เฉิงชุนปล่อยกระบี่หลุดมือ เดินโซเซซ่อนหยาดน้ำตา เยว่ชินทรุดคุกเข่าลงกับพื้น
"องค์ชาย ได้โปรดฆ่าข้าเสีย โปรดลงทัณฑ์เจียอี้ เป็ข้าที่ไม่อาจปกป้องพระชายา"
ใบหน้าหล่อเหลาแต่ดวงตาแข็งกร้าวหันมาหยิบกระบี่มากำไว้ตวัดคมกระบี่จี้เข้าที่คอหอยของเยว่ชินที่เงยหน้าแต่ทว่าหลับตา นิ่งไม่ขยับตัว
"ข้ายินดี มอบชีวิตข้าเพื่อไถ่โทษหากว่าจะทำให้องค์ชายหายแค้นเคือง"
ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับขึ้นลง ลืมตาขึ้นสบตาของเฉิงชุน ด้วยแววตาสำนึกผิด
ก่อนจะหลับตาเงยหน้ารับคมกระบี่ที่จ่อที่คอหอยด้วยมืออันในสั่นเทา ใบหน้างดงามของเยว่ชินไม่มีทีท่าหวาดกลัวอีกต่อไป
เจียอี้ถลาเข้ากอดขาเฉิงชุนแน่น
องค์ชายได้โปรดระงับโทสะ
เฉิงชุนทิ้งกระบี่ลงข้างกายอีกครั้ง
"ชีวิตของเ้าเป็ของข้า"สะบัดเสียงก้าวเดินจากไป
เยว่ชินทรุดกายลงกับพื้นสะอื้นไห้เบาๆ ทั้งกลัวทั้งใแต่แสร้งเชิดหน้าเหมือนไม่รู้สึกอะไร
"พระสนม ท่านไปพักก่อนดีไหมข้าให้สาวใช้ช่วยจัดที่พักให้ท่าน"เยว่ชินเงยหน้าขึ้นมองเจียอี้ที่ส่งสายตาเห็นอกเห็นใจมาให้
"เจียอี้ลากนางเข้ามาในกระโจมข้า"เสียงกร้าวจากด้านในกระโจมใหญ่ของเฉิงชุน
เจียอี้กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น เยว่ชินหยุดร้องปาดน้ำตาซ้ำๆ เหมือนกลัวว่าเฉิงชุนจะเห็นน้ำตาและความอ่อนแอ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นก้าวเดินอย่างทุลักทุเลด้วยข้อขาที่บวมช้ำ
"เข้ามานี่ มานวดให้ข้าข้าเดินทางมาไกลปวดเมื่อยทั้งตัว"
เจียอี้ตามเข้ามาติดๆ
"เจียอี้จัดกำลังคนพรุ่งนี้พอฟ้าสางข้าจะเดินทางไปชิงตัวพระชายาทันที"เจียอี้ประสานมือเหลือบตามองเยว่ชินที่เชิดหน้าดวงตาหยิ่งยโสไม่แสดงอาการหวาดกลัวเฉิงชุนแม้แต่น้อย
"มานี่ มาใกล้ๆ "
เสียงตวาดลั่นเมื่อเจียอี้ออกไปแล้ว
เยว่ชินเดินลากขาที่บวมเป่งไปทรุดกายลงบนแท่นนอนที่เฉิงชุนนอนเอกคเนก
จ้องมาที่เยว่ชินเหมือนจะกินเืกินเนื้อ
"ลงมือได้แล้ว"
เยว่ขินยกมือขึ้นบีบที่ข้อเท้าเบาๆ
"ไร้เรียวแรงเพียงนี้เชียวหรือ หากเ้ามีแรง อย่างคำพูดโอหังของเ้าคงจะทำให้ข้าพอใจกว่านี้บีบแรงกว่านี้แรงกว่านี้หน่อยเข้าใจไหม"เยว่ชินขยำสุดแรง คิดว่า อีกคนจะต้องร้องโอ๊ยแต่
"อืมมมดี ดีมากไล่ขึ้นมาข้างบนเรื่อยๆ "
คราวนี้เป็เยว่ชินที่หน้าแดงเมื่อต้องบีบไล่ขึ้นไปข้างบนเรื่อยๆ เมื่อถึงขาอ่อนของคนตัวสูงเยว่ชินก็
หยุดบีบเอาเสียดื้อๆ ร่างสูงที่หลับตานิ่งทะลึ่งพลวดผงกหัวขึ้นมาสบตาเยว่ชินนิ่งเอื้อมมือบีบคางเล็กจ้องตานิ่งนานเยว่ชินส่ายหน้าไปมาแต่สู้แรงมือไม่ไหว
"กับเสด็จพ่อเ้าคงไม่ทำเนียมอายอย่างนี้ใช่ไหม ข้าเห็นได้ชัดว่าเ้า เพิ่งจะสวมอาภรณ์เมื่อข้าเข้าไปถึงทำตัวเช่นนี้หากเป็ฉู่อ๋องเ้าก็คง ทอดกายให้โดยไม่คิดสิ่งใด"
"หยุดวาจาดูแคลนของท่านเสียองค์ชาย เยว่ชินเห็นว่าท่านเพิ่งสูญเสียเืเนื้อเชื้อไขและชายาถูกคุมตัวไว้จึงยอมอ่อนข้อให้ แต่เห็นได้ชัดว่าองค์ชายไม่ได้ทุกข์ร้อนอย่างที่ควรจะเป็หนำซ้ำยังให้เยว่ชินบีบนวด..จุดสำคัญตั้งใจทำอะไรกันแน่หรือแม้หน้าสิ่วหน้าขวานในหัวก็ยังมีเื่เหนือขาอ่อน"
หน้าชากับคำพูดเจ็บแสบของเยว่ชินรู้ดีว่าหญิงงามคนนี้ฉลาดหลักแหลมตั้งใจพูดดักทางเขาไว้เสียไม่ให้เขาล่วงเกินนาง ยิ้มหยันที่ริมฝีปาก
"เ้าเองในหัวก็มีแต่เื่เหนือขาอ่อนไม่อย่างนั้นคงคิดไม่ได้ในเมื่อเราสองคนใจตรงกันแล้วจะช้าอยู่ไยบีบปลายคาง ก้มลงช้าๆ เยว่ชินสะบัดตัวฟาดมือลงบนใบหน้าอย่างจังมือบางถูกรวบไว้ทันควันร่างเล็กถูกดึงขึ้นบนแท่นนอน ร่างใหญ่กดทับไว้แน่นมือเล็กถูกกางถ่างออกไป
"หยุด...หยุดดิ้นได้แล้ว ข้าไม่มีทางจะทำอะไรเ้า เ้าเป็สนมของเสด็จพ่อ ร่วมแท่นนอนกับเ้าก็ต้องโทษปะาแล้วแต่ที่ทำแบบนี้เพราะตั้งใจสั่งสอนเ้าให้หลาบจำ ข้าเฉิงชุนมีกำลังเหนือกว่าเ้ายังไม่คิดทำร้ายเ้า แต่เ้าร่างกายบอบบางอีกทั้งยังเป็หญิงกล้าดีอย่างไรมาลงมือกับข้า หากมีอีกครั้งข้าจะตัดแขนเ้าเสียแล้วส่งท่อนแขนของเ้าให้บิดาเ้ากับฉู่อ๋องได้ดูต่างหน้า"
เยว่ชินถ่มน้ำลายเข้าใส่ใบหน้าของเฉิงชุนที่ดวงตาวาวโรจน์
ยิ่งเพิ่มโทสะก้มลงกดริมฝีปากบดเบียดริมฝีปากบางที่เบี่ยงตัวหลบ แต่ไม่อาจหลบด้วยมือและขาถูกตรึงไว้แน่น
ริมฝีปากถูกรุกล้ำบดเบียดลิ้นอุ่นซอกซอน เข้าไปข้างในเยว่ชินกัดลิ้นอุ่นลื่นอย่างแรงร่างสูงผุดลุกขึ้นจากแท่นนอนเงื้อมือเข้าใส่ใบหน้าที่เชิดหยิ่งดวงตาแข็งกร้าว
"ฆ่าข้าเสีย ข้าเป็สนมของฮ่องเต้บิดาขององค์ชายองค์ชายยังกล้าล่วงเกิน เช่นนั้นฆ่าข้าเสีย"น้ำเสียงหนักแน่น
"ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ ให้ฆ่าเ้า ข้าตั้งใจชิงตัวชายาข้ากลับมาที่นี่แล้วหลอกล่อให้อ๋องฉู่มาชิงตัวเ้าแล้วฆ่าเขาเสีย เช่นนั้นจึงจะสาใจ"
ผลักร่างเล็กลงไปกองกับพื้น
“ไปเสีย ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้าย”เยว่ชินลุกขึ้นหันหลังก้าวเดินจากไปด้วยร่างกายที่บอบช้ำไปทั่วร่าง เฉิงชุนกำหมัดแน่นก่อนจะชกเข้าที่แท่นอนอย่างแรงด้วยอารมณ์ครุกรุ่นที่ไม้อาจหาทางระบายได้
วังหลวง
“พระชายาสี่ ฝ่าาฉู่จีถังเอินให้นำอาภรณ์ตัดเย็บใหม่มาให้ท่านเลือก และนี่คือยาบำรุงร่างกาย ชั้นดีของวังหลวง ฝ่าาให้หมอหลวงจัดหาให้พระชายาสี่ท่านรับไว้เถิด”จื่อหราน เบือนหน้าหนี ไม่สนใจนางกำนัลที่หอบข้าวของเข้ามาให้ถึงในตำหนัก
“ฝ่าาให้ข้าน้อยถามว่า พระชายาสี่อยากจะกลับไปที่จวนองค์ชายสี่ หรือไม่หากว่าอยากกลับไปที่นั่น ฝ่าาจะจัดให้คนไปปัดกวาดไว้ต้อนรับพระชายาสี่”จื่อหรานส่ายหน้าไปมา ยกมือขึ้นอุดหูเสีย ฉู่จีถังเอินแอบมองอยู่ไม่ไกลนักถอนกหายใจยาวด้วยความรู้สึกผิดอย่างที่สุด
แคว้นไต้
“พี่สามตอนนี้ค่ายพักพิงของเฉิงชุนถูกกวาดล้างราบคาบเฉิงชุนแม้จะไปที่นั่นแต่ไม่ทันการณ์
“ดีแล้ว ข้าจะคอยดูว่าเมื่อไหร่ที่เฉิงชุนจะหมดหนทาง”
“พี่สามข้าได้ยินว่าเฉิงชุนเป็คนที่อารักขาเสด็จพ่อให้ออกมาจากวังหลวงได้พี่สามไม่กลัวว่าเสด็จพ่อจะหาว่าเราขลาดเขลาเอาตัวรอดกันเพียงลำพังหรือไร”
“พี่ใหญ่ถูกฆ่าตายใครจะอยู่ให้โง่ เสด็จพ่อเองก็ผิดที่แย่งชิงหญิงงามกับอ๋องฉู่ทำให้เกิดการฏ เอาไว้เ้าสี่สามารถทวงคืนบัลลังก์ได้เมื่อไหร่เราค่อยกับไปคุกเข้่าขออภัยต่อเสด็จพ่อ เมื่อจึงจะไม่เป็ปัญหาตอนนี้แค่รอเวลาที่เ้าสี่จะทวงบัลลังก์คืนพวกเราจึงจะสบาย”
ยิ้มมุมปากเพราะรู้นิสัยเฉิงชุนดีว่าไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครง่ายดาย ยกเว้น เหอไท่ซวงหยางบิดาที่เขามักจะยอมอ่อนข้อให้เสมอมา
เสียงนกหูผีอิงอู่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วหยอกล้อ เสียงฝีเท้าม้า ควบตะบึงออกไปจากค่ายพักพิง เยว่ชิน ขยับกายด้วยความเมื่อล้าปวดไปทั้งตัว ตัวร้อนจับไข้ด้วยข้อเท้าที่บวมแดงจนน่ากลัว พยุงกายลุกขึ้น มองลอดหน้าต่าง กระโจมไปเห็น เฉิงชุนที่ นั่งอยู่บนหลังม้า สวมเสื้อเกราะเหล็กท่าทีองอาจหากไม่เคยบาดหมางกันมาก่อน เฉิงชุนที่อยู่บนหลังม้ากับเกราะเหล็ก ช่างน่ามองยิ่งนัก ดวงตาคมเหลือบมอง เยว่ชินเพียงหางตา
“ย้าาา”
ควบม้าผ่านหน้าต่างกระโจมไปในทันที
เยว่ชิน ลุกขึ้นจากแท่นนอน ร่างโงนเงนก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นสิ้นสติไปในทันที
966
