ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        โลงของฉินไท่เฟยค่อย ๆ หย่อนลงไปในหลุม ขันทีลู่ที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้ซีหมิง หันมองมาที่ฉู่ลี่กับมู่อวิ๋นจิ่น 

        ก่อนจะก้าวเดินเข้ามา ทำความเคารพทั้งสองคน “ฝ่าบาทมีราชโองการ เชิญองค์ชายและทุกท่านไปยังพระที่นั่งจิ่งหมิง”

        สิ้นเสียง ขันทีลู่ก็เดินนำทาง 

        มู่อวิ๋นจิ่นที่ยืนอยู่ด้านข้าง เม้มปากมองฉู่ลี่และฉู่เย่

        พระที่นั่งจิ่งหมิงเคยเป็นท้องพระโรงในยุคก่อนหน้านี้

        …

        เมื่อไปถึง มู่อวิ๋นจิ่นยืนรออยู่นอกพระที่นั่ง พบขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเดินเข้าไปด้านใน ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และรีบเร่ง

        “ฉู่ลี่ เจ้าเข้าไปเถอะ” มู่อวิ๋นจิ่นหันไปบอก

        ฉู่ลี่เห็นนางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงอมยิ้ม “รอเปิ่นหวงจื่ออยู่ที่นี่”

         “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นยื่นมือไปจัดแขนเสื้อฉู่ลี่ให้เรียบร้อย ก่อนเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นอะไรหรอก”

        ฉู่ลี่ยกมือลูบหน้านาง และเดินเข้าไปในพระที่นั่งจิ่งหมิง

        มู่อวิ๋นจิ่นยืนกุมมือทั้งสองข้างมองฉู่ลี่อยู่ด้านหลัง พยายามตั้งสติและหวังว่าจุดที่ยืนจะได้ยินเรื่องจากด้านใน 

        อัครเสนาบดีมู่ที่เปลี่ยนชุดเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว ก็รีบสาวเท้าด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะบังเอิญเหลือบเห็นมู่อวิ๋นจิ่นหลบมุมอยู่ จึงเดินเข้าไปสอบถาม “อวิ๋นจิ่น เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

        “ลูกมารอฉู่ลี่” มู่อวิ๋นจิ่นตอบหน้าตาเฉย

        อัครเสนาบดีมู่สีหน้าดูเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยเตือนมู่อวิ๋นจิ่น “อย่างนั้นเจ้าอยู่ที่นี่คนเดียว ระวังตัวด้วย!”

        กล่าวจบเขาก็เข้าไปด้านในทันที

        ……

        เวลานี้ในพระที่นั่งจิ่งหมิงรายล้อมไปด้วยบรรยากาศที่ชวนอึดอัด

        ฝ่าบาทที่สวมอาภรณ์ลายมังกรเสด็จเข้ามาด้านใน และนั่งบนบัลลังก์มังกร ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        “ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี” ทุกคนต่างคุกเข่าคำนับลงกับพื้น

         “ทุกคนลุกขึ้นได้” ฮ่องเต้ซีหมิงตรัส

        ฮ่องเต้ซีหมิงยกพระหัตถ์ทั้งสองข้างวางลงที่เท้าแขน ทอดพระเนตรมาที่บรรดาองค์ชาย ก่อนตรัสเสียงเรียบ “หลายวันมานี้ไท่เฟยจากไปแล้ว เจิ่นรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดเรื่องอื่น ๆ ได้มากมาย”

         “ในใต้หล้าไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน เจิ่นรู้ว่าวันหนึ่งวันใดตนเองก็ต้องจากไปเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จึงเรียกองค์ชายและขุนนางทุกคน เพื่อประกาศเรื่องสำคัญบางอย่าง”

        ทุกคนในที่นั้นต่างพากันเงียบไม่มีใครเอ่ยแม้แต่คำเดียว ทุกสายตาจับจ้องไปที่ฮ่องเต้ซีหมิง พร้อมกับคาดเดาเรื่องที่จะทรงประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน

        “เวลาล่วงเลยไปวันแล้ววันเล่า หลายวันมานี้เจิ่นพบว่าโอรสของเจิ่นแต่ละคนเติบโตขึ้นแล้ว…”

        ฮ่องเต้ซีหมิงหยุดตรัสลง กำพระหัตถ์ทั้งสองข้างแน่น ทรงจ้องไปที่อัครเสนาบดีมู่ที่ยืนอยู่ทางขวา “มู่อ้ายชิง[1]ออกมาประกาศราชโองการแล้วกัน”

        อัครเสนาบดีมู่ตระหนกตกใจ รีบโค้งคำนับแล้วก้าวออกมา โดยมีขันทีลู่ที่ยืนข้างกายฮ่องเต้ซีหมิง ยื่นราชโองการให้

        อัครเสนาบดีมู่น้อมรับราชโองการพลันเกิดความรู้สึกหนักอึ้งภายในใจ เขาสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะเปิดออก

        เมื่ออ่านข้อความด้านใน สีหน้าของเขากลับนิ่งสนิทไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับ จากนั้นจึงเริ่มอ่านราชโองการด้วยเสียงที่ดังก้องกังวานไปทั่ว เพื่อให้มู่อวิ๋นจิ่นที่ยืนด้านนอกได้ยินไปพร้อมกัน

         “ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชา นับตั้งแต่เจิ่นขึ้นครองราชย์ ล้วนให้ความสำคัญกับใต้หล้าเป็นใหญ่ มิเคยละเลยเพิกเฉย บัดนี้รัชศกซีหมิงปีที่สามสิบห้า พระวรกายของเจิ่นไม่แข็งแรงดังเดิม เจิ่นจึงเล็งเห็นโอรสผู้มีความรู้ความสามารถที่พร้อมแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ เจิ่นใคร่ครวญเป็นอย่างดี ทั้งนี้ ด้วยเห็นว่าองค์ชายสี่ฉู่เย่มีความคิดความอ่านอันยาวไกล และจิตใจเป็นธรรม เหมาะสมที่จะรับตำแหน่งปกครองใต้หล้ามากที่สุด บัดนี้ขอแต่งตั้งองค์ชายสี่ฉู่เย่เป็นองค์รัชทายาท พระราชทานอนุญาตให้เข้ามาอยู่ในตำหนักตงกง หวังว่ารัชทายาทฉู่เย่จะรักใคร่ราษฎร ไม่ทำให้เจิ่นต้องผิดหวัง…”

        หลังจากอัครเสนาบดีมู่ประกาศราชโองการเรียบร้อย ก็ตั้งใจหยุดยืนมองปฏิกิริยาขุนนางน้อยใหญ่ที่กำลังพูดคุยกัน ส่วนองค์ชายาที่เหลือ สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา  

        มู่อวิ๋นจิ่นที่ยืนอยู่ด้านนอกพระที่นั่งจิ่งหมิง ได้ยินเนื้อความในราชโองการทั้งหมดแล้ว แม้จะล่วงรู้จากปากฉินไท่เฟยมาก่อน แต่พอได้ยินราชโองการฉบับจริง ก็อดไม่ได้ที่จะกำมือแน่น

        ภายในตำหนักจิ่งหมิง อัครมหาเสนาบดีมู่ก้มหน้าประกาศราชโองการต่อ “องค์ชายสามฉู่ชิง ให้ดำรงตำแหน่งชินหวาง พระราชทานนามว่า ‘เฉิน’ นับจากนี้ต้องเข้าท้องพระโรงปรึกษาราชการ”

        อัครเสนาบดีมู่ชำเลืองมองฉู่ลี่ จับพระราชโองการด้วยมือสั่นระรัว ก่อนประกาศต่อไปว่า “องค์ชายหกฉู่ลี่ ให้ดำรงตำแหน่งชินหวาง พระราชทานนามว่า ‘หนิง’ เพื่อช่วยองค์รัชทายาทผนึกใต้หล้าให้แข็งแกร่งเป็นปึกแผ่น”

         “จบราชโองการ”

        “ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี” 

        เมื่ออัครเสนาบดีมู่ประกาศเสร็จสิ้น ก็เดินกลับเข้าแถว ส่วนฉู่เย่ที่ยืนอยู่นำหน้า พลันคุกเข่าลงกับพื้นคำนับสามครั้ง “เอ๋อร์เฉิน[2]จะทำเต็มกำลังความสามารถ ให้ใต้หล้ารุ่งเรือง ไม่ให้เสด็จพ่อต้องผิดหวัง พ่ะย่ะค่ะ” 

         “ดี” ฮ่องเต้ซีหมิงพยักหน้ารับอย่างพอพระทัย และหันไปมองราชครูจ้วง “จ้วงอ้ายชิง นับแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้เข้าไปสอนเรื่องการปกครองที่ตำหนักตงกง”

        “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา” ราชครูจ้วงยกมือประสานโค้งคำนับ

        จากนั้นฮ่องเต้ซีหมิงทอดพระเนตรไปที่ฉู่ชิงกับฉู่ลี่ และขุนนางน้อยใหญ่ “หลายวันมานี้ยุ่งอยู่กับพิธีฝังศพ ใครมีเรื่องทูลถวายบ้าง?”

        ขุนนางใหญ่ท่านหนึ่งเดินออกมา “ทูลฝ่าบาท หลายวันก่อนเจ้าเมืองหยางว่านซานที่ชิงโจวส่งจดหมายมา รายงานว่ามีพายุฝนโหมกระหน่ำมิหยุดหย่อนมาตลอดสองเดือนจนเกิดอุทกภัยสร้างความเสียหายใหญ่ บัดนี้ชาวบ้านที่นั่นกว่าครึ่งล้มตาย เส้นทางถูกตัดขาด มิสามารถลำเลียงอาหารและน้ำส่งไปได้พ่ะย่ะค่ะ”

        “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ? ในเมื่อฝนกระหน่ำมาสองเดือน ทำไมเพิ่งแจ้งมาตอนนี้?” ฮ่องเต้ซีหมิงกริ้วหนัก

        ขุนนางผู้นั้นสะดุ้งโหยง ก้มหน้าทูลตอบแทบไม่ทัน “จดหมายฉบับนี้เขียนไว้เมื่อหนึ่งเดือนกว่าที่แล้ว ระยะทางจากเมืองชิงโจวมาสุสานฮ่องเต้ ห่างไกลกันลิบลับ ทั้งยังประสบอุทกภัยอีก คาดว่ากว่าจดหมายฉบับนี้จะส่งมาถึงต้องพบเจออุปสรรคมิน้อยพ่ะย่ะค่ะ”

        พระพักตร์ฮ่องเต้ซีหมิงดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “เมืองชิงโจวถึงแม้อยู่ห่างไกล แต่ยังนับเป็นราษฎรของเจิ่น เรื่องอุทกภัยต้องเร่งจัดการให้เร็วที่สุด”

        สายพระเนตรของฮ่องเต้ซีหมิงจ้องไปที่ฉู่ลี่ที่เงียบมาตลอด “ลี่เอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าได้แต่งตั้งเป็นหนิงหวาง เรื่องนี้ยกให้เจ้าจัดการแล้วกัน”

        ทุกคนในพระที่นั่งต่างตกอกตกใจกันใหญ่ 

        เมืองชิงโจวติดกับชายแดน พื้นที่แห้งแล้งอัตคัดขัดสน มิหนำซ้ำบังเกิดอุทกภัยซ้ำเติมขึ้นอีก ฝ่าบาทแค่ส่งขุนนางน้อยใหญ่ไปจัดการก็เรียบร้อย ไม่รู้เหตุใดทรงเจาะจงเลือกฉู่ลี่ ดูแล้วเป็นการใช้คนไม่ถูกกับงานเท่าไหร่

        แต่เมื่อคิด ๆ ดู ฝ่าบาทแต่งตั้งฉู่เย่เป็นรัชทายาท แต่งตั้งฉู่ลี่ที่เย็นชาเป็นหนิงหวาง 

        คำว่า “หนิง” ที่แปลว่า สงบนิ่ง เกรงว่าจะมีนัยแฝงไว้นี่เอง

        “เอ๋อร์หนิงน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่ลี่ตอบรับอย่างว่าง่าย

        ฮ่องเต้ซีหมิงพยักหน้าด้วยความพอพระทัย ก่อนมองมาทีฉู่ลี่อย่างมีความนัยอะไรบางอย่าง “ในเมื่ออุกภัยมิอาจรอช้าได้ พรุ่งนี้ก็ออกเดินทางไปที่เมืองชิงโจวทันที”

        ฉู่ลี่พยักหน้ารับทราบ

        …

        มู่อวิ๋นจิ่นที่ยืนฟังอยู่ด้านนอกพระที่นั่งจิ่งหมิงได้ยินชัดเจนทุกถ้อยความ ทว่าไม่เคยได้ยินชื่อเมืองชิงโจวที่เกิดอุทกภัยมาก่อน จากนั้นขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเดินออกมา จากนั้นนางจึงชะเง้อหน้ามองหาฉู่ลี่

        ไม่นานนักฉู่ลี่เดินก้มหน้าออกมา โดยที่ขุนนางต่างแสดงความยินดีกับเขาที่ได้รับพระราชทานนามใหม่ว่า ‘หนิงหวาง’ แต่เขากลับดูไม่แยแสกับตำแหน่งนี้เท่าไหร่

        “ฉู่ลี่…” มู่อวิ๋นจิ่นตะโกนเรียก

        ฉู่ลี่ยิ้มน้อย ๆ ส่งให้มู่อวิ๋นจิ่นที่ยกมือกวักเรียกเขา “เจ้ายืนรอที่นี่นานแล้ว เหนื่อยหรือไม่?”

        มู่อวิ๋นจิ่นส่ายหน้า และทำความเคารพ “คารวะองค์ชายหนิงหวาง”

         “ซื่อบื้อเสียจริง” ฉู่ลี่คว้านางเดินออกไป

        มู่อวิ๋นจิ่นไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับคำว่าซื่อบื้อแม้แต่น้อย ตลอดทางนางคอยชำเลืองสังเกตท่าทางฉู่ลี่อยู่ตลอด

        ฉู่ลี่เหมือนจะรู้ ตัวจึงหันหน้ามาถาม “มองอะไร?”

        มู่อวิ๋นจิ่นหยุดยืน กวาดสายตาไปรอบข้าง เห็นไม่มีใครอื่น จึงเอื้อมไปคว้ามือของฉู่ลี่มากุมไว้ “อันที่จริงได้เป็นถึงตำแหน่งหนิงหวางก็ไม่เลวแล้ว อย่างน้อยไม่ต้องมีเรื่องมากมายมารบกวนจิตใจ ตำแหน่งรัชทายาทต้องเรียนรู้เรื่องการปกครอง ทั้งยังต้องคิดคำนึงถึงราษฎรว่าใช้ชีวิตอย่างไร…”

        ฉู่ลี่ได้เขกไปที่หัวของนางหนึ่งที พร้อมกับหัวเราะชอบใจ “เจ้าคิดว่าเปิ่นหวงจื่ออยากได้ตำแหน่งรัชทายาทตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

        มู่อวิ๋นจิ่นตาค้างกับการได้เห็นรอยยิ้มของฉู่ลี่ ที่เปรียบได้กับสิ่งล้ำค่า ยากที่ใครจะพบเห็น ไม่นึกว่าตอนนี้เขายังมีกะจิตกะใจยิ้มออกมาได้อีก

        “เจ้าไม่สนใจตำแหน่งรัชทายาท?” มู่อวิ๋นจิ่นถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

        “อืม” ฉู่ลี่ตอบแล้วจับมือนางเดินออกไป

        …

        เมื่อเดินทางกลับมาถึงจวน คนในวังได้เชิญแผ่นป้าย ซึ่งเป็นนามใหม่ของฉู่ลี่ขึ้นไปติดอยู่หน้าประตูใหญ่

        ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณนั้น ต่างพากันยืนดูแผ่นป้ายใหม่ ที่ชื่อว่า “จวนหนิงหวาง”

        พอก้าวเข้าไปด้านใน บ่าวรับใช้ทุกคนต่างมาคุกเข่าต้อนรับ “คารวะองค์ชายหนิงหวาง คารวะพระชายาหนิงหวาง”

        มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้ว ผายมือให้ทุกคนลุกขึ้น

        ถึงตอนนี้นางยังไม่เข้าใจความรู้สึกฉู่ลี่ที่ต้องอยู่ในตำแหน่งหวาง บ่าวรับใช้พวกนี้กลับมาต้อนรับเอิกเกริก

        เมื่อมู่อวิ๋นจิ่นจะเดินกลับไปที่เรือนลี่เฉวียน ฉู่ลี่ก็พลันเรียกให้มู่อวิ๋นจิ่นหยุดลงก่อน “พรุ่งนี้เปิ่นหวงจื่อต้องเดินทางไกล ช่วงนี้อาจไม่ได้กลับมา” 

        มู่อวิ๋นจิ่นรีบหันกลับมาแล้วไปยืนต่อหน้าเขา “เจ้าหมายความว่ายังไง? จะไม่พาข้าไปด้วย?”

        ฉู่ลี่พยักหน้า “เปิ่นหวงจื่อไปช่วยอุทกภัยที่เมืองชิงโจว เส้นทางเต็มไปด้วยความอันตรายรอบด้าน ขอให้เจ้าอยู่ในจวนช่วยดูแลจวนแทนแล้วกัน”

        มู่อวิ๋นจิ่นทำท่าตะลึงที่ได้ยินคำว่า ‘อุทกภัย’

        ฝ่าบาทก็ช่างทรมานคน ฉู่ชิงก็เป็นตำแหน่งหวางเหมือนกัน ทำไมต้องจงใจเลือกฉู่ลี่ไปจัดการปัญหาอุทกภัยที่เกิดขึ้นด้วย

        คิดไปมา มู่อวิ๋นจิ่นจึงรวบรวมความกล้า ก่อนเปล่งเสียงออกไป “ไม่ได้ ข้าจะไปด้วย!”

        “ไม่ได้” ฉู่ลี่ปฏิเสธเสียงแข็ง “เจ้าอยู่ที่จวน รอข้ากลับมา!”

         มู่อวิ๋นจิ่นเห็นสีหน้าขึงขังของฉู่ลี่ รู้ว่าเขากำลังจะระเบิดความโกรธขึ้น ดังนั้นนางจึงยู่ปาก ก่อนพึมพำว่า “ไม่ไปก็ไม่ไป อยู่เสพสุขสบาย ๆ ที่จวนก็ได้”

        ...........................................................................................................................................................

        [1] อ้ายชิง หมายถึง สรรพนามที่ฮ่องเต้หรือฝ่าบาท ให้เรียกขุนนาง

        [2]  เอ๋อร์เฉิน หมายถึง สรรพนามที่องค์ชายใช้เรียกแทนตนเอง เวลาสนทนากับฮ่องเต้หรือฝ่าบาท