โชคดีฉันได้สามีสามคน

        ค่ำคืนนี้ก็เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา มารตีนอนหลับด้วยความอ่อนล้าจากการร่วมรักกับสามีทั้งสองคนที่ปรนเปรอเธออย่างเต็มที่...หญิงสาวยังคงตั้งใจว่าจะต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุดทั้งที่ในใจกลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อความรู้สึกที่เธอพยายามหนีไปจากมันแต่ไม่อาจหลบหลีกได้

        คืนนี้เธอฝันถึงนัทพงษ์ ไม่ใช่ฝันดีแต่เป็นฝันที่เต็มไปด้วยความเหงาและความกลัวฝันที่เหมือนภาพจากความทรงจำที่เธอพยายามจะลืม...

        ในฝันนั้น นัทพงษ์ยืนอยู่ปลายเตียงของเธอรอยยิ้มบนใบหน้าเขาดูอบอุ่นเหมือนเคยแต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นชาเหมือนแสงจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำทะเล เขาไม่พูดอะไรแค่ยืนมองเธอในความเงียบ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ถอยหายไปในความมืดความมืดที่มันเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งจนเธอไม่สามารถมองเห็นได้

        มารตีกลั้นหายใจในฝัน มีบางอย่างที่บอกว่าเขายังอยู่ตรงนั้นแม้ในความมืดมิดของความฝันก็ตาม แต่เขาก็หายไปอยู่ดี

        ทันทีที่เธอตื่นขึ้นมาจากฝันนั้นเธอพบว่าใบหน้าของตัวเองเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาที่หยดร่วงลงมาเป็นทางยาวความอ่อนล้าในร่างกายของเธอเหมือนจะหายไปหมด เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เข้ามาในใจแทนน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าท่ามกลางความเงียบในห้องนอน

        มารตีลุกขึ้นนั่งบนเตียง ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอสั่นเล็กน้อยเธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังร้าวลึกราวกับว่ามีบางสิ่งในชีวิตที่เธอไม่อาจควบคุมได้ และในตอนนี้ร่างกายและจิตใจของเธอไม่สามารถทนรับได้อีกต่อไป

        "ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้" เสียงของเธอเบาเหมือนเสียงกระซิบที่เลือนหายไปในความมืดมารตีมองไปรอบๆ ห้อง เงียบสงัดจนแทบไม่มีเสียงใดๆ ยกเว้นเสียงหายใจของตัวเองและของชายสองคนที่นอนอยู่ข้างๆ

        หญิงสาวรู้ดีว่าในตอนนี้ หัวใจของเธอไม่สามารถแบ่งแยกได้อีกต่อไปมีสามีสองคนที่เธอรัก ทั้งวรเมธและปพนต์ แต่ที่สำคัญกว่าทั้งหมด...

        เธอรู้ว่าเธอก็ยังรักนัทพงษ์ด้วย รักในแบบที่ไม่มีทางอธิบายได้เป็นความรักที่แทรกซึมทุกมุมของหัวใจราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่อาจปฏิเสธได้

        มารตีกระชับผ้าห่มคลุมตัวไว้เหมือนพยายามให้ตัวเองรู้สึกอบอุ่นขึ้นบ้างแต่ก็ยังรู้สึกเหมือนเธอหลงทางในโลกที่ไม่มีจุดหมาย หัวใจของเธอเต็มไปด้วยคำถาม...มันจะเป็นไปได้ไหมที่จะหาทางออกจากความสับสนนี้ได้?

        ในขณะที่เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ กลับพบว่าเสียงของนัทพงษ์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวมารตีพยายามขับไล่ภาพของเขาที่ปรากฏขึ้นในความคิดแต่กลับรู้สึกว่ามันยิ่งชัดเจนขึ้น นัทพงษ์ยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอแม้ว่าเขาจะหายไปจากชีวิตเธอแล้วก็ตาม

        การรู้สึกถึงความรักที่ไม่อาจมีวันจบสิ้นทำให้มารตีรู้สึกเหมือนเธอจะเป็นบ้าความรู้สึกอยากจะคว้ามันเอาไว้ในขณะที่มันหลุดลอยไปจากมือราวกับว่ามันเป็นเพียงความฝันที่เธอไม่สามารถจับต้องได้

        เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ขณะที่มารตีนั่งอยู่บนเตียงความรู้สึกทั้งหลายมันจุกอยู่ในอกของเธอเธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำให้ทุกอย่างมันยิ่งยากขึ้น ทุกคนในชีวิตของเธอ ทั้งวรเมธ ปพนต์และนัทพงษ์ต่างเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต แต่ตอนนี้ มันเหมือนกับว่าเธอกำลังยืนอยู่ที่ทางแยกของชีวิตและไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน

        เธอลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้งมองไปที่หน้าต่างที่เปิดรับแสงสว่างจากเช้าวันใหม่ ความคิดถึงของนัทพงษ์ยังคงไม่ลดลงร่างกายของเธอรู้สึกเหนื่อยล้า และหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คำถามที่เธอสงสัยยังคงค้างอยู่ในใจเธอจะต้องทำอย่างไรต่อไป? แล้วความรักของเธอทั้งสามคนจะจบลงอย่างไร?

        มารตีมองไปที่หน้าต่าง พลางหายใจลึกๆ แล้วพูดกับตัวเองเบาๆ"บางที...ชีวิตอาจจะต้องเดินต่อไป"แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรเทา และแล้ว...เธอก็ออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่แตกสลายและก้าวไปข้างหน้าด้วยความไม่มั่นใจเต็มที่นัก

        ช่วงบ่ายของวันใหม่ มารตียังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเธอเปิดโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง หวังว่าจะมีการตอบกลับจากนัทพงษ์แต่ทุกอย่างก็ยังเงียบเหมือนเดิม เขาไม่ตอบข้อความที่เธอส่งไปไม่แม้แต่จะอ่านข้อความนั้น มารตีหายใจออกเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

        การกดหมายเลขของนัทพงษ์มันเหมือนกับการกดเข้าไปในช่องทางที่เธอไม่รู้ว่าจะออกไปทางไหนราวกับว่าเธอกำลังมุ่งหน้าไปสู่ความไม่แน่นอนอีกครั้งมือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่ฟังเสียงปลายสายที่ไม่ได้รับการตอบกลับเสียงของการรอสายยาวเหยียดที่ไม่เคยหยุดทำให้หัวใจของมารตียิ่งปวดร้าวหนักขึ้น

        “นัทพงษ์...แค่บอกว่าปลอดภัยก็พอ” เธอกดส่งข้อความไปอีกครั้งก่อนจะวางโทรศัพท์ลงอย่างเงียบๆ ขณะที่เสียงรอสายยังคงดังอยู่

        สาวสวยเฝ้ารอ คอยดูว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะตอบข้อความหรือไม่ แต่ในที่สุดทุกอย่างก็ยังคงเงียบ ไม่มีการตอบรับใดๆ จนในที่สุดเธอก็ยอมวางโทรศัพท์ในมือลงทั้งๆ ที่ในใจของเธอกำลังโหยหาเต็มที่

        มารตีนั่งนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบได้หายไปพร้อมกับเขาที่หายไปความเงียบที่ตามมามันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับเธอไม่ได้อยู่ในที่เดิมอีกต่อไปทุกสิ่งรอบตัวกลับมืดมิด เหมือนกับว่าแสงสว่างในชีวิตของเธอได้หายไปแล้ว

        สาวสวยพยายามหาคำตอบว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมนัทพงษ์ถึงหายไปจากชีวิตของเธออย่างกะทันหันความคิดถึงที่แทรกตัวเข้ามาในใจ ยิ่งทำให้รู้สึกโหยหากว่าเดิม มารตีตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเธอทำผิดหรือเปล่าที่เอาความรักทั้งหมดมาไว้ในมือเดียว?

        "ทำไม...ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้?" มารตีพึมพำกับตัวเอง ขณะนั่งมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะราวกับมันจะเป็นคำตอบให้กับเธอในที่สุด แต่ไม่มีคำตอบจากนัทพงษ์ มันเงียบทุกสิ่งเงียบไปหมด

        การพยายามทวงถามคำตอบจากคนที่เธอรักทั้งสองคนกลับกลายเป็นการฝืนใจของตัวเอง เมื่อใจหนึ่งยังคงรู้สึกว่าความรักที่มีให้คนอื่นๆก็ยังมีค่าพอๆ กับการที่เธอไม่ได้อยู่กับนัทพงษ์

        เธอรักวรเมธ รักปพนต์ รักในแบบของพวกเขา แต่นัทพงษ์ก็ไม่เคยหายไปจากหัวใจถึงแม้ว่าเธอจะพยายามลืมเขากี่ครั้งก็ตาม แต่ไม่ว่ายังไงความรักที่มีให้เขามันก็ยังอยู่ในทุกลมหายใจ ท่ามกลางความเงียบที่ไม่สามารถทำอะไรได้ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังยืนอยู่คนเดียวในโลกนี้เหมือนกับทุกคนรอบตัวเธอกำลังลอยหายไป และความคิดถึงนัทพงษ์ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอ้างว้าง

        วันนั้นมารตีออกจากที่ทำงานโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังจะเดินไปไหน ร่างที่เหมือนไร้วิญญาณเดินไปตามถนนที่เธอเคยเดินแต่ไม่เหมือนเดิม ความเหงาและความเศร้าทำให้ทุกสิ่งในชีวิตดูหม่นหมองไปหมด เมื่อหันไปมองคนรอบข้างที่มีอยู่มากมายแต่ไม่มีใครที่เธอสามารถบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้

        "นัทพงษ์...ทำไมเธอถึงหายไปแบบนี้?" คำถามนี้มันวนเวียนอยู่ในใจของหญิงสาวไม่รู้จบไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรเขาถึงจะกลับมา

        ในขณะที่เดินไปเรื่อยๆ สายตาของมารตีหยุดมองไปที่ท้องฟ้าฝนที่ตกลงมาเบาๆ เหมือนกับความเศร้าที่เธอรู้สึก  ราวกับจะบอกว่าทุกสิ่งในชีวิตมีแต่ความไม่แน่นอนบางครั้งเราต้องปล่อยบางสิ่งไป เพื่อจะได้เรียนรู้วิธีที่ถูกต้องในการรัก

        มารตีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพบว่ามีข้อความใหม่จากวรเมธและปพนต์ทั้งสองส่งข้อความมาเพื่อถามถึงเธอ และบอกให้รู้ว่าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แต่มันไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวต้องการตอนนี้ความรักที่มีให้พวกเขาก็ไม่ใช่คำตอบที่จะทำให้หัวใจของเธอหายจากความว่างเปล่าการได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนก็ไม่ใช่คำตอบที่ต้องการในตอนนี้

        นัทพงษ์คือคำตอบที่ต้องการ แต่เขากลับหายไป เสียงที่ไม่มีคำตอบเสียงที่เงียบเกินไป จนมารตีรู้สึกถึงความสูญเสียในหัวใจของตัวเอง

        กลับมาถึงบ้านในเย็นวันนั้น มารตีทรุดตัวลงบนโซฟา และพยายามคิดถึงสิ่งที่เคยทำกับนัทพงษ์ในคืนก่อนๆแต่สิ่งเดียวที่เธอพบคือภาพของเขาที่หายไป เหมือนฝุ่นผงที่ลอยหายไปในอากาศ มันทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอและสงสัย เธอควรจะทำยังไงต่อไปดี?