เปรี้ยวพยายามเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอกลับไปยืนกลางฟลอร์ซ้อม ยืดเส้นสายที่ตึงเขม็งแล้วเริ่มวาดลวดลายตามจังหวะหมอลำหนักแน่นที่พี่เอกเปิดคลอ
เปรี้ยวโยกสะโพก หมุนตัวสะบัดผมหางม้าจนเหงื่อเม็ดเป้งไหลย้อยลงตามลำคอระหง ผ่านเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ทว่าครั้งนี้สายตาเธอกลับแน่วแน่ ไม่เหลือบแลไปทางไกรแม้เพียงหางตา
เธอเต้นไปตามสัญชาตญาณ ร่างกายขยับไปตามความจำที่แม่นยำ แต่ข้างในกลับโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะหยอกล้อกับเพื่อน ไร้ซึ่งความคึกคะนองตามจังหวะดนตรี เธอแค่ซ้อม... ซ้อมให้มันจบ ๆ ไปเพื่อจะได้หนีไปจากบรรยากาศอึดอัดนี้เสียที
“โอเค! พอแค่นี้ก่อน คืนนี้ทำดีมากทุกคน พรุ่งนี้เจอกันใหม่ แยกย้าย!” เสียงพี่เอกะโปิดจ๊อบ
เด็กในวงเริ่มเก็บข้าวของ ส่งเสียงคุยโขมงโฉงเฉง เปรี้ยวรีบคว้ากระเป๋าและผ้าขนหนูเช็ดหน้า แล้วพุ่งตรงไปที่ประตูสตูดิโอโดยไม่คิดจะรอใคร เธอทิ้งท้ายประโยคสั้น ๆ ไว้กับนิด
“กูกลับก่อนนะมึง มึนหัวว่ะ” แล้วรีบก้าวเท้าออกจากห้องซ้อมทันที
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดมากระทบผิวหน้าจนเย็นวาบ เปรี้ยวสาวเท้าเร็ว ๆ ไปตามทางเท้าที่มีเพียงแสงไฟสลัวส่องทาง ผมที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อยังระต้นคอ เสื้อยืดแนบไปกับลำตัวตามแรงลม แต่เธอไม่สน... เธอสนแค่ต้องกลับไปถึงห้องให้เร็วที่สุด
ระหว่างทาง เธอแอบเหลียวหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นเงาตะคุ่มของเพื่อนร่วมวงเดินตามมาห่าง ๆ แต่ไม่มีเงาของคนที่เธอกังวล... ไม่มีไกรตามมา
“ก็ดีแล้วนี่...” เธอพยายามสะกดจิตตัวเอง “อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่ต้องปวดหัว ไม่ต้องคอยระแวงอะไรอีก”
เมื่อถึงห้องพัก เปรี้ยวปิดประตูลงดังปังแล้วทรุดตัวลงพิงหลังบานไม้ทันที หายใจหอบถี่โยน ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการเดิน แต่เป็ความรู้สึกอัดอั้นที่จุกอยู่ในอกมาตลอดทั้งคืนจนแทบะเิ
เธอลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกช้า ๆ หยาดเหงื่อยังคงไหลรินผ่านหน้าท้องแบนราบ เปรี้ยวจ้องมองตัวเองในกระจกบานเล็กริมผนัง หัวใจกลับมาเต้นรัวแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อภาพสายตาของไกรที่แอบมองเธอตอนซ้อมผุดขึ้นมา... แม้เขาจะทำตัวนิ่งเฉยตามสัญญา แต่เธอกลับััได้ถึงกระแสความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขาตลอดเวลาที่ยืนใกล้กัน
“บ้าชิป... ทำไมกูยังนึกถึงมันอยู่อีกวะ!” เปรี้ยวพึมพำกับความเงียบ กอดเข่าตัวเองแน่นก่อนจะลุกไปอาบน้ำ น้ำเย็นจัดที่ไหลผ่านผิวร้อนผ่าวกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกวูบวาบอย่างประหลาดตรงกึ่งกลางลำตัว
เธอรีบจัดการตัวเอง สวมเสื้อนอนตัวบางเบาแล้วกระโจนลงเตียง เปิดพัดลมเบอร์แรงสุด หันหลังให้โทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิท ไม่เปิดดูข้อความ ไม่เปิดดูโลกโซเชียล เธอแค่หลับตาลง กอดหมอนข้างแน่น พยายามข่มตาให้หลับเพื่อหนีความสับสน
แต่ภาพของไกรยังคงวนเวียนไม่ไปไหน... เสียงร้องทุ้มห้าวที่บาดลึกเข้าไปในหู มือหนาที่กำไมค์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว และดวงตาคู่นั้นที่ลอบมองเธอด้วยความปรารถนาที่พยายามซ่อนเร้น
เปรี้ยวพลิกตัวไปมาท่ามกลางความมืด กว่าจะข่มตาหลับลงได้เพราะความเพลียก็เกือบจะรุ่งสาง
เช้าวันต่อมา เธอตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นไม่เป็จังหวะเหมือนเดิม ความล้าสะสมทำให้เธอรู้สึกงัวเงีย แต่เปรี้ยวตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว... เธอจะทำตัวปกติ ไปเรียน ไปซ้อม และจะทำเหมือนไกรไม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตเธออีกต่อไป
(แต่ในใจเธอก็รู้ดี... ว่ายิ่งพยายามลืม กลับยิ่งจำแม่นกว่าเดิมหลายเท่า)
อาทิตย์กว่าผ่านไปท่ามกลางความเงียบที่แสนอึดอัด
เปรี้ยวยังคงสวมหน้ากากความเฉยชา ไม่สนใจ ไม่สบตา และไม่ปริปากพูดกับไกรเกินความจำเป็
เธอใช้ชีวิตวนลูปเดิมๆ ซ้ำๆ ราวกับกำแพงที่สร้างขึ้นนั้นแข็งแกร่งพอ ทว่าทุกครั้งที่อยู่ในรัศมีเดียวกัน เธอััได้ถึงสายตาที่ลอบสำรวจเรือนร่างเธออย่างหิวกระหาย... แม้เขาจะพยายามวางตัวเป็รุ่นพี่ที่ดีตามสัญญาเพียงใดก็ตาม
ไกรทำตัว “ดี” จนน่าประหลาด ไม่กระซิบ ไม่แตะต้อง ไม่ตามตื๊อ แต่ไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขายามเดินผ่านกลับเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง หลังซ้อมเสร็จขณะที่ทุกคนกำลังง่วนกับการเก็บข้าวของ เปรี้ยวก้มลงจัดระเบียบกล่องเครื่องแต่งกายใบโตที่วางกองบนพื้น ชุดซ้อมรัดรูปเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบสนิทไปกับส่วนโค้งเว้า สะโพกมนกลมกลึงยกขึ้นสูงตามท่วงท่าที่โน้มตัวลงไป
ไกรเดินนิ่ง ๆ ผ่านด้านหลังเธอไปช้า ๆ ดูเหมือนคนปกติที่จะไปหยิบขวดน้ำ
ทว่าแทนที่จะเว้นระยะห่าง... เขากลับเบียดพรวดเข้ามาใกล้จนร่างกายส่วนล่าง “กระแทก” เข้ากับบั้นท้ายของเธอเต็มแรง!
เปรี้ยวสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน ความรู้สึกแรกที่ััได้คือลำเนื้อที่แข็งขึง ร้อนผ่าว และยาวเฟื้อย กดทับแนบสนิทอยู่กับร่องก้นของเธอผ่านเนื้อผ้ากางเกงโยคะที่บางเบา
มันไม่ใช่แค่การเดินชน แต่มันคือการกดค้างไว้อย่างตั้งใจจนเธอรู้สึกถึงความขยายใหญ่ที่ตุงนูนออกมาอย่างชัดเจน ไออุ่นจากร่างกายเขาซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อจนเธอวูบวาบไปทั้งตัว
“อ๊ะ!” เปรี้ยวอุทานในลำคอ รีบดีดตัวขึ้นยืนหน้าแดงซ่าน หันขวับไปมองตัวต้นเหตุทันที
ไกรทำหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาคว้าขวดน้ำขึ้นมาจิบช้าๆ ก่อนจะเหลือบมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเอาไว้อย่างสุดความสามารถ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายเพียงนิด
“ขอโทษที... พอดีพี่เดินเฉี่ยว” เขาเอ่ยเสียงทุ้มพร่า ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน
ทิ้งให้เปรี้ยวยืนใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความร้อนรุ่มที่กดทับเมื่อครู่ยังคงตราตรึงอยู่ที่บั้นท้ายจนเธอตัวอ่อนแรงลงอย่างคุมไม่ได้
หลังจากวันนั้น "ความเนียน" ของไกรก็เริ่มรุกหนักขึ้นแบบเก็บทรงไม่อยู่
* ยามซ้อมเพลงจังหวะเร้าใจ ทุกครั้งที่เปรี้ยวต้องหมุนตัวเหวี่ยงสะโพกผ่านหน้าเขา ไกรจะจงใจขยับสะโพกสอบเข้าหาเพื่อให้จุดยุทธศาสตร์ของเขาเฉียดเข้ากับต้นขาเนียนของเธอทุกครั้ง
* ยามพักกินข้าว เขาจะเดินเบียดผ่านหลังเธอแล้ววางฝ่ามือหนาลงบนเอวคอด นิ้วแข็งแรงกดเน้นลงไปจนเธอรู้สึกถึงความปรารถนาที่ส่งผ่านฝ่ามือร้อนนั้น
* กระทั่งตอนยกของขึ้นรถตู้ เขาจะเข้ามาซ้อนหลังในระยะประชิด ให้ลำเนื้อที่แข็งขึงกดแนบไปกับร่องก้นของเธอในขณะที่เธอกำลังโน้มตัวขึ้นรถ
ทุกครั้งเขาจะทำหน้าตายแล้วเอ่ยสั้นๆ ว่า “ขอโทษ” หรือ “เดินชนเฉย ๆ” แต่เปรี้ยวรู้ดี... นี่มันคือการล่าเหยื่อชัด ๆ!
คืนสุดท้ายหลังซ้อมดึก
สตูดิโอเงียบสงัดลงเมื่อทุกคนทยอยกลับ เหลือเพียงเปรี้ยวกับไกรที่ยังคงเก็บของอยู่คนละมุมห้อง เปรี้ยวกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บสายไฟที่พันกันนัวเนีย ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาจากด้านหลัง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน
“เปรี้ยว...” ไกรเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แหบพร่าจนเกือบเป็เสียงคราง “พี่... แม่งทนไม่ไหวแล้วว่ะ”
ไกรโถมตัวเข้าหาจากด้านหลัง กดร่างกายที่ร้อนจัดแนบชิดกับแผ่นหลังบาง มือหนาข้างหนึ่งโอบรัดรอบเอวคอดกิ่ว ส่วนอีกข้างวางทาบลงบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงช้า ๆ ผ่านร่องสะโพกจนนิ้วหัวแม่มือบดคลึงเบา ๆ ที่ร่องก้นผ่านผ้ากางเกงรัดรูป
ความแข็งขึงที่พองขยายจนสุดขนาดกดทับแนบสนิทอยู่ตรงกึ่งกลางบั้นท้ายเธอ คราวนี้เขาสอดแทรกมันค้างไว้อย่างอุกอาจ ร่างกายส่วนล่างของเขาขยับโยกขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นถี่
“มึงรู้ใช่มั้ย... ว่าพี่แม่งโคตรอั้นมาทั้งอาทิตย์” เขากระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ “ทุกครั้งที่เห็นมึงก้ม เห็นมึงส่าย เห็นเหงื่อไหลซึมตามตัว... พี่แม่งอยากจะจับมึงตรึงไว้ แล้วกระแทกเข้าไปลึก ๆ จนมึงร้องเรียกชื่อพี่ไม่หยุด!”
นิ้วหนาเริ่มซน เลื่อนลงไปตามง่ามขาด้านใน บดขยี้เบา ๆ ลงบนจุดอ่อนไหวที่เริ่มมีหยาดน้ำหวานซึมออกมาจนผ้าเปียกชื้น
“บอกพี่มาเปรี้ยว... มึงยังจะแกล้งทำเป็เฉยอยู่อีกเหรอ? ในเมื่อตอนนี้... ตรงนี้ของมึง มันก็แฉะไปหมดแล้ว!”
เขากระแทกสะโพกสอบเข้าหาอย่างจงใจ บดเบียดความแข็งชันเข้ากับร่องก้นเธอช้าๆ จนเปรี้ยวหลุดเสียงครางเครือ ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกที่กำลังจะโดนขย้ำในเงื้อมมือเสือ!
2K
