เป็เวลากว่าหนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว ที่ข้อตกลงลับระหว่างรูมเมททั้งสองดำเนินต่อเนื่องมา ด้วยความรู้สึกที่มองกันและกันเปลี่ยนไป ในนั้นมีมากกว่าหนึ่งความรู้สึกที่ปะปนกันอยู่ ซึ่งทั้งสองเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกความสัมพันธ์ทางผลประโยชน์นี้ว่าอะไร
การดำเนินชีวิตของทั้งสองฝ่ายยังคงดำเนินไปตามปกติเหมือนคราแรกที่เป็ ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนเดิม เปรมยังคงรับหน้าที่ทำงานบ้านทั่วไป ซื้ออาหารเช้าประเคนส่งให้โอบอุ่นถึงเตียง
เป็โอบอุ่นเอง กลับตีตัวออกห่างเปรม ให้สถานะเป็แค่คนรู้จัก เเม้กระทั้งบังเอิญเจอกันข้างนอก โอบอุ่นแทบไม่เหลียวมองเปรมเลยด้วยซ้ำ จากคนที่เคยทักทายพูดคุยกันทุกเช้าตอนตื่นนอน และก่อนนอน กลับกลายเป็นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่มีแม้กระทั่งคำทักท้ายให้กัน
“อุ่น มากินข้าว วันนี้กูซื้อข้าวต้มหมูไม่ใส่ไข่เค็มให้มาให้มึง”
โอบอุ่นไม่ตอบ แต่ก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน ทำเพียงพยักหน้าส่งกลับไปให้คนเ้าเล่ห์
“รีบมากินมันจะหายร้อน รอบนี้กูสั่งหมูก้อนพิเศษมาให้ด้วย”
กลับเป็เปรมเสียเอง ที่เอาตัวเองเข้าไปวอแว วุ่นวาย ข้ามเส้นพื้นที่ส่วนตัวของโอบอุ่นอยู่บ่อยครั้ง ทำตัวปกติ เหมือนกับก่อนหน้านี้ เหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น
“อื้ม”
อุ่นละความสนใจบนหน้าจอมือถือ ไปกินข้าวตามที่อีกคนเรียก ทว่าอุ่นกลับตักกินเพียงข้าวต้มเปล่า กับโปรตีนชนิดอื่นที่ไม่ใช่หมูก้อน
“ทำไมไม่กินหมู”
“อยากกินก็เอาไป”
อุ่นตักก้อนหมูสับใส่ชามเปรมทุกชิ้นไม่มีเหลือ ไม่ได้ประชด แค่ไม่อยากกิน หมูมันไม่อร่อยเหมือนครั้งก่อนแล้ว จืดชื้ดไร้รสชาติ
“อย่ามาทำตัวประชดกันนะโอบอุ่น กินดีๆ อย่าดื้อ”
“ไม่อร่อย แล้วก็ไม่เต็มใจที่จะกิน”
เหอะ เพิ่งรู้ว่าลูกคุณหนูมันเอาแต่ใจตัวเอง ตามใจก็แล้ว พูดดีก็แล้ว ทำดีด้วยก็แล้ว ยังมาทำตัวเ็าใส่กันอยู่อีก
“มันจะอะไรนักหนาว่ะ กะอีแค่เอาความลับมาหาผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อหนทางอยู่รอดของผม มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร ก็ได้ผลประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่ ไม่แฟร์ตรงไหน”
โอบอุ่นหันตาขวางกลับมองอย่างไม่พอใจ นอกจากจะเ้าเล่ห์แล้ว ยังปากปีจอไร้มารยาทอีก ก่อนจะพูดอะไรนายคนนี้ได้คิดก่อนบ้างไหม
“กูไม่ชอบกินหมู กูชอบกินไข่เค็ม”
เปรมตักก้อนหมูกลับไปวางที่ชามเ้าของเดิม ตัดปัญหาร้าวฉานกลางโต๊ะอาหารเช้าวันนี้ เปรมเลือกที่จะเงียบไม่เถียงใส่ไฟที่กำลังครุกกรุ่นพร้อมลุกไหม้
“กินเถอะ อย่ามัวแต่เถียงกันเลย วันนี้รุ่นพี่นัดรวมรุ่น เดี๋ยวจะสายเอา”
สุดท้ายเปรมก็เป็ฝ่ายยอมอ่อนให้โอบอุ่น ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร แต่เขาไม่ชอบใจนักที่เห็นอุ่นหงุดหงิดโมโห หมางเมินเขาแบบนี้ ไม่ใช่โอบอุ่นคนเดิมที่เขารู้จัก เปรมไม่ชอบ
.
.
ลานกิจกรรมประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์
“กิจกรรมสุดท้ายที่พวกพี่จัดเตรียมตอนรับน้องๆ เป็กิจกรรมที่ดี ใช้ความรู้ความสามารถในสาขาวิชา สร้างประโยชน์ให้กับส่วนรวม กิจกรรมค่ายอาสาที่จังหวัดทางภาคเหนือ ให้กับน้องๆ ด้อยโอกาสบนดอยสูง ที่จังหวัดเชียงราย”
นิสิตนักศึกษาร่วมคณะทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง มากองรวมตัวฟังประกาศกิจกรรมรับน้องอย่างสุดท้าย กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ส่วนใหญ่จะเน้นที่น้องนิสิตปีหนึ่งเสียมากกว่า
“กระดาษในมือของน้องๆ เป็ตารางไทม์ไลน์ของกิจกรรมในครั้งนี้ เรามีเวลาเตรียมตัวกันอีกไม่มาก ในส่วนงานที่น้องต้องรับผิดชอบ และกิจกรรมในครั้งนี้จะแบ่งออกเป็สองส่วนที่ต้องรับผิดชอบ
หนึ่งส่วนของการจัดเตรียมอุปกรณ์สนับสนุนกิจกรรม จะทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยทั้งหมด ส่วนที่สองเป็นิสิตที่ต้องเดินทางไปยังสถานที่กิจกรรมบนดอย ใครอยากอยู่หน่วยไหนก็ได้พี่ไม่บังคับ แต่อยากได้ตัดสินใจดีๆ ก่อนลงชื่อ ให้เลือกทำในส่วนที่ตัวเองถนัด และสบายใจที่สุดนะครับ”
“อุ่นจะไปส่วนไหนอ่ะ”
“เราอยากไปดอย โอละเลือกได้รึยัง”
“จริงดิ ใจตรงกันเลย”
“เราตั้งตารอกิจกรรมนี้ที่สุดแล้วในการรับน้อง คิดเื่สนุกไว้รอแล้ว ข้างในนี้มันตื่นเต้นไปหมด”
อุ่นจิ้มนิ้วที่กลางอกข้างซ้ายแสดงท่าทางประกอบ
หึ คงจะตื่นเต้นจริงๆ นั่นแหล่ะ ถึงได้แสดงออกทางสีหน้าขนาดนั้น โอบอุ่นกลายเป็จุดโฟกัสของเปรมไปโดยไม่รู้ตัว ่หลังเปรมมักจะมีอุ่นอยู่ในสายตาเสมอ
“ไงครับคนฮอต ขึ้นดอยด้วยกันไหม”
“ไปดิ ชดเชยปีเรา ที่ไม่ได้ไป”
“จริงด้วยว่ะ ทริปย้อนรอยปีหนึ่ง”
“จริง เที่ยงแล้วหาข้าวกินดีกว่าว่ะไอ้เจต”
เปรมกอดคอเจต และกลุ่มเพื่อนรุ่นเดียวกันเดินออกจากลานกิจกรรมทว่าพฤติกรรมสนิทสนมกับรุ่นพี่ของเปรม อยู่ในสายตาโอบอุ่นทั้งหมด
“ทำไมเปรมดูสนิทกับรุ่นพี่ปีสูงจังอ่ะโอ”
“อุ่นไปอยู่ไหนมาเนี่ยยยยย พี่เปรมเป็เพื่อนรุ่นเดียวกันกับพวกพี่เจต แต่ดันซิ่วออกมาก่อนที่จะได้เรียน แต่เราก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน”
“รุ่นพี่?”
“ใช่ พี่เปรมเป็พี่เราตั้งสองปีไม่แปลกที่จะสนิทกับพวกรุ่นพี่ปีสูง พี่เปรมไม่ได้บอกอุ่นเหรอ เป็รูมเมทกันแท้ๆ”
“เหอะ เราไม่เห็นรู้เื่เลย ช่างเถอะ เราสองคนเป็แค่รูมเมท คนรู้จักกันเฉยๆ รูมเมทจำเป็ ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก”
“เหมือนอุ่นกำลังตัดพ้ออยู่เลยเนอะ”
“เราบ่นต่างหาก ไปเถอะกินข้าวกัน”
“จัดไป”
.
.
“กูไปทำงานก่อนนะ”
“ครับรุ่นพี่”
“ห้ะ? เมื่อกี้มึงเรียกกูว่าอะไรนะ?”
“เปล๊า”
“กูได้ยินมีเรียกกูรุ่นพี่”
“เอ้า ก็ได้ยินหนิ จะถามซ้ำเพื่อ?”
“อ้ะ มึงกวนตีนแล้วอุ่น เรียกกูรุ่นพี่ทำไม”
“คนเกิดก่อนก็ต้องเรียกพี่สิ หรือเปรมไม่อยากแก่เลยไม่ได้บอกให้ใครรู้ว่าเข้าเรียนช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน”
“มึงไปรู้อะไรมา”
“ก็รู้เท่ากับที่คนอื่นรู้นั่นแหล่ะ แค่รู้ช้ากว่าคนอื่นก็เท่านั่นเอง”
“น้อยใจ?”
“รีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ ไปสิ”
“วันนี้กูรีบหรอกนะ ฝากไว้ก่อนเดี๋ยวกลับมาเคลียร์”
“ไม่รับ ไม่ใช่ธนาคาร”
“หึ”
อุ่นมันคงไปรู้อะไรมาสักอย่าง ถึงได้กล้าออกปากทักเขาก่อนแบบนี้ หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น อุ่นวางตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่คุยจอวอแวกับผมเหมือนแต่ก่อน เว้นระยะห่างมากขึ้นพอสมควร
จะพูดคุยกับผมแค่เื่ที่จำเป็เท่านั้น ไม่ทราบเหมือนกัน ว่ากลัวดอกพิกุลมันจะล่วงออกจากปากหรือยังไงไม่รู้ เล่นตัวจนน่าหมั่นเขี้ยว อยากจะดึงปากให้ยืดคามือจริงๆ
แต่ถ้าเดาเื่ที่อุ่นได้ยินมาคงหนีไม่พ้นเื่อายุอานามของผม ที่เข้าเรียนช้ากว่าเด็กรุ่นเดียวกัน ตอนแรกที่หลายคนยังไม่รู้เื่นี้คิดว่าผมไปปีนเกลียวรุ่นพี่ปีสูง แต่ความจริงแล้วพวกเราเป็เพื่อนกัน
.
.
“เพิ่งตื่น?”
“ยุ่ง”
เพิ่งตงเพิ่งตื่นอะไรกันล่ะ เขายังไม่ได้นอนต่างหาก คิดเื่เปรมทั้งคืน ผู้ชายคนนี้มีเื่ปิดบังอะไรที่เขายังไม่รู้บ้างก็ไม่รู้ แล้วที่บอกว่าเป็เด็กกำพร้านี่เป็จริงไหม ที่ออกไปทำงานตอนกลางคืนทุกวันคงไม่ใช่งานธุรกิจผิดกฎหมายหรอกใช่ไหม
ทำไม่ถึงซิ่วไปนานถึงสองปี ทั้งยังกลับมาเรียนที่เดิมอีก หรือว่าที่ซิ่วเรียนไปเพราะติดคุกติดตาราง! อาจจะเป็ไปได้ว่าที่พยายามทำดีกับเขาที่ผ่าน อาจมีแผนร้ายอะไรแอบแฝง
นอนคิดทั้งคืน คิดกังวลจนหัวจะะเิอยู่แล้ว จะไล่ให้ออกจากห้องก็ไม่ได้ ดันพลั้งปากยื่นข้อเสนอสิ้นคิดผูกมัดตัวเอง ที่บอกว่าได้ผลประโชยน์ร่วมกันมันไม่จริงหรอก เขาต่างหากที่เป็คนเสียเปรียบ
“คำพูดคำจาเ็า ชาเย็นจังเลยนะ โกรธกูเหรอ แต่เื่ที่รู้ความลับกูไม่ผิดนะ มันบังเอิญเห็นเฉยๆ”
“ไม่ต้องพูด”
“ครับ ไม่พูดแล้ว มากินเถอะ กำลังร้อนๆ วันนี้กูซื้อปลาท่องโก๋ทอดไส้สังขยาหวานเจี๊ยบ มาให้ด้วย คิดดูดิ กูทุ่มเทมากแค่ไหน”
“เราไม่ได้ขอ”
“ไม่กินก็แล้วแต่นะ เหลือแค่สองลูกสุดท้าย กูจะกินไม่ให้เหลือเลย”
“เดี๋ยว! ไหนๆ ก็ซื้อมาแล้วไม่กินก็เสียน้ำใจแย่ อยู่ไหนล่ะ เอามาสิจะกิน”
“นี่ครับๆ”
ปลาท่องโก๋ร้อนๆ ประเคนให้ถึงมือโอบอุ่น โดยไม่ลืมบริการพันทิชชู่สำหรับทำอาหารซับน้ำมันออกให้อย่างดี อย่างที่เคยทำ
ไม่ซาบซึ่งหรอกนะ ที่บริการให้แบบนี้อ่ะ มันเป็เื่ที่ทำตามปกติอยู่แล้ว ไม่ได้พิเศษจากเดิม
เื่เ้าเล่ห์มันก็มี แต่เื่ดีๆ มันก็เยอะ สำหรับรูมเมทคนนี้ งานบริการเอาอกเอาใจ งานบ้านงานเรือน เื่อาหารการกิน เปรมก็เป็คนจัดการให้เขาเองทั้งหมด ส่วนเขามีหน้าที่นั่งรอ รับบริการดีๆจากรูมเมทเ้าเล่ห์คนนี้
“มาต่อกันรื่องเมื่อกลางวัน ไปรู้ ไปได้ยินอะไรมา หื้ม?”
“คนโกหก”
“เอ้า ผมไปโกหกคุณหนูั้แ่เมื่อไหร่ครับ”
“ั้แ่คำแรกที่คุยกับเรา”
“โนๆ เื่ที่ขอแบ่งห้องกูไม่เคยโกหกครับ เื่จริงทั้งหมด”
“นายโกหก เื่ที่นายอายุเยอะกว่าเรา”
“ก็บอกว่าไม่ได้โกหกไง นี่แค่ไม่พูด มึงไม่รอบคอบถามอายุกูก่อนเอง มึงไม่ถามกูก็ไม่ได้บอก ก็แค่นั้น”
“นายกำลังโทษเรา นายต่างหากที่ไม่จริงใจั้แ่แรก เข้าหาเราด้วยจุดประสงค์ไม่ดี”
“ไปเรื่อยแล้วอุ่น มึงนั่งกินไปแล้วฟังที่กูจะพูดนะ”
“กูไม่คิดที่จะปิดบังมึงเื่อายุกับมึงเลย ใช่ กูอายุมากกว่ามึงสองปี กูเป็เพื่อนร่วมรุ่นเดียวกันกับไอ้เจตเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นมันมีเหตุที่ทำให้กูต้องออกจากระบบการศึกษาอย่างกระทันหัน”
“เหตุผลอะไร”
“ฟังให้จบก่อน กินให้หมดชิ้น กูถึงอนุญาตให้ถามได้”
เปรมโบ้ยปากไปที่ปลาท่องโก๋ทอดในมือเล็ก ที่พร่องลงไปไม่ถึงครึ่งชิ้น อุ่นมันกินหรือมันเล็มว่ะ กินเหมือนมดดม เชื่อเลยว่า ถ้าเขาเล่าเื่จนจบปลาท่องโก๋ในมือก็ยังไม่หมดหรอก เด็กคนนี้กินช้าจะตายไป
“เราไม่ใช่เด็ก! อย่ามาออกคำสั่งกับเรา”
“จะฟังต่อไหม ถ้าไม่ฟังจะไปอาบน้ำนอนแล้ว”
ความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากกว่า ความหยิ่งทะนงตน อุ่นจำใจหุบปากเงียบรอฟังคนจอมเผด็จการเล่าต่อ
“น้องที่โตมาด้วยกันในบ้านเด็กกำพร้าป่วยหนัก จำเป็ต้องใช้เงินรักษา กูเลยต้องพักเรียนไปก่อน ใช้เวลาเกือบสองปีกว่าจะเก็บเงินก้อนไว้สำหรับเรียน เื่ก็มีแค่นี้”
“มีเื่อะไรที่รูมเมทอย่างเราจำเป็ต้องรู้อีกไหม”
“กูบอกมึงว่าอะไร”
“จิ”
อุ่นจิปากเดาะลิ้นอย่างขัดใจ รีบยัดปลาท่องโก๋ที่เหลือในมือหมดชิ้นทีเดียว จนล้นเเก้ม ไม่รู้ว่าปลาท่องโก๋มันชิ้นใหญ่ หรือปากอุ่นมันเล็ก แก้มทั้งสองข้างถึงได้บวมตุ่ย โยกโย้ขยับขึ้นลงตามแรงเคี้ยวหมุบหมับ
เปรมเห็นอย่างนั้น ก็อยากจะบีบก้มก้อนให้บู้บี้คาคือเสียจริง ทำตัวน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวขึ้นทุกวัน แบบนี้ใครจะอดใจหยุดแกล้งได้ไหว
“อึก! หมดแล้ว ตอบมา! ”
“ไม่มีอะไรที่มึงต้องรู้แล้ว”
“ห้ะ? นี่นายขี้โกงเราเหรอ หลอกให้เรารีบกินจนเกือบติดคอตาย คนบาป”
“ให้น้อยๆ หน่อย กูเป็พี่มึงนะ เรียกใหม่ ไหนเรียก พี่เปรม ดิ”
“ไม่! มาก่อนเป็พี่ มาพร้อมเป็เพื่อน มาหลังเป็น้อง เรา เป็ เพื่อน กัน ”
โอบอุ่นเน้นประโยคหลัง จนเปรมอดแหย่กลับไปไม่ได้
“ไม่อยากเป็เพื่อน อยากเป็ผัว”
“นี่!”
ใบหน้าขาวเห่อร้อน ขึ้นสีแดงระเรื่อกับประโยคกวนประสาทจากร่างสูง อุ่นรู้ว่าอีกฝ่ายเพียงพูดแกล้ง ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งตามคำพูดที่พ่นออกจากปาก
ทว่ามันกลับทำให้ก้อนเนื้อกลางอกของโอบอุ่น เต้นเเรงไม่เป็จังหวะ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันเต้นผิดจังหวะแบบนี้ แม้กระทั่งเื่เล็กๆ น้อยๆ ที่อีกฝ่ายทำให้ด้วยความเคยชิน อุ่นกลับรู้สึกพิเศษ ชวนใจสั่นอยู่เสมอ
“ฮ่าๆๆๆๆ นี่มึงหน้าแดงเหรอ เขินกูใช่ไหม หื้ม? เขินกูเหรอ”
ไม่พูดเปล่า เปรมโน้มหน้าเข้าหาโอบอุ่น ยกคิ้วถามเป็เชิงล้อเลียน อุ่นที่นั่งหลังติดเก้าอี้ขยับหนีพฤติกรรมกลั่นแกล้งของอีกฝ่ายไม่ได้ ทำได้เพียงเกร็งคอหนีระยะประชิด จากใบหน้าคมที่เลื่อนล่นระยะห่างเข้าใกล้มาเต็มที
ยิ่งเปรมทำแบบนี้ หัวใจของอุ่นยิ่งเต้นรัวแทบหลุดออกจากกลางอก ใบหน้าเห่อร้อนอย่างห้ามไม่อยู่
“หึ จะหนีไปไหน”
ยิ่งเขาเลื่อนหน้าทิ้งระยะห่าง ระหว่างกันมากขึ้นเท่าไหร่ หน้าขาวยิ่งขึ้นเห่อแดงมากขึ้นเท่านั้น จนอีกคนต้องหลับตาปี๋หนีระยะร้อนของกันและกัน
เปรมยกยิ้มอย่างพอใจ ที่เอาชนะไล่ต้อนลูกแมวตัวเล็กให้จนมุม ทว่าสายตากลับโฟกัสที่ครีมสังขยามุมปากบาง เปรมอดใจไม่ไหวโฉบลิ้นร้อนตวัดเลียครีมนุ่ม มุมปากเล็กอย่างรวดเร็ว
“อ้ะ! ทำอะไ…”
เสียงเล็กถูกกลืนกินหายเข้าไปในลำคอ ถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากหนา ประกบจูบอวัยวะเดียวกัน ปากหนากดจูบดูดดึงกลีบปากเล็กเบาๆ เป็การทักท้าย โอบอุ่นใตาโตกับััร้อนกระทันหันตรงหน้า
“อื้ออออ!”
คนตัวเล็กครางขัดขืนในลำคอ เม้นปากแน่นหนีการรุกรานไร้มารยาท พรางทุบพลักไสไหล่หนา ขืนตัวหนีการควบคุมหยาบคาย ทว่ายิ่งทุบเหมือนยิ่งยุ ไฟกระหายชัยชนะร่างหนายิ่งลุกโหม
เปรมกอดดึงเอวบางแนบชิดเข้าหาตัว บีบตึงล็อกท้ายทอยเล็ก พร้อมกัดกลีบปากล่างอย่างนึกลงโทษ ที่บังอาจขัดขืนััร้อนที่ตนตั้งใจมอบให้
“อ้ะ!”
เปรมฉวยโอกาสสอดลิ้นร้อนสำรวจโพรงปากเล็ก ทันทีที่ปากเล็กเผยออกจากกัน ไล่ต้อนลิ้นเล็กที่พยายามหลบหนี เพื่อลิ้มรสชาติหอมหวานจากปากชายตรงหน้า
เป็รสชาติที่ดึงดูดใจ หอมหวาน อร่อยจนอยากจะกลืนกินไปทั้งปาก ไม่รอช้าเปรมไล่ลิ้นตวัดเลียเกี่ยวพันลิ้นเล็ก อย่างหิวกระหาย แม้ลิ้นเล็กไม่ประสีประสา ทว่ากลับสร้างความพึงพอใจให้แก่เปรมเป็อย่างมาก จูบกับผู้ชายครั้งแรกถือว่าไม่เลว
“กูจะไม่ขอโทษ กูตั้งใจจูบ”
69K
