องไส้เน่าเปื่อยเ้าค่ะ!”
“ขอให้ข้าน้อยถูกตัดมือตัดเท้าจนตายเ้าค่ะ!”
สาวใช้ทั้งสามสาบานได้ร้ายแรงกว่าถังชิงหลวนมากทีเดียว เห็นได้ชัดว่าพวกนางรู้ดีว่าเื่นี้ร้ายแรงแค่ไหน
ฮูหยินใหญ่แม้จะได้ยินทั้งสามสาบานออกมาแบบนั้นแล้วท่าทีก็ยังไม่อ่อนลง นางก้าวเดินออกไปด้านนอกทันที พอเดินไปถึงที่หน้าประตูก็หันมาถามถังชิงหลวน “คุณหนูถัง จะยังทำตามสิ่งที่กำหนดเอาไว้ก่อนหน้านี้หรือไม่ ว่าจะอยู่ที่นี่ก่อน”
ตอนนี้คงต้องถามความสมัครใจของนางแล้ว
ถังชิงหลวนพยักหน้า “แน่นอนเ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่โปรดวางใจ”
ฮูหยินใหญ่วางใจแล้วจึงพยักหน้าก่อนจะเดินนำสาวใช้หนึ่งและสาวใช้สูงวัยอีกหนึ่งออกไป ส่วนสาวใช้อีกนางรีบเดินขึ้นเรือน้าไป
ถังชิงหลวนกลับมาที่ห้องพักของตนเอง ติงเซียงเห็นว่านายของตนกลับมาอย่างปลอดภัยและดูท่าทางเหมือนกับไม่มีอะไรแล้วจริงๆ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะรีบไปเปลี่ยนกาน้ำชาที่เย็นชืดอีกครั้ง
ตอนนี้ถังชิงหลวนต้องเริ่มคิดแล้วว่าหลังจากนี้จะทำอย่างไรต่อไปดี หากเดาไม่ผิดการที่ฮูหยินใหญ่ไม่เลือกที่จะใช้วิธีขู่บังคับแต่กลับยอมที่จะร่วมสาบานกับนางแบบนี้ เหตุผลหนึ่งคงเป็เพราะได้พิจารณาถึงสิ่งที่จะตามมาในภายหลังแล้ว
ถ้าหากบุตรสาวของนางท้องก่อนแต่งจริง เช่นนั้นไม่ต้องเดาก็คงรู้ว่าสิ่งที่ฮูหยินใหญ่จะลงมือทำต่อไปคือสิ่งใด คำตอบก็คือให้กู้เซิงโหรวทำแท้งนั่นเอง
อีกทั้งยังต้องเป็การทำแท้งอย่างลับๆ โดยมิให้ผู้อื่นล่วงรู้ด้วย
ในเมื่อถังชิงหลวนเป็หมอ และตอนนี้ก็รู้เื่แล้ว เช่นนั้นเื่นี้ก็คงจะต้องยกหน้าที่ให้นางเป็คนทำอย่างไม่ต้องสงสัย มิเช่นนั้นหากจะไปหาผู้อื่นมาทำเื่นี้โดยเฉพาะก็จะเท่ากับทำให้มีคนรู้เื่เพิ่มขึ้นอีก
ถังชิงหลวนนั่งลงบนเก้าอี้และใคร่ครวญอยู่เงียบๆ
หลังจากฮูหยินใหญ่เดินออกจากห้องก็หันไปสั่งกำชับกับสาวใช้เหลิ่งด้วยเสียงกระซิบ “หาคนไปคอยเฝ้าดูคุณหนูถังเอาไว้ อย่าให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าออกห้องนั้นเด็ดขาด และลองไปสืบดูว่าหลังจากคุณหนูถังออกมาจากเรือนคุณหนูเจ็ดแล้วได้ไปที่ใดอีกหรือไม่ ระหว่างที่เดินมาผ่านใครบ้าง ได้หยุดพูดคุยกับใครหรือไม่”
สาวใช้เหลิ่งรีบตอบรับ “ข้าน้อยรับทราบ จะไปเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ” กล่าวจบก็รีบเดินออกไปทันที
ฮูหยินใหญ่กัดฟันเดินตรงไปยังที่พักของกู้เซิงโหรวอย่างรวดเร็วราวกับสายลมพัด เมื่อเข้ามาถึงเขตเรือนบุตรสาว นางยิ่งกัดฟันแน่น จนมาถึงหน้าบันไดจึงได้ยินเสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับระฆังเงินดังออกมาจากในห้อง จากที่เคยได้ยินเสียงนี้แล้วรู้สึกเบิกบานสบายใจ ทว่าตอนนี้ฮูหยินใหญ่กลับรู้สึกโกรธจนหน้ามืด!
ไม่รอให้สาวใช้ได้เข้าไปรายงานก่อน นางพุ่งเข้าไปเปิดม่านไม้ไผ่ที่คลุมทับด้วยผ้าไหมบางสีส้มอ่อนและปักด้วยดิ้นทองขึ้นทันที พอเข้าไปในห้องแล้วก็สะบัดมันทิ้งอย่างแรง!
กู้เซิงโหรวกำลังอ้าปากกว้างนั่งกินผลไม้อยู่บนตั่ง พอเห็นว่ามารดาเดินกัดฟันเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึงเช่นนั้นก็ใไปชั่วขณะ นางรีบวางส้อมคันเล็กในมือลงทันที ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างแล้วรีบหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมือก่อนจะเคลื่อนตัวลงจากตั่ง “ทำไมท่านแม่ถึงมาที่นี่ได้ล่ะเ้าคะ ตอนนี้ด้านหน้าจวนไม่ยุ่งแล้วหรือ”
ฮูหยินใหญ่มองบุตรสาวที่เดินเข้ามาหา แววตาร้อนผ่าวจนแทบจะลุกโชน นางจ้องมองอยู่เช่นนั้นจนกู้เซิงโหรวเริ่มขนลุกไปทั้งตัว ฮูหยินใหญ่ตวาดสั่งเสียงดัง “ออกไปให้หมด!”
สาวใช้ที่อยู่ในห้องของกู้เซิงโหรวต่างตระหนกใ รีบลนลานขานรับแล้วเดินออกไปยืนรอด้านนอก ส่วนสาวใช้ที่มากับฮูหยินใหญ่นั้นย้ายไปยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ฮูหยินใหญ่จ้องมองตามจนเห็นว่าสาวใช้เ่าั้เดินออกไปไกลแล้ว
กู้เซิงโหรวใจนอกสั่นขวัญหาย นางรู้สึกได้ทันทีว่าเื่นี้จะต้องข้องเกี่ยวกับการตรวจโรคเมื่อครู่แน่ เมื่อก่อนต่อให้ตายนางก็คงไม่มีทางเชื่อว่าจะเกิดเื่เช่นนี้ แต่ตอนนี้ในใจนางมีแต่ความสงสัยและยิ่งเพิ่มความใเสียจนขวัญหนีดีฝ่อ บวกกับตอนนี้นางถูกมารดาจ้องเขม็ง ขาของกู้เซิงโหรวพลันอ่อนเปลี้ยเสียจนร่างโอนเอนจนแทบล้มลงกับพื้น!
ถึงแม้กู้เซิงโหรวจะใกลัวจนเกือบเป็ลมตาย แต่ฮูหยินใหญ่เองก็กำลังโกรธมากเช่นกัน นางโมโหเสียจนรู้สึกเหมือนจะเป็บ้าเสียให้ได้ ในที่สุดนางจึงเงื้อมือขึ้น แล้วตบลงไปเต็มแรงบนใบหน้าของบุตรสาว ขณะเอ่ยเสียงต่ำด้วยความฉุนเฉียวสุดขีด “ไม่ได้เื่!”
การถูกกระหน่ำตบตีหลายทีเช่นนี้ สตรีที่เคยชินกับการถูกปรนนิบัติตามใจมาั้แ่เล็กเช่นกู้เซิงโหรวจะรับไหวได้อย่างไร นางร้องไห้โฮออกมาทันที
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/8892e502b7dd0f501cb1819d83b32a83
4K
