บรันช์คอลด์เวล จับตาดูการถกเถียงกันระหว่างพ่อลูกเงียบๆ ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปมองคนนั้นทีคนนี้ที เหมือนกรรมการเทนนิสที่กำลังเฝ้ามองดูการแข่งขันไม่มีผิด
“โอริชาร์ด...นี่เธอทำกับลูกอย่างนั้นจริงๆ หรือนี่ เธอหัวเราะออกมาเบาๆ
สีหน้าของน้องชายบอกแววไม่พอใจขึ้นมาแวบหนึ่ง
“ก็บางครั้งแกลืมล้างสีน้ำมันที่ติดมือออก แล้วก็ทำให้อาหารมีกลิ่นโดยไม่จำเป็นิ่”
เขาพูดอย่างอารมณ์เสีย
“แล้วหนูทำอย่างนั้นกี่ครั้งกี่หนกันล่ะคะ?” ทิชา ไม่ยอมแพ้ครั้งหนึ่งหรือว่าสองครั้ง แต่รับรองว่าไม่เกินกว่านั้นแน่”
“นี่ ฉันว่าเรากำลังเปลี่ยนจากเื่ที่กำลังพูดกันอยู่แล้วละ”พ่อของเธอว่า เปลี่ยนท่านั่งไขว่ห้างไว้
“ไม่เลยค่ะไม่ได้เปลี่ยน” ทิชาตอบโต้พ่ออย่างขุ่นเคืองเรากำลังพูดกันถึงเื่ที่พ่อเข้ามายุ่งกับชีวิตหนูอยู่ไงคะเื่ที่พ่อคอยสั่งให้หนูแต่งตัวอย่างไร, ควรคบกับใคร, ควรจะไปที่ไหนน่ะ”
“นี่...ฉันน่ะเป็พ่อแกนะฉันมีสิทธิ์ที่จะทำทุกอย่าง”
“แต่หนูก็เป็บุคคลที่ควรจะมีสิทธิในการทำอะไรเป็การส่วนตัวบ้างมันอาจจะผิดอาจจะถูกมันก็เื่ของหนู” ดวงตาสีเขียวคู่นั้นเป็ประกายเรืองด้วยอารมณ์โกรธเบิกโพลง จนขนตาที่ดำดำงอนงามไม่อาจจะปิดบังประกายแห่งความขุ่นเคืองไว้ได้
“ตราบใดที่แกยังอยู่ในบ้านฉันกินอาหารของฉัน ฉันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะสั่งสอนแกบ้างละ”
“อ๋อ...บางทีนี่กระมังคะที่เป็บทสรุปของเื่” ทิชาพูดอย่างเ็าถ้าอย่างนั้นบางทีหนูควรจะย้ายออกจากบ้านได้แล้ว”
“คิดเสียให้ดีนะนังหนู” แต่น้ำเสียงของริชาร์ดบอกให้รู้ว่าอารมณ์ของเขาได้สงบลงแล้วแกยังไม่มีงานการทำหรือหาเงินเลี้ยงตัวเองได้หรอก แล้วฉันก็ยังรักษามรดกก้อนหนึ่ง ที่แม่ของแกใส่ธนาคารไว้ให้กว่าแกจะเบิกใช้ได้ก็ต้องอายุ21 โน่น เมื่อไม่มีรายได้ก็ต้องอาศัยโชคอยู่มากละ ที่จะหาอะไรมาใส่ปากใส่ท้องไอ้เงินเล็กๆ น้อยๆ ที่แกหาได้น่ะมันไม่พอยาไส้หรอก”
“เดี๋ยวนี้หนูพอจะเข้าใจแล้วว่าที่เขาเรียกว่าการกดขี่น่ะมันเป็อย่างไร หนูออกไปอดตายข้างนอกดีกว่าที่จะอาศัยอยู่ในบ้านที่พ่อคอยชี้นิ้วสั่งหนูไปเสียทุกสิ่งทุกอย่าง” สาวน้อยร้องออกมาอย่างขมขื่นใจเต็มที
“ถ้าแกยังจะพูดจากับฉันอย่างไม่มีความเคารพนับถือละก็กลับไปห้องของแกได้แล้ว” สีหน้าของริชาร์ด บึ้งตึงขึ้นมา ทั้งๆ ที่เขาใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์อย่างดีที่สุดแล้วก็ตาม
“หนูไม่ใช่เด็กเล็กๆนี่ พ่อจะมาสั่งให้หนูเข้าไปในห้องไม่ได้หรอก” แม้จะเถียงคำไม่ตกฟาก แต่ทิชาก็ออกจะประหวั่นกับความโกรธที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของผู้เป็บิดา
“แพทริเซียโจ คอลด์เวล แกไม่ได้โตจนเกินกว่าที่ฉันจะจับเฆี่ยนหรอกนะ” น้ำเสียงของริชาร์ดคุกคามขึ้นมาทันที
เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นจากบรันช์ทำให้บรรยากาศตึงเครียดระหว่างพ่อลูกคลายลง
“เธอน่ะทำอย่างนั้นช้าไป10 ปีแล้วละ ริชาร์ด” แววตาของเธอที่หันไปมองน้องชายบอกความเห็นใจขณะเดียวกันเมื่อหันไปมองหลานสาว แววตานั้นก็บอกถึงความอบอุ่น เข้าใจในความรู้สึกของสาวน้อยอย่างดียิ่ง แนวคิ้วบนใบหน้าคมสันของน้องชายขมวดมุ่นขึ้นอย่างไม่พอใจ
“ก็แล้วพี่จะให้ผมทำยังไงกับไอ้คนหัวแข็งคอยแต่จะต่อต้านอยู่ทุกคำพูดอย่างลูกสาวผมล่ะ?” เขาถามเปรยๆถ้าแม่แกยังอยู่ บางทีอาจจะพูดจากันรู้เื่บ้าง ที่ผมทำลงไปนี่ก็เพราะคิดว่าเป็วิธีที่ดีที่สุดแล้วเท่านั้น” “ก็แล้วความรู้สึกของหนูล่ะคะ พ่อ ทิชาย้อนถาม การเอ่ยถึงแม่ทำให้ความห้วนห้าวในสำเนียงของสาวน้อยลดลง
“ถ้าแกเป็คนดีจริงแกก็จะต้องรับฟังบ้างสิแทนที่จะเถียงไปข้างๆ คูๆ ตลอดเวลาอย่างนี้” ริชาร์ดคอลด์เวล เอ่ยขึ้นอีกแกน่ะไม่เคยยอมรับคำแนะนำตักเตือนของใครทั้งนั้น อยากแต่ลองไปเสียหมดให้มันรู้ว่าไฟน่ะมันร้อนจริงหรือเปล่าเท่านั้น”
“อันที่จริงเราก็ควรรับฟังอย่างพ่อๆลูกๆ บ้างเหมือนกันนะ” บลันช์พูดเรียบๆ
“โอ..์ทรงโปรดด้วยเถอะ”ทิชาร้องออกมา ผลุดลุกขึ้นยืนทันที
“นั่นแกจะไปไหนริชาร์ดถามขึ้นทันที
“อ้าว ก็ไปห้องน่ะสิคะก็เพราะว่าหนู...” เธอลงเสียงตรงสรรพนามที่ใช้เรียกตัวเองหนักๆ้าไปน่ะสิคะและถ้านายเกวินนั้นมา พ่อช่วยบอกเขาด้วยก็แล้วกันว่า คำตอบคือไม่ค่ะ..หนูจะไม่มีวันแต่งงานกับเขาอย่างเด็ดขาดแล้วก็ไม่้าพบเห็นหน้าเขาอีกด้วย”
“ฉันไม่ได้บอกว่าแกจะต้องพบเขานะ”ความผิดหวังผสมกับความโกรธ ทำให้น้ำเสียงของริชาร์ดเปลี่ยนไป
ทิชา เดินไปหยุดอยู่ตรงประตูเอี้ยวตัวมามองบุรุษหน้าตาคมสันที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อของเธอ แววขุ่นเคืองในดวงตาสีเขียวเข้มจางหายไปแล้ว
“เปล่าหรอกค่ะพ่อ, พ่อไม่เคยสั่งให้หนูทำอะไรเลย” เธอโต้ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมเพียงแต่ว่าพ่อรู้จักที่จะใส่เสน่ห์ลงในคำพูดแล้วก็ความรู้สึก หักหลังหนู จนกระทั่งหนูเพิ่งจะมารู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในสภาพนั้นเอามาเมื่อพ่อจัดการหาผู้ชายที่พ่อรู้จักและหนูไม่เคยสนใจเลยมาให้ แล้วก็พูดจาโน้มน้าวใจให้หนูเชื่อว่าเขาเป็คนที่เหมาะสมที่สุดที่หนูสมควรจะได้แต่งงานด้วย ทุกครั้งที่พ่อทำอะไรลงไป พ่อจะต้องพูดว่ารู้สึกว่ามันเป็การที่ดีที่สุดสำหรับหนูทั้งนั้น”
“ก็แล้วมันผิดนักหรือไงน้ำเสียงของริชาร์ดเครียดขึ้น แต่อาจจะเป็เพราะอย่างที่ลูกสาวกล่าวเมื่อครู่ว่าเขาเป็คนรู้จักวิธีการที่จะเสริมเสน่ห์ในน้ำเสียงริชาร์ดจึงเติมรอยยิ้มลงไปด้วยแกน่ะยังไม่ทันจะให้โอกาสเกวินเขาเลย เมื่อถึงเวลาแล้วแกอาจจะรักเขาจริงๆ ก็ได้นี่”
รอยยิ้มอย่างสลดใจปรากฏขึ้นตรงมุมปากของสาวน้อย
“นี่พ่อไม่เลิกล้มความคิดนั้นเลยใช่ไหมคะ?...แต่หนูหมายความตามที่พูดจริงๆ นะคะพ่อหนูทำไม่ได้แล้วก็จะไม่แต่งงานกับเขาด้วย ถ้าจะแต่งจริงๆ ก็คงชักจะสงสัยแล้วละค่ะว่าอยากแต่งจริงๆหรือเปล่า แล้วหนูจะเลือกของหนูเอง พ่อไม่ต้องยุ่งหรอกค่ะ”
“อย่าพูดจาไร้สาระอย่างนั้นหน่อยเลยน่า”หน้าผากของริชาร์ดย่นอย่างไม่พอใจถึงยังไงแกก็ต้องแต่งเข้าสักวันหนึ่งแน่ ก็อนาคตของผู้หญิงจะมีอะไรถ้าไม่ใช่การแต่งงานการมีสามีมีลูกเท่านั้นที่มันจะทำให้ชีวิตของผู้หญิงสมบูรณ์ขึ้น”
“นั่นน่ะหรือคะความถูกต้อง”ทิชาเลิกคิ้วคล้ายจะเยาะหยันในคำพูดของพ่อหนูคิดว่าบลันช์ไม่เห็นด้วยกับความคิดในเื่นี้ของพ่อหรอกค่ะหนูยังไม่เคยเห็นพี่สาวของพ่อเป็ภรรยาหรือเป็แม่ใครสักคนเลย หนูน่ะอิจฉาในอิสรภาพของบลันช์จริงๆนะคะ พ่ออย่าพยายามไปสอนเข้าก็แล้วกัน”
คราวนี้ทิชา ไม่ยอมให้พ่อมีโอกาสได้โต้แย้งในคำพูดของเธออีก สาวน้อยก้าวออกไปยังห้องโถงกลับไปยังห้องส่วนตัวรู้ดีว่าถึงเวลาที่จะยุติการโต้เถียงกันเสียที โดยเธอจะต้องได้ชัยชนะอย่างน้อยก็ในคราวนี้เสียงหัวเราะของบลันช์ดังไล่หลังมา ขณะที่พ่อของเธอก็เดือดดาลอยู่ในใจ
ชาเดินเข้าไปห้องส่วนตัวได้เพียงครู่เดียวเสียงเคาะเบาๆ ก็ดังขึ้นตรงหน้าประตู
“เข้ามาสิคะบลันช์”
ใบหน้าของสตรีผู้สูงวัยฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจขณะที่เดินเข้ามาในห้อง เสียงใสๆ ของทิชาบอกให้รู้ว่า อารมณ์ร้ายของสาวน้อยได้มลายหายไปแล้วแต่แววต่อต้านลึกๆยังปรากฏอยู่ในดวงตา
“หนูต้องขอโทษด้วยค่ะที่ป้าต้องมาเห็นภาพที่มันไม่น่าดูอย่างเมื่อครู่นี้” ทิชาพูดขึ้นก่อนแต่ป้าก็รู้จักน้องชายของป้าดีแล้วก็นานกว่าหนูแน่”
ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำพยักเบาๆอย่างเห็นด้วย
“มันก็บางครั้งนะที่ริชาร์ดกลายเป็ผู้ชายที่เราเหลือจะทนจริงๆ บลันช์บอกหลานสาวอาจจะเป็เพราะสมัยหนึ่งเขาผ่านพบผู้หญิงมามากก็เป็ได้”
“แล้วก็รวมทั้งหนูด้วย”ทิชา ถอนหายใจเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่พาดไว้กับพนักเก้าอี้ เดิมข้ามพรมปูพื้นลายส้มสลับทองเพื่อแขวนเสื้อไว้กับตะขอ การตบแต่งภายในของห้องนี้คือภาพสะท้อนออกถึงความเป็อิสระในบุคลิกของสาวน้อยสีสันของห้องสว่างสดใสยิ่งหนูโตขึ้นเท่าไหร่ พ่อก็ยิ่งจุ้นจ้านกับหนูมากขึ้นเท่านั้นพ่อใช้อำนาจกับหนูทุกอย่าง พูดจาแข็งๆ ที่จริงพ่อเป็คนน่ารักนะคะ ใจดีด้วย หล่อเอาการเลยละแต่พ่อก็ชอบที่จะยึดมั่นกับความคิดของตัวเองอยู่เสมอ ถ้าจะพูดไปแล้วหนูก็เคยฝันที่จะได้พบกับผู้ชายที่อย่างพ่อเหมือนกันนะคะ”สีหน้าของสาวน้อยเครียดขึ้นแต่ก็ดีเหมือนกันที่ไม่ได้พบ เดี๋ยวนี้หนูเข้าใจแล้วละค่ะว่าทำไมแม่กับพ่อถึงต้องทะเลาะกันอยู่เรื่อย”
“เท่าที่ป้าจำได้นะ”ป้าของเธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เดินเรื่อยเข้าไปในห้องนอนจนถึงส่วนที่กั้นแบ่งออกเป็ห้องทำงานเล็กๆ ของทิชาถึงแม้เลอนัวร์กับพ่อของหนูจะทะเลาะกันอยู่บ่อยๆแต่ก็มักจะจบลงด้วยเสียงหัวเราะ แล้วก็ทำความเข้าใจกันได้ผู้หญิงคนไหนก็ไม่อาจจะทำให้พ่อของหนู มีความสุขได้เท่ากับแม่หรอก
ริชาร์ดไม่เคยมีอิทธิพลเหนือเมียเลยสักครั้งเพราะฉะนั้นเขาถึงได้รักแม่ของหนูมากไงล่ะ”
“หนูก็อยากจะหวังว่าพ่อจะเลิกใช้อิทธิพลกับหนูเสียทีเหมือนกัน”
บลันช์ยิ้มให้หลานสาว
1K
