#วันจันทร์สีชมพู 15
“กลับบ้านกันครับ” คุณหมอชวน เราทั้งสองนั่งรถออกมาได้สักพักฝนก็เทกระหน่ำลงมา รถจากที่ติดอยู่แล้วตอนนี้แทบจะไม่ขยับไปไหนเลย ยังดีที่คนข้าง ๆ ยังชวนคุยเพราะฉันตอนนี้ไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไร ฉันเลือกเปิดเพลงคลอในรถเบา ๆ ไปด้วย
“พี่คะวันนี้เปลี่ยนเป็ทานข้าวที่บ้านด้วยกันนะ”
“ได้ครับ” เขาจะงอนหรือเปล่า เพราะเมื่อตอนกลางวันเราตกลงกันไว้ว่าจะไปทานข้าวด้วยกัน
“ขอโทษนะคะ ทั้งที่เราก็นัดกันไว้ก่อนแล้ว”
“ไม่เป็ไรเลยครับ พี่ไม่คิดมากอะไรอยู่แล้ว ว่าง ๆ เราค่อยไปด้วยกันสองคนก็ได้นี่ไม่ต้องคิดมากนะรู้ไหม”
“สิ้นเดือนนี้หนูจะลางานนะคะ บอกไว้เผื่อที่จะพาไปเที่ยว”
“หึหึ ได้ครับเดี๋ยวพี่จะพาหนูไปเที่ยวเอง” คุณหมอหัวเราะ ระหว่างที่รถติดเขาก็เอื้อมมือมาจับมือฉันไว้หลวม ๆ ทั้งยังยกขึ้นไปจูบตรงหลังมืออีกครั้ง
“พี่หิวหรือยัง”
“ยังครับ ก่อนออกมาพี่ดื่มกาแฟไปน่ะ เพื่อนชวน เลยมารับหนูช้าขอโทษนะครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ พรุ่งนี้หนูไปเที่ยวกับเพื่อนนะคะ” ฉันบอกคนข้าง ๆ มือก็ยังกดโทรศัพท์อยู่เรื่อย ๆ เพื่อตอบข้อความเพื่อน
“เที่ยวไหนครับ”
“ก็ผับใกล้ ๆ นี่แหละค่ะ พรุ่งนี้วันเกิดขนุนด้วย หนูขอไปนะคะ”
“ไปได้ แต่พี่จะไปส่งครับ ไปรับด้วย”
“แบบนั้นก็ได้ ที่จริงพี่ไปด้วยได้นะ”
“ไม่เป็ไรดีกว่าครับ เดี๋ยวหนูอึดอัด รอไปส่งไปรับก็พอ”
“น่ารักจัง” ฉันยื่นมือไปหยิกแก้มเขา ๆ เบาอย่างเอ็นดู อีกฝ่ายหัวเราะเมื่อเห็นฉันทำแบบนั้น รอยยิ้มของเขาดูมีความสุขมากฉันเองก็มีความสุขไม่ต่างจากเขาหรอกนะ ใช้ชีวิตไม่หวือหวาอะไรมาก แค่อยู่ด้วยกันเรื่อย ๆ คอยใส่ใจกันแบบนี้ก็มีความสุขมาก ๆ แล้วล่ะ
“รักพี่ไหม?” จู่ ๆ คุณหมอก็เอ่ยถาม
“อะไรเล่า” ฉันชักมือกลับเริ่มร้อนวูบวาบที่ใบหน้า คุณหมอหัวเราะน้อย ๆ แต่ยังถามจี้ต่อไม่หยุด
“ว่าไงครับ รักพี่ไหม? พี่รักหนูมาก ๆ เลยนะหนูจะไม่บอกรักพี่หน่อยเหรอ?” ยัง ยังไม่รู้ตัวอีกว่าฉันเขินน่ะ
“มันเขิน” ฉันบอกเสียงเบายิ่งได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ่งแกล้งฉัน
“ไม่เห็นต้องเขินเลย พี่เหนื่อยมากเลยวันนี้น่ะบอกรักให้กำลังใจพี่หน่อยสิ” เขายังสรรหาคำพูดมาบอกเล้าโลมให้คล้อยตามอยู่เรื่อย ๆ
“รัก...”
“อะไรนะ?”
“รักพี่พิงค์นะคะ”
“พี่พิงค์ก็รักหนูเหมือนกันนะคะ” เขาสอดมือเข้ามาที่ท้ายทอยอาศัยจังหวะรถติดไฟแดงรั้งฉันเข้าไปจูบทันทีอย่างรวดเร็ว เมื่อผละออกเขาก็ขับรถได้อย่างปกติราวกับก่อนหน้านี้เราไม่ได้ทำอะไรที่มันน่าเขินอายกันเลยสักนิด
“เขินอ่า พี่อย่ามาแกล้ง” ฉันจับมือคุณหมอที่ยื่นมาบีบแก้มไว้งอนๆ
“น่ารักจังแฟนพี่”
“รักหนูมาก ๆ ด้วย”
“รักจนไม่รู้จะรักยังไงแล้วครับ พรุ่งนี้บอกป๊ากับม๊านะว่าจะค้างกับพี่”
“ค้างห้องตัวเองก็ได้”
“ไม่ได้ครับ เดี๋ยวพี่คุยกับป๊าเอง”
“ก็ได้ค่ะก็ได้”
เกือบหนึ่งชั่วโมงที่เราติดอยู่บนท้องถนน เมื่อกลับมาถึงบ้านฝนที่ยังไม่มีทีท่าจะหยุดตกซ้ำโหมตกแรงยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก คุณหมอช่วยถือกระเป๋าใส่เอกสารให้ เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องรับแขกก็เห็นป๊ากับม๊านั่งดูหนังกันอยู่ แต่ไม่ยักจะเห็นพี่ชาย
“สวัสดีค่ะป๊าม๊า” ฉันยกมือไหว้ท่านทั้งสอง
“สวัสดีครับ” คุณหมอเองก็ยกมือไหว้ป๊ากับม๊าเช่นเดียวกัน
“มานั่งก่อนลูก เดี๋ยวเย็นนี้ทานข้าวที่บ้านด้วยกันนะ”
“รบกวนด้วยนะครับ”
“หนูก็ไปอาบน้ำได้แล้วลูก เสร็จแล้วจะได้ทานข้าว เธิร์สจะพาแฟนเข้ามาเหมือนกัน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูมานะ” ไม่ลืมหันไปบอกคุณหมอที่ตอนนี้ถูกป๊าจ้องอย่างหนัก
“ครับ เอกสารครับ”
“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับเอกสารจากคุณหมอมาแล้วรีบเดินขึ้นชั้นสองของบ้านเพื่อที่จะได้รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุด เมื่ออาบน้ำเสร็จฉันเดินออกจากห้องน้ำมาก็ต้องใเมื่อเจอคุณหมอนั่งอยู่ปลายเตียง ข้าง ๆ นั้นมีเสื้อที่เขาสวมมาถูกถอดวางอยู่ข้าง ๆ
“เข้ามาได้ยังไงคะ?”
“ม๊าให้ขึ้นมาอาบน้ำครับ เดี๋ยวป๊าจะเอาชุดมาให้เปลี่ยน” คุณหมอหันมายิ้ม พรางขยับเดินเข้ามาใกล้มือหนาแย่งผ้าเช็ดตัวผืนเล็กไปถือมืออีกข้างก็ดึงแขนฉันไปนั่งที่ปลายเตียงจากนั้นเขาก็ยืนซับหยดน้ำออกจากเส้นผมให้
“ป๊าเหรอ? ป๊าไม่ดุเหรอ”
“ดุครับแต่ม๊าอนุญาต คืนนี้พี่นอนด้วยนะครับ ฝนตกไม่หยุดเลย”
“นอนห้องรับแขกเหรอคะ?”
“เปล่าครับ พี่ขอป๊ากับม๊านอนห้องหนู ซึ่งม๊าอนุญาตแล้ว ม๊าบอกโต ๆ กันแล้วไม่หวงแล้วครับ”
“ง่ายขนาดนั้นเลย”
“ก็ไม่ครับ ป๊าบอกจะมานอนด้วย”
“ลูกล่ะ เ้าหญิงน่ะพี่จะไม่กลับไปดูลูกเหรอ?”
“วันนี้น้องพี่ไปค้างที่คอนโด บอกน้องั้แ่บ่ายแล้วล่ะว่าให้ดูลูกให้เราด้วย”
“เดี๋ยวเอารูปให้ดู น้องส่งมารายงานแล้ว”
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูเช็ดเองพี่ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้ไปทานข้าวกัน”
“รอแปบหนึ่งนะครับ”
“ได้ค่ะ” คุณหมอเดินเข้าห้องน้ำไม่นานป๊าก็เปิดประตูห้องเข้ามาด้วยท่าทางงอน ๆ ในมือถือถุงกระดาษเข้ามาด้วย เป็ถึงแบรนด์เสื้อผ้าที่ป๊าชอบใส่
“ม๊าเราอ่ะไม่ฟังป๊าเลย” ป๊ายื่นถุงเสื้อมาให้ และเดินไปนั่งบนโซฟาตรงมุมห้อง
“ป๊าก็ งอนมาก ๆ ม๊างอนกลับนะ”
“ป๊าหวงของป๊าอ่ะ จู่ ๆ จะให้ผู้ชายมานอนกับลูกสาวป๊าได้ไงกัน”
“หวงหนูเหรอ?” ฉันแกล้งถามกลับ
“หวงสิ หนูเป็ลูกป๊านะ”
“ขอบคุณนะคะที่เป็ห่วง แต่ถ้าหนูจะเจ็บหรือเสียใจขอให้หนูได้เลือกทางเดินเองก่อนนะคะ”
“เฮ้อ พูดแบบนี้ป๊าจะทำอะไรได้ล่ะ”
“น่ารักที่สุดเลย”
“ป๊าบอกหรือยังนะว่าน้องจะทำหมูกระทะ แต่ที่เป็กับข้าวม๊าเขาทำไว้ให้อยู่กลัวหิวกันตอนดึก เมาแน่ ๆ น้องชายเรา” ป๊ายีผมฉันอย่างมันเขี้ยวก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ฉันยิ้มตามหลังป๊าอยู่นาน ชอบในความน่ารักของป๊าและความน่ารักของม๊ามาก ๆ ทั้งคู่น่ารักอบอุ่นและใจเย็นมาก ๆ พวกท่านเป็ทั้งพ่อแม่ เพื่อน หรือแม้กระทั่งพี่ชายกับพี่สาวในความรู้สึกของฉัน
“มันเดย์ครับ”
“คะพี่?”
“ขอชุดหน่อยได้ไหมครับ ป๊าเอามาให้หรือยัง”
“อ้อ เอามาแล้ว เดี๋ยวเอาเข้าไปให้ค่ะ”
===========
ยังอยู่กันไหมคะ กลับมาแล้วนะ คอมเม้นกันหน่อยนะคะ เดี๋ยวตอนเย้นจะอัพให้อีกตอน ^_^
14K
