ห้องนิว
“ตกลงว่าได้รึเปล่าครับ?”
เตชินยังคงกดดันเอาคำตอบต่อไป และนิวก็ยังอ้ำอึ้งอยู่เหมือนเดิมเพราะเขากำลังลังเลและสับสนในหลาย ๆ อย่าง
“ผม...”
นิวยังคงเฉไฉไม่ยอมเรียกเตชินอย่างที่เตชินอยากให้เรียกเช่นเคย แต่เตชินก็ยังคงเฝ้าหวังว่านิวจะยอมเรียกเขาว่าพี่ชินเหมือนที่นิวเคยเรียกเมื่อครั้งที่พวกเขายังเยาว์วัย
และในขณะที่เตชินยังคงรอลุ้นคำตอบจากนิวอยู่นั้นเขาก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่นานมานี้...ก่อนหน้านี้เขาจำได้พอเลือนรางว่า...นิววิ่งฝ่าสายฝนออกไปหาเขาอยู่ด้านนอกตัวอาคารของโรงแรมตอนนั้นเตชินเห็นนิวร้องไห้หนักยิ่งกว่าสายฝนซะอีกและในอดีตนิวก็รักเตชินและชอบเรียกเตชินว่าพี่ชินบ่อยมากจนติดปากเลย
“นิวว่าในโลกนี้ดาราคนไหนหล่อที่สุด”
“ก็ต้องพี่ชินอยู่แล้วเพราะนิวรักพี่ชินที่สุด พี่ชินเป็ดาราในใจนิว”
“แล้วระหว่างพี่กับพี่นายนิวว่าใครนิสัยดีที่สุด”
“มันก็ต้องเป็พี่ชินอยู่แล้วเพราะนิวรักพี่ชิน แต่...อย่าบอกพี่นายนะครับพี่ชิน”
“อืม...ไม่บอกหรอก”
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เตชินเริ่มมีหวังขึ้นมาอีกครั้งเพราะเตชินค่อนข้างมั่นใจว่า ที่จริงแล้วนิวก็เป็ห่วงเขาไม่น้อยอยู่เหมือนเดิมไม่ต่างจากในอดีตเลยเพียงแค่นิวเป็คนปากหนักไปหน่อยก็เลยทำให้ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้สนใจไยดีเตชินเท่านั้นเอง
เตชินระบายยิ้มออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะถามกดดันนิวต่อไปอย่างมีความหวัง
"นิว? โปรดเรียกผมว่า...พี่ชินสักครั้งได้ไหมครับ?"
"จะให้ผมเรียกคุณว่า...พี่ชินเหรอครับ?" นิวชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเพื่อทวนคำถามและคำตอบซึ่งเตชินก็รีบพยักหน้ารัวทันที
"เอ่อ...คือว่ามัน..."
นิวอ้ำอึ้งเพราะยังไม่กล้าเรียกในทันที เนื่องจากนิวยังรู้สึกเคอะเขินกับสรรพนามใหม่อยู่เลยทว่าเตชินกลับรู้สึกเหนื่อยและท้อจนอยากถอดใจแล้ว
"ถ้างั้นก็ไม่เป็ไรหรอกครับ ถ้าคุณไม่อยากเรียกก็ไม่ต้องเรียกก็ได้ครับ ผมรู้ตัวดีว่าผมมันไม่ดีพอหรอก ไม่ต้องเรียกหรอกครับ ลืมมันไปเถอะ"
เตชินล้มตัวลงนอนหันหลังให้กับนิวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและวินาทีที่เตชินหันหลังให้ นิวก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปนิวรีบง้อเตชินทันทีหลังจากนั้น
"พี่ชิน”
นิวขยับเข้าไปนั่งข้างๆ เตชินพร้อมกับยื่นมือไปคว้าไหล่ของเตชินให้หันกลับมา ก่อนจะบอกเตชินเบา ๆ ว่า
“ผม...เรียกแล้วอ่ะได้ยินรึเปล่าครับ?”
“เรียกตอนไหนไม่เห็นได้ยินเลย”
เตชินตวัสค้อนนิวด้วยสายตาพร้อมกับสะบัดหน้าไปอีกทางเพื่อบอกให้นิวรู้ว่าตัวเองกำลังงอนซึ่งนิวก็ไม่รอช้าอีกต่อไปนิวรีบเอื้อมมือไปประคองแก้มของเตชินให้หันกลับมามองตัวเอง
“อย่าเพิ่งงอนสิครับพี่ชิน"
พรึบ!
เตชินกระชากแขนนิวเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและตอนนี้นิวก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของคนป่วยไปแล้วโดยไม่ทันตั้งตัวเลย
“พี่ชิน!”
นิวอุทานเรียกชื่อของเตชินออกมาแ่เบาเมื่อใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเตชินเพียงระยะห่างแค่ลมหายใจเป่ารินรดใบหน้าของกันและกัน
"ขอบคุณครับน้องนิว"
“เอ่อ! อืม”
เตชินน้ำตาคลอเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้เพราะเขาดีใจมากที่นิวยอมเรียกเขาว่าพี่ชินอีกครั้งอย่างที่เคยเรียกซึ่งมันทำให้เตชินรู้สึกมีความสุขจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็ประโยคได้เลยด้วยเหตุนี้จึงทำให้เตชินเป็ปลื้มมากจนถึงกับน้ำตาคลอ
หลังจากนั้นเตชินก็ทำทีเป็หลับตาพริ้มลงเพื่อขับไล่น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ให้แห้งไปก่อนที่เขาจะกอดกระชับนิวเข้ามาหาตัวเองจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกันอีก
"น้องนิวทานอะไรหรือยังครับ?"
เตชินถามนิวอย่างอ่อนโยนและมองนิวด้วยสายตาที่อบอุ่นซึ่งนิวเองก็เงยหน้าขึ้นมามองสบตากับบอดี้การ์ดสุดหล่อของเขานิ่งก่อนที่นิวจะตอบกลับไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม
"ผมทานขนมกับนมกล่องที่พี่ชินซื้อมาเมื่อวันก่อนเรียบร้อยแล้วล่ะครับ ตอนนี้เลยยังอิ่มแปล้อยู่เลยครับ”
นิวกับเตชินมองสบตากันหวานซึ้งเพราะต่างฝ่ายต่างลืมตัวว่าพวกเขายังอยู่ในฐานะเ้านายกับบอดี้การ์ดยังไม่ใช่แฟน
“แล้วคุณ...เอ่อ พี่ชินหิวไหมครับ? เดี๋ยวผมจะโทรไปสั่งให้"
นิวถามเตชินเพราะเป็ห่วงสุขภาพของคนป่วยแต่เตชินกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะบอกนิวว่า
"ไม่ต้องสั่งอะไรให้พี่หรอก พี่ไม่อยากทานอะไรเลย เพราะพี่อิ่มแล้ว"
"อิ่มเหรอครับ?ตอนไหนครับ? ก็พี่ชินเพิ่งจะฟื้นไข้ไม่ใช่เหรอครับ? แล้วจะอิ่มได้ไงครับ?"
นิวเลิกคิ้วถามเตชินด้วยความสงสัยแต่เตชินกลับกระตุกยิ้มพอใจ ก่อนจะตอบนิวด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
“อิ่มอกอิ่มใจครับ"
เตชินยิ้มเจื่อน ๆ เล็กน้อยเพราะปกติแล้วเขาจะพูดหวานไม่เป็ แต่วันนี้เขากลับพูดหวานกับนิวได้เขาก็เลยรู้สึกเลี่ยนคำพูดของตัวเองเล็กน้อย
"เอ่อ...ครับ"
นิวยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะก้มหน้างุดเพราะนิวกำลังขวยเขินสายตาเ้าชู้ของเตชินมาก
"หึ หึ หึ"
เตชินหัวเราะชอบใจก่อนที่เขาจะพยายามมองสบตาของอีกฝ่ายด้วยความหลงใหลได้ปลื้ม แต่นิวกลับเอาแต่ก้มหน้าและไม่ยอมมองเตชินเลย แถมตอนนี้นิวยังกำลังยัดชายเสื้อยืดของตัวเองเข้าปากแล้วด้วย
งับ งับ งับ / เสียงนิวกัดเสื้อแก้อาการเขิน
นิวยังคงงับชายเสื้อของตัวเองเพราะเขินเตชินพร้อมกันนั้นหน้าของเขายังขึ้นสีระเรื่ออมชมพูสุกใสจนลามไปถึงใบหูทั้งสองข้างซึ่งภาพความน่ารักสดใสของนิวนั้นเป็ที่ถูกใจเตชินมากแต่เตชินก็ยังอดห่วงนิวไม่ได้ เตชินจึงเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของนิวก่อนจะกระตุกเบา ๆ ให้หลุดออกจากปากของนิว
หมับ! / เสียงเตชินดึงชายเสื้อออกจากปากของนิว
"วันนี้พี่ขอโทษนะที่ทำตัวงี่เง่ากับแฟนคลับของนาย"
นิวพยักหน้าหงึก ๆ รับคำขอโทษจากเตชิน แล้วนิวก็ก้มหน้าหลบตาและเงียบไปเหมือนเดิม
“แล้วนายยังโกรธพี่อยู่รึเปล่า?”
เตชินเอ่ยถามนิวอีกครั้งอย่างลุ้นคำตอบและนิวก็ส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนที่นิวจะตอบกลับไปเบาหวิว
"ไม่โกรธแล้ว...หายโกรธตั้งนานแล้วหายโกรธั้แ่เห็นซิกแพคแล้วล่ะ"
คิก คิก คิก
นิวหัวเราะคิกคักอย่างลืมตัวเมื่อเขานึกถึงตอนที่ตัวเองแอบลูบแอบจับซิกแพคของเตชินตอนหลับ
"เมื่อกี้นิวบอกว่าเห็นอะไรนะครับ?"
เตชินขมวดคิ้วสงสัยในคำตอบเมื่อสักครู่ของนิวและก็ดูเหมือนนิวจะรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปนิวจึงยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองเบา ๆ เพื่อเป็การลงโทษปากจากนั้นนิวก็ออกตัวแบบกำปั้นทุบดินเหมือนทุกครั้งที่เขาชอบทำ
"เอ่อ...ไม่ได้เห็นอะไรเลยครับแค่บอกว่าหายโกรธพี่ชินตั้งนานแล้วครับ"
"หึ...ขอบคุณครับต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะไม่ทำตัวงี่เง่าแบบนั้นอีกแล้วครับ"
เตชินบอกนิวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชัดเจนซึ่งนิวเองก็พยักหน้ารับ ก่อนที่นิวจะมองสบตาของเตชินนิ่งและพูดในสิ่งที่ค้างคาใจกับเ้าตัวออกไปแบบแมน ๆ
"ที่จริงผมเองก็งี่เง่าไม่ต่างกันหรอกครับ เพราะผมเองก็ต่อว่าพี่ชินแรงเกินไป ทั้งๆ ที่พี่ไม่ผิดอะไรเลย ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่ผิด”
เตชินยิ้มกว้างรับด้วยความดีใจเพราะเขาดีใจที่นิวยอมเข้าใจในการกระทำของเขาสักที
“ถ้างั้นเราหายกันนะครับ"
นิวยื่นนิ้วก้อยเข้าไปจ่ออยู่ด้านหน้าของเตชินเพื่อขอคืนดีซึ่งเตชินก็รีบยื่นนิ้วก้อยของเขามาเกี่ยวก้อยของนิวอย่างไม่อึดออด
"ครับ...ถ้างั้นเราหายกัน”
ทั้งคู่ยิ้มหวานให้แก่กันอีกครั้งโดยมิได้นัดหมายคล้ายเป็การส่งสัญญาณใจให้แก่กันเป็นัย ๆแต่เมื่อเตชินสังเกตเห็นนิวมีสีหน้าเหนื่อยล้า เตชินก็รีบเบรกอารมณ์ของตัวเองก่อนที่เตชินจะบอกนิวด้วยความเป็ห่วงว่า
“ถ้างั้นนิวรีบนอนเถอะ พรุ่งนี้มีงานไม่ใช่เหรอครับ?"
"ครับ…พรุ่งนี้ผมมีคิวถ่ายละครเช้ากับ...เอ่อ..."
นิวหยุดประโยคบอกเล่าของเขาเอาไว้เมื่อเขานึกถึงดาราสาวเ้าบทบาทอย่างแอนนี่
"แอนนี่เหรอ?"
เตชินถามนิวกลับไปอย่างนึกรู้ ซึ่งนิวก็ตอบกลับมาอย่างตรงไปตรงมาไม่ปิดบังเลย
''ครับ"
"ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะไม่ให้เธอมาวอแวนิวอีกเด็ดขาดเลย"
"ครับ"
นิวพยักหน้าอย่างนึกโล่งใจก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนหนุนแขนแกร่งของเตชินด้วยท่าทีที่แสนออดอ้อนและเตชินก็ไม่ลืมที่จะดูแลเทคแคร์นิวดุจลมหายใจของตัวเอง ด้วยการห่มผ้าให้และคอยโอบกอดให้ความอบอุ่นนิวอย่างเอาใจจนกระทั่งนิวหลับไปอย่างง่ายดายเพราะความเพลีย
เมื่อเตชินเห็นว่านิวหลับไปแล้ว เตชินก็ยื่นริมฝีปากเข้าไปฝังลงบนแก้มนุ่มนิ่มของนิวเบา ๆพร้อมกับนอนตะแคงคอยแอบมองหน้าหล่อปนหวานของนิวด้วยความเสน่ห์หาและพร้อมกันนั้นเตชินยังเผลอนึกถึงภาพความรักที่งดงามของเขากับนิวในวัยเด็กอีกด้วย
[10 ปีก่อน]
ในวัยเด็กพวกเขาวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานที่สวนหลังบ้านของเตชิน ซึ่งตอนนั้นนิวรักเตชินมาก และเตชินเองก็รักนิวมากเช่นกัน แต่ตอนนั้นนิวอายุแค่สิบขวบเท่านั้น และนายพี่ชายของนิวอายุย่างเข้าสิบหก ส่วนเตชินอายุสิบห้าพอดี พวกเขาสามคนสนิทสนมกันมาก พวกเขาชอบเล่น กิน นอน และไปโรงเรียนพร้อมกันทุกวัน แต่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์มักจะอยู่กับเราไม่นาน เพราะ...เตชินต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับพ่อแม่ เนื่องจาก...เตชินเป็นลูกชายคนเดียว เตชินจำได้วันนั้นนิวร้องไห้หนักมากแต่ถึงมันจะยาก...เตชินก็จำเป็ต้องจากนิวไป
"ชิน...ขึ้นรถได้แล้วลูก"
"พี่ชิน...อย่าไปเลยนะอย่าทิ้งนิวไปเลยนะ นะ นะ นิวไม่ให้พี่ไปนะ"
"นิว...ปล่อยพี่เถอะ"
"ไม่...นิวไม่ให้พี่ไปถ้าพี่ไป นิวต้องคิดถึงพี่มากแน่ ๆ เลย ฮือ ฮือ ฮือ พี่ชิน"
"พอได้แล้วน่านิวอย่ามาทำตัวเป็เด็กไม่รู้จักโต มันน่ารำคาญรู้ไหม"
"ทำไมพี่ชินพูดแบบนี้ พี่ชินไม่รักนิวแล้วใช่ไหม ฮือ ฮือ ฮือ"
"ก็ใช่ไง...ใครจะไปรักเด็กที่พูดไม่รู้เื่แบบนายกัน"
"พี่ชินพูดเล่นใช่ไหมนิวรักพี่ชินนะฮะนิวรักพี่ชินฮือ ฮือ ฮือ"
นายเดินเข้ามาตบไหล่อของเตชินเบา ๆแล้วนายก็บอกเตชินว่า
"ชิน...นายรีบไปเถอะเื่นิวเดี๋ยวพี่จัดการเอง"
"พี่นาย...ขอบคุณนะครับ ผมฝากดูแลนิวด้วยนะ สักวันผมจะกลับมา"
"อืม...แล้วเจอกันนะถ้านายกลับมา"
ในขณะที่เตชินกำลังนั่งรำลึกถึงความรักครั้งเก่าของเขากับนิวอย่างเงียบๆ อยู่นั้น เตชินก็ปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจให้ไหลอาบสองแก้มลงมา โดยไม่คิดที่จะเช็ดมันออกเลยเพราะเตชินอยากให้น้ำตามันได้ทำหน้าที่ของมันบ้าง เผื่อว่าบางที...เขาอาจจะรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง...
------------------------------
อัพให้ละนะ...เอิ้ก เอิ้ก สงสัยอารมณ์ค้างอีกแน่นวลเบย...
sundog
4K
