“สา อย่าไปสา ไม่นะสา”
เตชินีที่ยกมือเรียวเล็กขึ้นจะเคาะประตู แต่ก็ต้องชะงักค้าง คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน ขณะที่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ว่าภายในห้องนอนของจิรกิตติ์มีใครอยู่กับเขาหรือเปล่า
“สา ทำไมทำกับพี่อย่างนี้ โอ๊ยยยย......”
“พี่กิตติ์!”
แกร๊ก......
ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อได้ยินเสียงพูดและตามมาด้วยเสียงร้องะโ ราวกับกำลังเ็ป ปากบางจิ้มลิ้มเรียกชื่อจิรกิตติ์ด้วยความใ แล้วลดมือลงไปบิดลูกบิดประตูให้เปิดออก เท้าก้าวเดินเข้าไปภายในห้องอย่างเร็วไว
“พี่กิตติ์เป็อะไรหรือเปล่า?”
อ๊ะ!!!!!!......
O_O
“ทำไมถึงได้ตัวร้อนอย่างนี้นี่”
เตชินีเปิดไฟให้สว่าง รีบเดินไวๆ ไปยังเตียงนอน ที่มีจิรกิตติ์นอนกระสับกระส่ายอยู่บนนั้น มือเรียวเล็กจับแขนแกร่ง ขณะที่ปากร้องถาม แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง เมื่อรับรู้ถึงความร้อนจากกายแกร่ง ที่ร้อนมากกว่าคนปกติ
“พี่กิตติ์ๆ”
“อือออ... สา อึก สา ไม่นะสา อย่าไป อึก”
เตชินีเรียกจิรกิตติ์อีกครั้ง เพื่อให้เขารู้สึกตัวขึ้นมา แต่จิรกิตติ์ก็ยังคงนอนกระสับกระส่าย พร่ำเพ้อละเมอเรียกชื่อญาณุสาทั้งยังร้องไห้ออกมา น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินออกมาทางหางตา ทั้งที่ไม่ลืมตา
เตชินีหมุนตัวเดินไวๆ ออกไปที่ห้องน้ำ ไม่นานก็เดินไวๆกลับเข้ามาภายในห้องนอนของจิรกิตติ์อีกครั้ง โดยมือเรียวเล็กถือชามที่มีน้ำอุ่นและมีผ้าขนหูผืนเล็กแช่อยู่ในนั้นเข้ามาด้วย
“เช็ดตัวหน่อยนะพี่กิตติ์”
เตชินีวางชามลงไว้ที่โต๊ะข้างๆ เตียงนอน แล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาบิดหมาดๆ ก่อนจะหันไปมองดูจิรกิตติ์ เตชินีสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพร่ำพูดบอกชายหนุ่มที่นอนกระสับกระส่าย ไม่รู้เนื้อรู้ตัว จากนั้นลงมือเช็ดเนื้อตัวให้ เพื่อให้ความร้อนลดลง
ถึงเตชินีจะกระดากอายจนหน้าแดง แต่ด้วยความที่จะต้องทำให้ไข้ลดลง ความร้อนภายในกายแกร่งลดลง เธอจึงพยายามไม่คิดอะไรมาก เช็ดเนื้อตัวให้จิรกิตติ์อยู่แบบนั้น
“หนาวๆ”
“ทนหนาวหน่อยนะ ไข้จะได้ลด”
กายแกร่งสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ปากซีดเซียวพร่ำเพ้อบอกให้รู้ไปด้วย เตชินีสงสารแต่ก็ต้องเช็ดตัวต่อไป พร้อมกับพูดบอกชายหนุ่มตัวโตที่ไม่ได้สติไปด้วย
“เฮื่อออ... ไข้ลดแล้ว”
เตชินีเช็ดตัวอยู่สักพักใหญ่ๆ ความร้อนภายในกายแกร่งก็ลดลง เตชินีถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หากความร้อนไม่ลดลงเลย ก็คงต้องพาจิรกิตติ์ไปโรงพยาบาล แต่ ณ เวลานี้ดึกมากแล้ว ถ้าจะต้องไปโรงพยาบาลคงจะค่อนข้างลำบากน่าดู
“อุ๊ย!!!!!!......”
O_O
เตชินีวางผ้าขนหนูใส่ไว้ที่ชาม แล้วหันมาดึงผ้าห่มคลุมกายแกร่ง ในจังหวะนั่นมือเรียวเล็กถูกมือใหญ่จับและดึงเข้าหากายแกร่ง ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวเซถลาลงไปนอนซบกับกายแกร่งในทันที เตชินีใอีกครั้ง พยายามผละถอยห่าง เนื่องจากเธออยู่ใกล้เขามากเกินไปแล้ว
“หนาว อือออ... หนาว”
“พี่กิตติ์!”
แต่พอจะผละออก มือใหญ่ที่จับมือเรียวเล็กเปลี่ยนมาสวมกอดร่างบางเอาไว้แน่น พร้อมกับส่งเสียงพร่ำเพ้อละเมอออกมาเบาๆ เตชินีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่มีหนวดเครารกรุงรัง ก็เห็นว่ายังคงหลับอยู่เช่นเดิม
ดวงตากลมโตคู่สวยมองนิ่งด้วยสายตาอ่อนแสง ก่อนจะตัดสินใจนอนอยู่อย่างนั้น แต่ไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายแกร่ง เพื่อให้จิรกิตติ์ได้รับความอบอุ่นอีกทาง
เตชินีคิดว่าเธอจะนอนให้จิรกิตติ์กอดอยู่เช่นนี้สักพัก แล้วจึงจะลุกออกไป แต่ด้วยความเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย ประกอบกับในเวลานี้ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ทำให้ความง่วงงุนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเตชินีเผลอหลับไปในอ้อมกอดของจิรกิตติ์
๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗
จ๊าก!!...... นีๆ เธอหลับไปได้ยังไง ต้องรีบตื่นเร็วๆ เดี๋ยวก็ได้โดนคุณพี่กิตติ์ว่าแรงๆ เอาหรอก รีบตื่นๆ...... # นีของเราจะตื่นก่อนพี่กิตติ์ หรือพี่กิตติ์จะตื่นมาเห็น มาติดตามกันในตอนต่อไปนะคะ# ^_^
2K
