“เซี่ยวเอ๋อมานี่”
เสียงตวาดดังขึ้น เด็กๆที่หยุดเล่นเพราะหนิงเอ๋อเจ็บพากันสะดุ้ง แม้แต่นางก็สะดุ้ง
“คุณชาย!”
นางเขย่งกระเผกโผไปหา
“คุณชายข้า...”
ลู่เอินขมวดคิ้ว เอาขาขวาแตะข้อพับขานาง จากนั้นออกแรงตวัดอย่างแรงจนขาขางลอยขึ้นแล้วเอามือช้อนอุ้มนางไว้
“ว้าย คุณชาย”
“เงียบ”
หนิงเอ๋อเงียบ
บุรุษหนุ่มลุกขึ้น ประสานมือ
“ท่านแม่ทัพเซียว สบายดี?”
“ไม่รบกวนให้คุณชายจูเป็ห่วง”
เสียงเขาตอบอย่างไม่เป็มิตร ปกติลู่เอินเกรงใจบุตรธิดาทั้งสองของจูเหอ เ้าเมืองซีจิ๋ว แม้ไม่ชอบจูฮวา แต่ก็ไม่คิดจะขัดใจนาง
บัดนี้พบกับพี่ชายของนางที่เป็ความหวังของบ้านสกุลจูเขาที่เคยเกรงใจมาช้านานกลับตอบอย่างไม่กลัวว่าจะมีเื่ต่อยตี
หนิงเอ๋อที่ถูกอุ้มอยู่หันไปมอง
“จู....? อย่าบอกนะว่า.....”
“เขาคือบุตรคนโตของท่านเ้าเมือง นามจูเจียวเชิน ฉายาบุรุษหยกวานิชย์”
“งั้นเขาก็เป็พี่ชายของ....”
“มิอาจไม่ใช่! เขาคือพี่ชายของของคุณหนูจูฮวา”
“ตายแล้ว!!”
จากนั้นกระซิบลู่เอิน
“คุณชาย เรารีบไปกันเถอะค่ะ”
“เมื่อกี้ยังเห็นสนุกสนานกับเค้าอยู่เลย”
ลู่เอินตอบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงคอนแคะ
“ท่านไม่ไป งั้นข้าไปนะ”
นางทำท่าจะลงจากการอุ้ม ลู่เอินขยับมือรั้งนางเข้าหา
จากนั้นกล่าว
“สาวใช้ข้ารบกวนท่านมากแล้ว ข้าขอลา”
“เชิญท่านแม่ทัพ”
ลู่เอินเดินจากไป ลู่ฉีจูงม้าตามมา
เขาอุ้มดันนางขึ้นม้า มือเผลอไปโดนแก้มก้นเล็กน้อย เขาถึงกับสะท้านทั้งตัว แต่หนิงเอ๋อขึ้นม้าโดยไม่ทันรู้สึกว่าโดนก้น
จากนั้นก็เดินจูงม้าไป
“คุณชายคะ”
“อะไร”
“ทำไมท่านต้องกระชากเสียงใส่ข้าด้วย พูดดีๆ สิคะ”
ลู่เอินถอนหายใจ กล่าวใหม่
“ทำไม”
น้ำเสียงดีขึ้นมาก แต่ยังแข็งอยู่
“ท่านเป็อะไร โกรธที่ข้าเถลไถลเหรอข้าเปล่านะ แค่มาสอนหนังสือเด็กกับชาวบ้าน ตรวจคนไข้ แล้วจะซื้อกับข้าวไปทำกลางวันให้ท่าน วันนี้ข้าจะทำข้าวผัดล่ะ แล้วค่อยฝึกกระบี่กัน ข้าไม่ลืมหรอกค่ะ”
“หึ”
“อะไรอีกล่ะ”
“ใจบุญจริงๆ นะ มีเวลาเหลือให้คนทั้งเมืองซะด้วย แต่เวลาข้าจะหาตัวเ้าตอนเช้ากับหาไม่เจอ”
“คุณชายโกรธจริงๆ ด้วย ข้าจะลงม้าแล้ว”
“ใครใช้ให้เ้าลง”
“ข้ามีความผิดขนาดนี้ ควรได้นั่งม้าแล้วเ้านายจูงเหรอคะ ท่านดูคนทั้งถนนมองข้าสิ”
ผู้คนมองพวกเขาจริงๆ แต่มองไปยิมไป บ้างโบกมือทักทาย
“ท่านหมอสมุนไพรบำรุงของพวกข้าดีมั้ย”
หนิงเอ๋อยิ้มแห้งๆ นางไม่กล้าบอกคุณชายว่าได้ยาบำรุงช่วยให้ตั้งครรภ์มานางอายมากที่เป็เป้าสายตา
“ข้าจะลงแล้ว...”
“ข้าสั่งรึยัง”
“แต่คนเอาไปพูด คุณหนูจูก็จะ....”
ลู่เอินะโขึ้นหลังม้านั่งว้อนหลังชิดกับหนิงเอ๋อ
“คุณชาย...แบบนี้ยิ่ง...”
“พี่นางข้ายังกล้าหัก ประสาอะไรกับนาง”
ลู่ฉีเดินมาจูงสายม้าแทน อดยิ้มชอบใจไม่ได้
ชาวบ้านพากันชูไม้ชูมือชอบใจ
ถึงกับะโกันออกมา
“มีบุตรธิดาให้ท่านแม่ทัพไวๆ นะ”
ตอนนี้หน้าหนิงเอ๋อกับลู่เอินแดงก่ำ
ลู่ฉีแกล้งหยุด
ลู่เอินถาม
“ลู่ฉี เ้าหยุดทำไม?”
“สายรัดเอวข้าหลวมครับคุณชาย ขอข้าผูกให้ดีก่อน”
ตอนนี้ม้าหยุดกลางถนน ชาวบ้านโห่ชมคู่ขวัญประจำเมืองกันยกใหญ่
ลู่เอินรู้แล้วว่าลู่ฉีแสร้งทำ
“หึ...สู้รู้นัก”
ว่าจบควบม้าจากไป
“อ้าวคุณชาย รอข้าด้วย ฮ่ะๆๆๆ”
......
จูเจียวเชินหยิบรองเท้าของหนิงเอ๋อขึ้นมา ยิ้มมุมปากนิด
เสียงข้างๆ ก็ดังขึ้น
“นางไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดเตาหลอมอย่างลู่เอินยังหึงหวงนาง ดูท่าท่านจะเกี้ยวนางไม่ง่ายซะแล้ว”
“องค์ชายห้า ข้าไม่ทันเห็นท่าน ทักทายช้าโปรดอภัย”
“หนิงเอ๋ออยู่ตรงหน้า เสน่ห์น่ารักของนางตรึงตาบุรุษนอยใหญ่ ท่านไม่เห็นข้าก็ไม่แปลก”
“องค์ชายห้ามีธุระใด?”
“รีบตัดบทจังเลย ... เอาเถอะข้าแค่ผ่านมา”
“องค์ชายมิใช่มาเพราะสอบถามพบว่าแม่นางหนิงเอ๋อมาสอนคนที่นี่หรอกรึ”
“มิอาจไม่ใช่ ข้ามาเพราะเซี่ยวเอ๋อโดยตรง”
“เซี่ยวเอ๋อ...ท่านรู้จักนางอยู่ก่อน?”
“ลู่เอินเป็เพื่อนข้า ข้าจะแวะไปหานางเมื่อไหร่ก็ได้...ถ้าไม่ดึกเกินไปน่ะนะ”
“แต่นางไม่น่าชมชอบบุรุษรุ่มร่ามเท่าไหร่เกรงว่า.....”
“เื่นั้นไม่รบกวนท่านต้องห่วง นางคงไม่เหลืออไรให้ท่านเช่นกัน”
“นางเป็สตรีของลู่เอินแล้ว?”
“สตรีถามสตรีในที่ลับ ไม่ต้องโกหกให้บุรุษชื่นชม ข้าว่าน่าเชื่อถือพอ”
“งั้นท่านเองก็หมดสิทธิ์”
“ท่านอย่าลืม ข้าคือปีศาจราคะ ข้าไม่สนว่านางผ่านชายใดมา”
“ท่านคิดแย่งสตรีของสหาย?”
“ไม่คิด แต่หากเขาไม่ตกแต่งนางเป็ภรรยา ตราบที่นางไม่ใช่ฮูหยินท่านแม่ทัพ ข้าล้วนมีโอกาส แต่ท่านเป็บุรุษหยกไหนเลยรับสตรีผ่านบุรุษไปเป็ภรรยา ไม่สิเป็อนุยังไม่ได้เลย”
“แต่ท่านเป็องค์ชาย ไฉนคิดว่าตนเองต่าง”
“องค์ชายเสเพล ต่อให้ข้าจะเอานางคณิกามาทำชายา เสด็จพ่อก็มิแยแสสนใจ อย่าว่าแต่สตรีสาวรับใช้บนเตียงของสหาย”
ทั้งคู่ยืนมืองไปทางที่หนิงเอ่อจากไปหันข้างคุยกันโดยไม่หันมาสบตาแต่แรก จากนั้นแยกทางกันไปโดยไม่มีใครลาใคร
.........
จวนเ้าเมือง
ศาลาเก๋งกลางน้ำในจวน
จูเจียวเชินยกชาขึ้นมาซด จูฮวาก็ปี่วิ่งมาหา
“พี่ใหญ่ เป็ยังไงบ้างคะ”
“พี่มีวิธีช่วยกำจัดมารหัวใจให้เ้าแล้ว แถมไม่ต้องทำร้ายนางด้วย”
“วิธีใด ท่านรีบบอก”
“แย่งนางมาเป็ของข้า”
“ท่าน... กระทั่งท่านก็ถูกใจนาง นางมีดีอะไร?”
“ไม่ดีเหรอ ถ้านางตกเป้นของข้า พี่ลู่เอินของเ้าก็จะอยู่ในอ้อมกอดเ้าตลอดไป”
พูดถึงตรงนี้จูฮวายิ้มบิดตัวไปมา
“พี่ใหญ่ก็....ก็ได้ แผนการท่านร้ายกาจนัก ท่านว่าอย่างไร ข้าว่าอย่างนั้น”
“หากสำเร็จ นางจะเป็พี่สะใภ้เ้า ส่วนเจ้จะได้พี่ลู่เอินมานอนกอดทุกวัน ยินยอมหรือไม่”
“ถ้าได้พี่ลู่เอิน อย่าว่าแต่ให้นางเป็พี่สะใภ้เลย ให้นางเป็อนุท่านพ่อข้าก็ยอม”
“งั้นเ้าก็ต้องแสร้งดีกับนางหน่อย ทำให้นางอยากมายู่กับเรา ที่เหลือขาจัดการเอง”
“ได้ค่ะ แต่พี่ใหญ่ นางทำสัญญาเป็บ่าวไพร่สาวใช้พี่ลู่เอินหลายปีอยู่ เกรงว่าไม่ง่าย”
“ข้าจะสร้างเงื่อนไขใหม่บีบเขาให้ยกนางให้บ้านเรา และยอมรับเ้าเป็ภรรยา”
“ไหน แผนว่าไง?”
“ยังคิดไม่ออก”
“โธ่~ พี่ใหญ่ก็....”
จูเจียวเชินมองที่มือตนเอง ัันี้ละมุนมือนัก ถ้าไม่ใช่นาง ต่อให้นอนแผ่ตัวเปล่าให้เขาจับกอดลูบคลำ เกรงว่าไม่อาจทดแทนได้
...................
ลู่เอินกินขาวผัด สักครู่หยุดกิน
“เ้ามีปัญหาอะไร? ชะเง้อไปมาั้แ่เมื่อกี้แล้ว”
“ข้าผัดข้าวอร่อยมั้ยคะ?”
“ไม่รู้”
“ไม่รู้ได้ไง คนเรากินถ้าไม่อร่อยก็ต้องรู้อร่อยก็ต้องรู้สิ”
“ก็บอกว่าไม่รู้”
“หื้ม...ยังโกรธจริงๆ ด้วย ลูกผู้ชายไม่งอนกันหรอกนะคะ”
“ใครบอกว่าข้างอน”
หันมาพบว่าหนิงเอ๋ออยู่ห่างออกไปไกลมือแล้ว นางแลบลิ้นเย้ย
“เบร่ จะตีข้าก็ไม่ถึงแล้ว”
“มาคอยดูกัน”
ลู่เอินลุกขึ้นไล่หนิงเอ๋อ พุ่งทะยนปราดเดี๋ยวใกล้ถึงตัว หนิงเอ๋อหนีไม่ทันได้แต่สกัดลู่เอินคว้าจับนางบิดข้อมือพลิ้ว พลิกดัน อีกมือชกเข้าช่องท้อง ลู่เอินปัดออก
นี่เป็ท่าหลอกนางเตอะสวนขึ้นมา เขาหักหลบจับข้อข้าดันนางจนชิดกำแพง
ปึ้ง
“ไหนว่าขาเจ็บ”
“ข้าพุดตอนไหนคะ แค่เหยียบผิดจุด ข้าฝึกยุทธ์นะ ย่อมทรงตัวพลิกเท้าแก้ได้สิ”
“ก็เห็นล้มให้ผู้ชายกอด”
“ข้ายันได้อยุ่หรอกแต่เขารีบมาคว้าข้าก่อน อีกอย่าง เขายังไม่ได้กอดนะ”
“โอบถึงตรงนี้ ไม่กอดได้ไง”
ลู่เอินเอามือลูบที่สีข้าง ส่วนที่จูเจียวเชินจับ
ขาฉีกตั้งขึ้น ลู่เอินเห็นนางหน้าแดง เงียบมาสักครู่ หายใจติดขัด
พบว่าตนนั้นแท่งแข็งมากกลับเบียดดันเป้าอวบอูมนุ่มลึกของนางกันผ่านเนื้อผ้าด้านนอกมาสักครู่แล้ว
ถ้าเป็ชายอื่นคงไม่ทนต่อแล้ว มีแต่ต้องกระทำ แต่ลู่เอินไม่ใช่ รีบปล่อยขานางและลำตัวนาง
“เ้า...เ้า....เป็อะไรมั้ย?”
หนิงเอ๋อสั่นหน้า หน้าแดงก่ำ วิ่งพรวดออกไปจากตรงนี้
“เซี่ยว.....”
[นางต้องเกลียดข้าแน่แล้ว]
หนิงเอ๋อวิ่งเข้าห้องมา ลงกลอนประตู ะโขึ้นเตียงเอาผ้าห่มคลุม แก้สายคล้องเอว รูดกางเกงออก เอาผ้าคาดปิดชิ้นน้อยแงมออก
หายใจหอบสั่น
น้ำเมือกนางนองออกมาเยอะมาก กลิ่นหอมโชยออกมา
หากสิ่งนี้บุรุษได้พบเจอหรือัั ไม่พ้นชำเราเอานางทำบำเรอแน่นอน นางไม่โทษลู่เอิน กลับกันนางมองว่าเขาอดทนได้ดีกว่าบุรุษทั่วไปจากที่พี่สาวนางเคยเจอ
หนิงเซียนหาได้เคยหลับนอนแต่กับนายกองจ้านสามีนางสมัยอยู่อำเภอทับหุย
นางมีเงินใช้สอยมากมายเก็บเงินให้น้องสาวได้เพราะมีบุรุษมั่งมีมากมายไม่อาจต้านทานสวนลับของนาง บางคนแทบล้มละลาย จนภรรยาของพวกเขาพากันจ้างนักฆ่ามาลอบฆ่านาง แต่ไม่คาด นักฆ่ากลับไม่เคยติดต่อมาเลย
นางกลับมีวรยุทธ์ร้ายกาจสังหารนักฆ่าหน้าเงินจนสิ้น ยังมีนักฆ่ามือสังหารที่เห็นเรือนร่างนางแล้วลืมเงินทอง ล้วนตกเป็ข้ารับใช้นาง หากอยากสอดััอีกก็ต้องทำงานให้นาง ภรรยาของบุรุษโง่งมเ่าั้ล้วนถูกนักฆ่าพวกนี้ยอนกลับมาฆ่าพวกนางแทน
นี่คืออานุภาพของสิ่งสงวนนาง เต้านมนางเปียกชื้นเล็กน้อยที่หัวจุก ทั้งที่ยังไม่ตั้งครรภ์
พี่สาวนาวบอกว่าพยามอย่าช่วยตนเอง หากนางทำ นางจะขาดรสราคะไม่ได้อีก
ปึ้งๆ เสียงเคาะดังขึ้น
5K
![มัจจุราชพลังจิต [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687335012_75672784.webp)
![รอยอาญา [Sign of Love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/637a8939c4f60aec28999fd868975d41.webp)
![[END] เว่ยหนานฮวา องค์หญิงใหญ่ในยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1684384122_41418943.webp)
