แม้จะมีสายตานับสิบคู่จากชายหนุ่มรอบๆ ที่จับจ้องมาด้วยความปรารถนาในเรือนร่างของเจ๊หวาน เธอกลับไม่ได้ใส่ใจหรือหวั่นไหวไปกับสิ่งเ่าั้ สายตาและหัวใจของเธอมุ่งตรงไปยัง "หนุ่มน้อยสายเปย์" เพียงผู้เดียว เพราะในยุคสมัยนี้ ความรักเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับการดำรงชีวิตที่ยากลำบากที่ผ่านมา
เธอเคยลิ้มรสของการอดอยากปากแห้ง ต้องสู้ชีวิตเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ และทำให้ครอบครัวอยู่รอด ดังนั้นเธอจึงเชื่อว่า "ความรักต้องมาพร้อมเงิน" เพราะความสวย ความอวบอิ่ม และเสน่ห์ที่มีนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะยอมมอบให้ใครฟรีๆ อีกต่อไป
"หน้าอกของเจ๊ที่อวบอิ่มขนาดนี้ มันต้องคู่ควรกับผู้ชายที่คู่ควรเท่านั้น" เธอคิดในใจพร้อมกับยกมือขึ้นแตะแผงอกเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาหลงใหลที่จ้องมองจากชายหนุ่มที่อุดหนุนลูกชิ้น
ความจริงจังของเจ๊หวานในเื่นี้สะท้อนออกมาจากแววตาที่เปล่งประกาย เธอไม่ได้สนใจคำหวานหรือคำชมของใครง่ายๆ แต่ทุกคำพูดและการกระทำของเธอนั้นถูกชี้นำด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน ชีวิต้าความมั่นคง และเธอเชื่อมั่นว่าร่างกายและเสน่ห์ของเธอคืออาวุธสำคัญที่จะพาเธอไปถึงจุดนั้นได้
ที่หน้าแผงลูกชิ้นของเจ๊หวาน เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เขามองหน้าอกของเจ๊หวานด้วยแววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและสงสัย ก่อนจะกลั้นใจถามออกไปด้วยเสียงสั่นๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้
"เจ๊... หน้าอกเจ๊นี่ขนาดเท่าไหร่?"
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบลงชั่วขณะ ทุกสายตาหันไปจ้องที่เจ๊หวาน ผู้ซึ่งยืนถือไม้ลูกชิ้นอยู่ในมือ เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะกระเพื่อมหน้าอกของตัวเองเล็กน้อยในจังหวะที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ชวนให้สายตาทุกคู่ละไปไม่ได้
"38 จ๊ะ เดิมๆ นะ ไม่เคยศัลยกรรม!" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจเต็มเปี่ยมในเรือนร่างของตัวเอง
ชายหนุ่มที่ถามถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เสียงดังจนคนรอบข้างได้ยิน รอยเขียวช้ำที่เนินอกของเธอทำให้จินตนาการของเขาพุ่งไปไกลเกินจะควบคุม เมื่อได้ยินคำตอบที่ยืนยันความเป็ธรรมชาติและขนาดที่อลังการของหน้าอกเธอแล้ว ใจเขายิ่งเต้นแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
เจ๊หวานไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยานี้ เพราะเธอรู้ดีว่าหน้าอกของเธอเป็หนึ่งในจุดขายที่ทำให้ลูกค้าหลายคนติดใจ แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะรักษาท่าทีของตัวเองด้วยความมั่นใจและความเป็มืออาชีพ
“อยากรู้อะไรอีกมั้ยจ๊ะ? แต่ถ้าอยากอุดหนุนเจ๊ นี่ลูกชิ้นไม้ละ 10 บาทนะ ไม่ผิดหวังแน่นอน” เธอพูดติดตลกก่อนจะหันไปทอดลูกชิ้นต่อ ทิ้งให้ชายหนุ่มและคนอื่นๆ ยังยืนจ้องมองเธอด้วยความหลงใหล
"ถ้าผมได้แตะหน้าอกเจ๊ซักครั้ง ชาตินี้ผมนอนตายตาหลับแน่!"
คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากเจ๊หวาน เธอไม่ได้ใกับคำพูดตรงไปตรงมานี้นัก เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับเธอ เธอเอนตัวนิดๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แต่แฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่ยากจะต้านทาน
"จ่ายมา 1,000 ซิจ๊ะ เดี๋ยวเจ๊ให้จับ!"
ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นถึงกับเบิกตากว้าง พร้อมกับหัวเราะขื่นๆ "แพงไปรึเปล่าเจ๊! แค่จับเฉยๆ ตั้ง 1,000 เลยเหรอ!" เขาโอดครวญ เพราะชีวิตคนหาเช้ากินค่ำของเขา ไม่มีทางที่จะมีเงินขนาดนั้นไว้ใช้จ่ายกับอะไรแบบนี้
เจ๊หวานยิ้มอย่างมั่นใจพลางพูดต่อ "ก็เจ๊ไม่คิดจะให้ใครจับง่ายๆ ยังไงล่ะจ๊ะ ดูได้ แต่แตะไม่ได้ ถ้าเงินไม่ถึง ก็ได้แค่สายตาจ้ะ!" น้ำเสียงเธอฟังดูติดตลก แต่ก็เฉียบขาดและชัดเจนในเจตนา
หลังจากพูดจบ เธอหันไปทอดลูกชิ้นต่ออย่างไม่สนใจชายหนุ่มที่ยังยืนนิ่งอยู่เหมือนถูกสะกด แต่ในใจของเธอกลับลอยออกไปถึง "บอส" หนุ่มน้อยสายเปย์ของเธอที่กล้าจ่ายหนักถึง 5,000 เพียงเพื่อจะได้ใช้เวลาพิเศษอยู่ใกล้เธอ บอสไม่เพียงแต่ทำให้เธอหลุดพ้นจากปัญหาการเงินใน่หนึ่ง แต่ยังทำให้เธอหวั่นไหวจนแทบคิดถึงเขาทุกลมหายใจ
"เมื่อไหร่เขาจะมาเปย์เจ๊อีกนะ..." เธอคิดในใจพลางถอนหายใจเบาๆ แม้จะยืนอยู่ที่แผงลูกชิ้น แต่จิตใจของเจ๊หวานกลับล่องลอยไปหาหนุ่มสายเปย์ผู้ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตนี้ยังมีความหวัง
ใน่บ่ายที่อากาศร้อนอบอ้าว เจ๊หวานกำลังยืนทอดลูกชิ้นตามปกติ แต่ทันใดนั้น เธอก็เบิกตากว้างด้วยความใและตื่นเต้น เมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มที่เธอแอบคิดถึงมาตลอดปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า "บอส" หนุ่มสายเปย์ของเธอ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับแววตาที่ดูเปลี่ยนไป ไม่ใช่หนุ่มน้อยใสซื่ออีกต่อไป หลังจากค่ำคืนที่เร่าร้อนกับเธอ เขากลับมาพร้อมความสุขุมและเสน่ห์ที่เพิ่มขึ้นจนทำให้ร่างกายของเธอสั่นระทวยอย่างไม่อาจควบคุม
บอสยืนตรงหน้าแผงลูกชิ้น ส่งยิ้มสุภาพอย่างคนธรรมดา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ลูกชิ้น 5 ไม้ครับพี่หวาน" ราวกับเขาเป็เพียงลูกค้าทั่วไปในสายตาของคนอื่น
เจ๊หวานพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการเกินไป เธอยิ้มตอบพลางหยิบลูกชิ้นใส่ถุงให้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เอียงตัวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแ่เบา เสียงนั้นช่างหวานและเย้ายวนจนบอสถึงกับชะงัก
"คืนนี้มาที่ห้องพี่ไหม... พี่คิดถึง"
น้ำเสียงของเธอเบาจนแทบจะเป็ลมหายใจ แต่เพียงพอให้บอสได้ยินชัดเจน ความใกล้ชิดและท่าทางอันแสนเย้ายวนของเจ๊หวานทำให้เขาแอบยิ้มมุมปากเล็กๆ ราวกับเขารู้ทันว่าเธอกำลังพยายามซ่อนความรู้สึกจากลูกค้าคนอื่นๆ
"พี่หวานอยากได้เงินอีกไหมล่ะ? พี่รู้ใช่ไหมว่าพี่จะต้องเอาอะไรมาแลก?"
คำพูดของเขาทำให้เจ๊หวานถึงกับสะอึกเล็กน้อย แต่เพียงชั่วอึดใจ เธอก็ส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจกลับไป ดวงตาของเธอแฝงด้วยความเร่าร้อน เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ทั้งหล่อ ทั้งรวย และเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานได้
"พี่จะมอบความเร่าร้อนให้เธอ จนเธออยากได้พี่ไปเป็เมียเลยล่ะ" เธอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเย้ายวน
นี่เป็ครั้งแรกที่เจ๊หวานรู้สึกอยากได้เด็กรุ่นลูกมาเป็ผัวจริงๆ
"ผมชอบผู้หญิงใจถึงนะ ยิ่งแต่งตัวยั่วผู้ชายแบบพี่ ผมยิ่งชอบ" เขาพูดตรงไปตรงมา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาช่างยั่วยวนจนทำให้เจ๊หวานต้องหายใจลึกเพื่อควบคุมตัวเอง
เธอไม่ได้หลบสายตาเขา ตรงกันข้าม เธอยิ้มกลับด้วยแววตาที่เย้ายวนยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับเอนตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เป็จุดดึงดูดของเธออย่างตั้งใจ
"ถ้าเราทำให้พี่ไม่เครียดเื่เงินได้ ไม่ว่าอะไรพี่ก็ยอมเราทั้งนั้น"
คำพูดของเธอนั้นแ่เบา แต่ชัดเจนจนบอสยิ้มกว้างออกมา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจ
"งั้นคืนนี้พี่เตรียมตัวไว้ให้พร้อมละกัน" เขาตอบพร้อมกับวางเงินสดจำนวนไม่น้อยลงบนแผงลูกชิ้น ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูเธอเบาๆ
"ผมชอบพี่จริงๆ นะ พี่หวาน"
เจ๊หวานแทบจะเข่าอ่อนเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายของเธอสั่นเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกหวั่นไหว เธอไม่เคยเจอใครที่ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและถูกปรนเปรอแบบนี้มาก่อน