สามเดือนผ่านไปเมืองหน้าด่านก็ยังปกติดี ผู้คนไม่ได้รู้เรื่องราวของเย่ชิงหยู
บนชั้นสูงสุดของสำนักงานใหญ่ เหมยกุ่ยในเวลานี้มาเฝ้าเย่ชิงหยูอยู่ไม่ห่าง ร่างกายของเขาบาดแผลหายสนิทแล้ว แต่เขายังไม่ได้สติ ขนาดนั่น ร่างกายของเย่ชิงหยูก็ขยับเล็กน้อย เหมยกุ่ยสะดุ้ง เธอดีใจอย่างมากรีบวิ่งเข้ามาดูอย่างรวดเร็ว
"อืมม" เย่ชิงหยูลืมตาตื่นเขาส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ร่างกายเขาสบายตัว เย่ชิงหยูเมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นเหมยกุ่ยชะโงกหัวมา เธอยิ้มอย่างทะเล้น กล่าวออกมาด้วยความยินดี
"สามีหายแล้ว" เธอประคองเย่ชิงหยู กอดเขาอย่างแนบแน่น หน้าอกเธอกดทับไปชุดใหญ่ เย่ชิงหยูลูบหัวเธอเบาๆ เขาพลันมีความสุขที่มีคนห่วงใยเขา
เย่ชิงหยูตอนนี้ร่างกายเปลือยเปล่า เขาไม่อายแม้แต่น้อย หยิบเสื้อผ้าจากแหวนมิติขึ้นมาใส่ เย่ชิงหยูกำหมัดแน่น ในความคิดของเขาพลังมันยังไม่พอ เมื่อคิดถึงตอนถูกไล่ล่าเขายิ่งแค้น แรงกดดันเริ่มเล็ดลอดออกมา
เหมยกุ่ยเห็นสามีเธอ เริ่มปล่อยพลังออกมาก็เข้ามากอดเขา เย่ชิงหยูเริ่มได้สติค่อยๆสงบจิตใจอย่างช้าๆ
"พี่สาวคนนี้จัดการพวกมันหมดแล้ว" เหมยกุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวน เย่ชิงหยูพยักหน้า เขาจำได้่ตอนที่เขาหมดสติ เหมยกุ่ยโผล่ออกมาพอดี จากนั่นเขาก็จำอะไรไมไ่ด้เลย
เหมยกุ่ยจูบไปที่เย่ชิงหยูเขากอดกันอย่างแนบแน่น เหมยกุ่ยรุุุกหนักอย่างมาก ราวกับอดอยากมานาน อืมอืม
"อะแฮ่ม" เสียงขัดจังหวะดังขึ้น ผู้อาวุโสสามเดินเขามาเธอส่งเสียงในลำคอ
เย่ชิงหยูกับเหมยกุ่ยสะดุ้ง พวกเขาแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว
"แฮะๆ" เหมยกุ่ยเลียริมฝีปากที่เซ็กซี่ของเธอ ส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย
"เจ้าเด็กนี่" ผู้อาวุโสสามส่งเสียงหึ เขาเอ่ยเตือนถ้าจะทำค่อยไปทำทีหลัง
เย่ชิงหยูก็หัวเราะหึหึ เขาสำรวจร่างกายตัวเองตอนนี้เขา สภาพสมบูรณ์เต็มร้อย พลังงานหนาแน่นอย่างถึงที่สุด
"หลับไปตั้งสามเดือนเป็นไงบ้างละ เจ้าตัวดี" ผู้อาวุโสสามเอ่ยขึ้น
"ห๊ะ สามเดือน"เย่ชิงหยูตกใจเล็กน้อย
"ใช่แล้วสามีไม่ได้สติไปตั้งสามเดือนแน่ะ" เหมยกุ่ยก็เอ่ยขึ้น
"งั้นเรอะ" เย่ชิงหยูส่ายหัวเบาๆ
"ไปกันเถอะ" ผุ้อาวุโสสามเอ่ยขึ้น เย่ชิงหยูกับเหมยกุ่ยพยักหน้าเดือนตามออกไป ขนาดนั่นข่าวที่เย่ชิงหยูฟื้น ผู้เฒ่าคนอื่นๆก็ได้รับรู้แล้ว เลยรีบมาสำนักงานใหญ่อย่างรวดเร็ว
ผ่านไปสักพัก การประชุมก็ได้เริ่มต้นขึ้น ทุกคนมากันหมดแล้ว ผู้อาวุโสหนึ่งมองไปที่เย่ชิงหยู
"อืม หายดีแล้ว ดีมาก" ผู้อาวุโสหนึ่งพยักหน้า เขายิ้มแย้ม ขอแค่เย่ชิงหยูไม่เป็นอะไรก็พอ
"เอาละมาเข้าเรื่องกันเลย ในอีก1เดือนนี้พวกเราจะไปถล่มเจ้าพวกสัตว์อสูรกันมั้ง" ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างเคร่งครึม
ผู้เฒ่าคนอื่นๆก็สีหน้าจริงจัง
เย่ชิงหยูฟังดังนั่นก็อึ้ง เขาได้ยินอะไรนะ ไปถล่มพวกนั่น ในอีก1เดือนงั้นหรอ ถ้างั้นภายในเดือนนี้เขาต้องทะลวงเข้าสู่ขั้นนักรบดวงดาวให้ได้ เมื่อนั่นพลังเขาจะแปรเปลี่ยนมหาศาล
ผู้อาวุโสสามพยักหน้า เธอส่งจิตสังหารออกมาบ้าคลั่ง เรื่องในคราวก่อนเธอยังไม่คิดบัญชีเลย มาคราวนี้นับรวมไปด้วยเลยละกัน
พวกเขาประชุมกันสักพักนึงก็แยกย้ายออกไป เย่ชิงหยูกลับมาถึงบ้านเขาในสำนักแล้ว เหมยกุ่ยก็กลับมาด้วย
เย่ชิงหยูครุ่นคิดไปมา เขาสีหน้าจริงจัง
เหมยกุ่ยเห็นเย่ชิงหยูยืนนิ่งเงียบก็รู้สึกกังวลขนาดนั่นเย่ชิงหยูเอ่ยขึ้น
"นี้เหมยกุ่ยถ้าเกิดมีสถานที่ที่เวลาผันแปรกันอยู่ เธอจะเชื่อไหม"
เหมยกุ่ยอึ้งอยู่ดีๆทำไมสามีของเธอถามขึ้นมาแบบนี้
"มากับข้า" เย่ชิงหยูรีบลากเหมยกุ่ยขึ้นห้องนอน ขนาดนั่นเย่ชิงหยูเอ่ยถามระบบ ว่าเอาอีกคนเข้าไปด้วยได้ไหม ระบบตอบว่าได้แค่ต้องจ่ายแต้มเพิ่มเป็นสองเท่า เย่ชิงหยูไม่มีปัญหาตอนนี้เขามีแต้มหลายสิบล้านอยู่
"ระบบ ส่งข้ากับเหมยกุ่ยไปที่ห้องแห่งกาลเวลา คราวนี้ขอ 10ปี ไปเลย"
"เดียวก่อนโฮสต์ ระบบจะบอกโฮสต์ล่วงหน้า เมื่อโฮสต์มาถึงขั้นนักรบดวงดาวแล้ว ห้องกาลเวลาจะแปรเปลี่ยน อัตราภายนอกอยู่ที่ 1/2 ในห้อง2วัน เวลาภายนอกผ่านไป1วัน เพื่อให้มันสมดุลกับกฏของจักรวาลที่ตั้งไว้ให้ แต่คราวนี้ร่างกายของโฮสต์จะหายไปจากโลก ไม่มีใครตรวจจับได้พบ ถือว่าเป็นตัวช่วยชีิวิตชั้นหนึ่งเลยก็ว่าได้"
เย่ชิงหยูฟังดังนั่นก็เซงๆ เวลาภายนอกที่ผ่านไปแค่6ชั่วโมงแต่ข้างในกี่วันก็ได้ถือว่ามันดีจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ได้ที่หลบหนีที่ดีที่สุดมาแทนก็ถือว่าคุ้มค่า
"เริ่มได้เลย"
"รับทราบ ระบบจะส่งตัวทั้งคู่ไปที่ห้องกาลเวลาทันที"
"แว๊บ" ทั้งคู่โผลมาที่ห้องกาลเวลา เหมยกุ่ยยังดูงงๆอยู่ เธอมองไปรอบๆ ราวกับอยู่ในห้วงอวกาศ มีดวงดาวขนาดใหญ่หลายสิบด้วย
"นี่มันอะไรกันสามี ที่นี้ที่ไหน" เหมยกุ่ยหันกลับมาถาม เธอยังอึ้งๆ อยู่ดีๆเธอก็โผล่มาที่นี้
เย่ชิงหยูพลันอธิบายถึงลักษณะพิเศษของห้องแห่งกาลเวลา เหมยกุ่ยฟังไปเรื่อยๆ เธอก็ตกตะลึง ปากที่เย้ายวนของเธออ้าน้อยๆ
"สามี" เหมยกุ่ยเข้ามากอดเย่ชิงหยูไว้แน่น นัยย์ตาของเธอมีน้ำตาคลอออกมาเล็กน้อย สามีตัวน้อยของเธอเชื่อใจเธอ ถึงขนาดเอ่ยความลับของเขาให้เธอฟัง
"ขอบคุณสามีตัวน้อย" เย่ชิงหยูได้ยินก็ยิ้ม สำหรับเขาเหมยกุ่ยตอนนี้ถือว่าเป็นภรรยาของเขาแล้ว ส่วนเรื่องของระบบเขาไม่ได้บอกไป อันนี้ถือว่าเป็นความลับสูงสุด ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจเหมยกุ่ย แต่การที่เธอไม่รู้จะเป็นผลดีกว่า
"คิคิ" เหมยกุ่ยพลันกลับมายิ้มแย้ม นัยย์ตาเธอส่งสายตาเย้ายวน เธอเอ่ยออกมา
"ในนี้ 10ปีงั้นหรอ ถ้างั้นเราก็จะทำอะไรก็ได้นะสิ" เหมยกุ่ยเอามือมาโอบคอของเย่ชิงหยูไว้ เธอเลียริมฝีปากล่าง ยั่วยวนเย่ชิงหยู
เย่ชิงหยูก็เริ่มมีอารมณ์ เวลายังมีอีกเยอะ งั้นขอสักหน่อยคงไม่เป็นไร เย่ชิงหยูจูบริมฝีปากเธออย่างดูดดื่ม มือเขาลูบไล้ไปที่ร่างกายเย้ายวนนั่นอย่างบ้าคลั่ง
เย่ชิงหยูเอ่ยเตือนเธอว่า ถ้าเกิดคราวนี้พวกเขาทำกันมากๆเข้า เมื่อเธอออกไปจากห้องกาลเวลาเธออาจจะท้องเอาได้ ผู้ฝึกพลังจะท้องได้ง่ายๆ สำหรับผู้ที่มีพลังเยอะจะท้องยากขึ้นมาหน่อย ยิ่งระดับพลังของพวกเขาแล้ว แต่มันก็มีโอกาศ ยิ่งพวกเขาอยู่ในนี้กันนานเป็น 10ปี เพราะว่าถ้าเกิดทำอะไรในนี้ ทั้งหมดจะไปปรากฏผลลัพธ์ที่โลกจริง
เหมยกุ่ยก็ไม่ได้สนใจ ในเมื่อมอบทุกอย่างให้เขาแล้ว จะมีลูกตัวน้อยอีกซักคนจะเป็นอะไรไป เธอก็คาดหวังไว้เช่นกัน