ในตอนเช้าชลดาลืมตาตื่นขึ้นอย่างัวเงีย ก่อนที่จะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมตัวเธอจนแม้แต่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศยังไม่สามารถแทรกผ่านเข้ามาได้
ความอบอุ่นแสนสบายทำให้เธอแทบไม่อยากที่จะตื่น เธอขยับตัวเบียดชิดแผ่นหลังของตนเข้ากับเรือนร่างหนาที่อยู่ชิดด้านหลังของตัวเองมากขึ้น
แต่ทันใดนั้นชลดาก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่อเธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ดุนดันสะโพกของเธออย่างน่าหวาดเสียว
กึก!!!
" อ๊ะ! อะ...อะไร"
ชลดาครางออกมาเสียงเบา ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ดุนดันตรงสะโพกของเธอคืออะไร แต่เพราะรู้นี่แหละถึงได้ทำให้เธอทำตัวไม่ถูกอยู่ในตอนนี้
" อืมม หยุดทำไม...กำลังดีเลย"
น้ำเสียงที่แหบพร่าไม่รู้ว่าเพราะตื่นเช้าหรือเพราะอะไรดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ฝ่ามือร้อนผ่าวจะดึงรั้งเอวเธอให้แนบชิดกับตัวเองมากขึ้น
" อื้อออ ปล่อยค่ะ หนูดาต้องไปเรียนแล้ว"
ชลดาพยายามงัดตัวเองออกมาอย่างสุดความสามารถ แต่ก็สู้ความแข็งแรงของคนตัวโตไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่พูดขึ้นอย่างอ่อนใจ
ดูเหมือนว่าการรับมือกับเมธัสเวอร์ชั่นนี้จะเป็อะไรที่ยากลำบากยิ่งกว่าเดิมซะอีก เพราะเธอแทบจะขยับตัวทำอะไรไม่ได้เลย แถมเขายังเอาแต่ใจและตามติดเธอมากขึ้นกว่าเดิมอีก
" ไม่ให้ไป"
คำพูดที่เอาแต่ใจพร้อมกับลมหายใจร้อนๆเป่ารดซอกคอของเธอจนรู้สึกเสียวซ่านไปหมด ก่อนที่เธอจะรับรู้ถึงริมฝีปากอ่อนนุ่มที่กดจูบลงมาบางเบาตรงต้นคอของเธอ
" อ๊ะ! ไม่เอานะคะ วันนี้หนูดาจำเป็ที่จะต้องไปเรียนจริงๆ ขาดไม่ได้เลยค่ะ แล้วก็ช่วยเก็บอะ...ไอ้นั่นไปก่อนได้ไหม มัน..อื้ออ"
ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วจนเธอต้องพยายามหาทางยุติเมื่อสัดส่วนร้อนผ่าวดูเหมือนจะเล่นงานเธอเข้าอย่างจังโดยเ้าของของมัน
" ไม่ชอบหรอ"
" งื้ออ พอก่อนนะคะ คุณเมธัสไม่ไปทำงานหรอคะ นี่มันสายแล้วนี่นา อีกอย่างหนูดาจะได้เตรียมตัวไปเรียน่บ่ายด้วย"
เมธัสที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลุกขึ้นนั่งและตลบผ้าห่มออกไปให้พ้นตัวของทั้งสอง
เขาถอยไปทางปลายเตียงเพื่อที่จะได้ดูหัวเข่าและข้อเท้าของเธอว่ามีอาการเป็ยังไง ก่อนจะเห็นว่ามันยังคงบวมช้ำอยู่เลย
" สภาพอย่างนี้แล้วยังจะไปเรียนอีกหรอ คิดว่าจะทำอะไรได้หรือไง"
ชลดาลองขยับข้อเท้าก็รู้สึกเจ็บพอสมควร แต่เธอก็คิดว่ามันน่าจะอยู่ในระดับที่เธอทนไหว...มั้ง
ฮือออ ต้นน้ำของฉ๊านนนน ToT
" ถ้าอย่างนั้นขอแค่คาบเดียวได้ไหมคะ เป็คาบบ่ายใช้เวลาแค่ 2 ชั่วโมงเอง หนูดาจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้เรียนนิ่งๆ พอเรียนจบก็จะกลับมาเลยค่ะ หนูดาสัญญานะคะ"
ชลดายังคงต่อรอง นี่มันโอกาสทองที่จะเห็นนิชคุณดาราขวัญใจเธอทั้งทีเลยนะ เธอจะพลาดได้ยังไง และเมื่อเห็นเมธัสยังคงขมวดคิ้วเหมือนไม่เห็นด้วยเธอก็พูดขึ้นอีก
" ให้คุณโกเมนพาหนูดาไปวางไว้แล้วพอเรียนเสร็จก็พากลับมาก็ได้ค่ะ สัญญาเลยนะคะว่าจะไม่ดื้อไม่ซน อีกอย่างหนูดาไม่อยากเสียการเรียนด้วย เมื่อวานก็หายไปวันนึงแล้ว"
เมธัสถึงกับคิ้วกระตุก นี่ภรรยาของเขาคิิดจะให้ผู้ชายคนอื่นอุ้มไปไหนมาไหนเนี่ยนะ! หัวสมองน้อยๆนี่คิดอะไรอยู่กันแน่
" หึ ถ้าเธอ้าแบบนั้นจริงๆก็ได้"
ชลดาที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจพร้อมกับดวงตาเป็ประกายระยิบระยับ
" จริงหรอคะ "
" จริงสิ แต่เธอจะต้องให้ฉันเป็คนอุ้มเธอไปส่งและก็อุ้มกลับ ถ้าไม่ตกลงเธอก็ต้องพักอยู่ที่นี่ให้หายดีก่อนถึงจะไปเรียนได้"
ประโยคนี้ทำให้ชลดาถึงกับสะอึก ไม่ใช่รว่าเธอไม่อยากให้เมธัสไปรับไปส่ง เพียงแต่ว่าเธอแค่รู้สึกเขินอายเท่านั้น
ฮือออ เอาไงดี
ทางด้านมหาวิทยาลัยได้เกิดข่าวลือเื่หนึ่งแพร่สะพัดไปทั่วั้แ่เมื่อวาน ซึ่งเป็เหตุการณ์ที่หลายคนค่อนข้างให้ความสนใจพอสมควร
" นี่ๆ เธอรู้เื่นี้หรือเปล่า ที่เขาว่าสาวฮอตคณะนิเทศแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อเพื่อใช้หนี้ให้กับพ่อตัวเอง"
" ตายจริง! มีเื่แบบนี้ด้วยหรอ สาวฮอตประจำคณะนิเทศหรอ ถ้าเป็ดาวคณะนิเทศก็ไม่น่าจะใช่เพราะเขาน่าจะใช้คำว่าดาวคณะนิเทศเลย แต่ถ้าใช้คำว่าสาวฮอตก็คนที่ฮอตกว่าดาวนิเทศ หรือว่า...."
" คนนั้นแหละ คนที่สวยๆน่ารักๆที่หลายคนคาดหวังอยากให้เป็ดาวคณะนิเทศไง"
" เป็ไปได้ไง! แบบนี้จะสงสารหรือว่าอะไรดี สวยขนาดนั้นเสียดายที่ต้องไปแต่งงานกับคนแก่"
" อะไรวะ โคตรเสียของ อุตส่าห์เล็งมาตั้งนาน"
" นั่นน่ะสิ เสียดายว่ะ"
" เหอะ นึกว่าจะเลิศเลอเพอร์เฟค ที่แท้ก็บ้านจนมีหนี้สินจนต้องขายตัว"
" อุ๊ย! แรงว่ะแก แต่ก็จริงว่ะ อิอิ"
คำพูดประเภทนี้เริ่มกระจายไปทั่วมหาวิทยาลัย เพียงระยะเวลาแค่ 1 วันเท่านั้นทุกคนก็รู้กันทั่ว ยิ่งเมื่อหญิงสาวเ้าของเื่ไม่มาปรากฏตัวทุกคนก็ยิ่งคิดว่าข่าวลือนั้นเป็เื่จริงจนทำให้หญิงสาวรู้สึกอับอายขายขี้หน้าจนต้องหลบหน้าหลบตา
" นิสา ยัยดาหายไปไหนกันแน่ เธอเป็เพื่อนสนิทดาไม่ใช่หรอ ติดต่อได้ไหม"
พรฟ้าเพื่อนในห้องเดียวกันถามนิสาด้วยความร้อนรน มีหลายคนที่รู้สึกดีกับชลดาจึงทำให้รู้สึกเป็ห่วงเมื่อเห็นข่าวลือที่เกิดขึ้นมาั้แ่เมื่อวาน
ถึงแม้ว่าจะเป็เพื่อนกันแต่พวกเขาก็ไม่รู้เบอร์โทรหรือไม่รู้ว่าจะติดต่อชลดายังไง นิสาเองก็บอกแต่ว่าติดต่อไม่ได้
" ฉันเองก็ติดต่อแล้วั้แ่เมื่อวานแต่ดาก็ไม่รับสาย เดี๋ยววันนี้ฉันจะลองติดต่อดูอีกทีนะ ฉันเองก็เป็ห่วงเหมือนกัน"
นิสาทำท่าทางไม่สบายใจอย่างหนัก พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก
" อืม ถ้ายังไงพวกเราขอเบอร์โทรดาหน่อยได้ไหม ฉันจะได้ช่วยติดต่ออีกแรง มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน"
นิสานิ่งไปชั่วขณะก่อนที่เธอจะส่ายหน้าและยิ้มอย่างขออภัย
" ขอโทษจริงๆนะ แต่ดาเขาค่อนข้างชอบความเป็ส่วนตัวก็เลยไม่อยากจะให้เบอร์ใคร "
เพื่อนที่ขอเบอร์ชลดาเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ก็มีบางส่วนที่เมื่อได้ยินคำพูดของนิสาก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจชลดาที่ไม่สนใจเพื่อน แม้แต่เบอร์ติดต่อก็ยังไม่คิดจะให้เพื่อน
" ไม่รู้ว่าวันนี้ดาจะมาไหม ทำไมอยู่ดีๆถึงได้มีข่าวลือแบบนี้ออกมา"
พรฟ้าพูดขึ้นอย่างไม่สบายใจ เธอค่อนข้างชอบนิสัยของชลดาพอสมควร โดยเฉพาะ่ที่เปิดเทอมมาชลดาก็เป็มิตรกับพวกเธอและพูดคุยกันอย่างดีมาโดยตลอด
" พอจะติดต่อก็ไม่ได้ ยัยนิสาก็ไม่ให้เบอร์มาอีก รู้สึกเป็ห่วงจังไม่รู้จะคิดมากอะไรหรือเปล่า"
สายชลจับโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข่าว ยิ่งอ่านเธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหแทน ทำไมคนในมหา'ลัยพวกนี้ถึงชอบมาพูดจาไม่ดีใส่คนอื่นด้วย
" เฮ้ออ ฉันน่าจะขอเบอร์ดาไว้ั้แ่เนิ่นๆ ดูก็รู้ว่านิสานิสัยเป็ยังไง แค่คำพูดก็ส่อให้เห็นแล้วว่าตั้งแง่ให้คนเกลียดดาแน่ๆ"
" เห็นด้วย แต่คนที่มองไม่ออกก็พากันไม่ชอบดาจริงๆ เฮ้ออ"
ทั้งสองได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ตอนนี้พวกเธอกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมใหญ่เพื่อที่จะได้รับรองต้นน้ำดารานักแสดงระดับชั้นนำที่กำลังมีชื่อเสียงในขณะนี้ที่จะเข้ามาสาธิตและให้ความรู้เกี่ยวกับทักษะการแสดง
นักศึกษาคณะนิเทศจำนวนมากค่อยๆเข้ามานั่งประจำที่ของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ และสายตาของแต่ละคนก็มองไปทั่ว
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทั้งหมดกำลังมองหาใคร
ไม่ใช่นักแสดงดังที่ยังมาไม่ถึง แต่เป็หญิงสาวในข่าวลือที่ยังไม่มาเรียนั้แ่เมื่อวานต่างหาก
นิสามองเหตุการณ์พร้อมกับยกยิ้มด้วยความชอบใจ เธอไม่นึกว่าแค่พิมพ์ลงไปไม่กี่ประโยคก็สามารถทำให้คนที่เป็ที่ชื่นชอบของทุกคนต้องตกต่ำและถูกต่อว่าได้รวดเร็วขนาดนี้
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่หมายปองชลดาตอนนี้ถึงกับทำสีหน้าขยะแขยงเมื่อรู้ว่าชลดาแต่งงานกับคนแก่เพื่อใช้หนี้
ส่วนพวกผู้หญิงหลายคนก็ทำสีหน้าเหยียดหยาม
หึๆๆ เธอจบแล้วล่ะ...ชลดาเพื่อนรัก
นิสานั่งไขว่ห้างยกมือกอดอกและเชิดหน้ามองไปทางเวทีห้องประชุมด้วยรอยยิ้มบางเบา
ตอนนี้อาจารย์ได้ขึ้นไปอธิบายและบอกคร่าวๆถึงสิ่งที่จะได้เรียนรู้ในวันนี้ และบอก่เวลาที่ต้นน้ำจะเข้ามาให้ความรู้
และทันใดนั้นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากหน้าห้องประชุม เสียงที่ดังมากขึ้นเรื่อยๆทำให้คนที่อยู่ด้านในสุดต้องหันมามองด้วยความสนใจ
และเมื่อเห็นที่มาของความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นกับเหล่านักศึกษา พวกเขาก็ยิ่งตาโตและมองด้วยความสนใจ
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาแต่ให้กลิ่นอายเหมือนกับมาเฟียรูปหล่อมาดนักธุรกิจที่หลุดออกมาจากนิยายกำลังอุ้มหญิงสาวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม
ส่วนหญิงสาวก็ซบหน้าลงกับอกของชายหนุ่มคนนั้นอย่างเขินอาย
!!!
ใครกัน หรือว่าสองคนนี้จะเป็ดาราที่อาจารย์เชิญมาด้วย ?
และทันทีที่หญิงสาวในอ้อมกอดหันหน้ามาให้เห็นชัดๆทุกคนก็ต้องอ้าปากค้างยังไม่อยากจะเชื่อ
นี่มันชลดานี่นา!!
ชลดาในตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำอย่างทำตัวไม่ถูก ทำไมทุกคนถึงต้องลุกขึ้นมองมาที่เธอพร้อมกับทำสีหน้าแบบนั้นกันหมด
ฮือออ เธออายจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วตอนนี้
ชลดาแอบทุบหน้าอกเมธัสไปหนึ่งที โทษฐานที่เอาแต่ใจจนทำให้เธอต้องตกเป็เป้าสายตาของคนทั้งห้องประชุมและอาจารย์แบบนี้
เมธัสยกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ก่อนที่จะมองไปที่อาจารย์ที่ส่งยิ้มมองเหตุการณ์อย่างสนุก
" ขอโทษนะครับอาจารย์ที่ผมเข้ามาแบบนี้ พอดีว่าภรรยาผมเดินไม่ได้เพราะหกล้มจนขาเจ็บ ในฐานะสามีที่ดีผมก็เลยต้องอุ้มมาส่ง หวังว่าอาจารย์จะให้อภัยนะครับ"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มเต็มไปด้วยพลังอำนาจและความเด็ดขาดดังขึ้น แม้ไม่ต้องใส่ไมโครโฟนก็ดังไปทั่วห้องประชุมจนทุกคนได้ยินกันทั่ว
สามี!
ภรรยา!!
ห๊ะ!!!
ไรท์: สามีแก่มาเปิดตัวแล้วจ้า ฮ่าๆๆ