ตอนที่1
เื่ราวก่อนหน้านั้นเมื่อ3 ปีที่แล้ว
สิงหาชายวัย 35 ต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยอาการป่วยหลังจากที่ทำงานไม่ได้หยุดพัก เนื่องจากที่ว่า่นี้บริษัทกำลังขยายการเติบโต ทำให้เขาต้องทำงานทุกวันไม่มีวันหยุดเขา้าให้บริษัทเป็ไปตามที่ได้ตั้งเป้าหมายไว้จึงทุ่มเทกับมันอย่างเต็มที่
เมื่องานเสร็จสิ้นทุกอย่างเป็ไปได้ด้วยดี สุดท้ายแล้วสิงหาก็ไม่พ้นต้องเข้าโรงพยาบาลให้น้ำเกลือ ด้วยว่าร่างกายไม่ได้พักผ่อนสะสมเป็เวลานานเพราะมัวแต่ยุ่งกับเื่ธุรกิจที่้าขยายกิจการ
สิงหาเข้านอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องพิเศษโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งพ่อเป็เพื่อนกับเ้าของ ที่ผ่านมานั้นเขา้าอยากให้บริษัทของพ่อที่เป็คนก่อตั้งได้เติบโตขึ้นกว่าที่เป็อยู่ เขาจึงทำงานอย่างหนักอย่างต่อเนื่องก็เพื่ออยากเห็นบริษัทเจริญเติบโตขยายกิจการทั้งในและต่างประเทศ
สุดท้ายแล้วสิ่งที่เขาทุ่มเทก็เห็นผลได้ขยายฐานการผลิตที่ใหญ่ขึ้นรายได้เข้าบริษัทเป็กอบเป็กำ ด้วยที่ว่าปากต่อปากทำให้บริษัทสิงมีชื่อเสียงเป็ที่กล่าวขานลงหนังสือธุรกิจเป็ว่าเล่นว่าเป็บริษัทที่หน้าจับตามองมันจะขยายการเติบโตขึ้นไปอีกไกล
แต่สิ่งที่แลกมานั้นก็คือสุขภาพที่มันอ่อนแอลงเพราะเขาหักโหมกับมันจนลืมดูแลสุขภาพตัวเอง คิดแต่ว่าไม่เป็ไรเขายังหนุ่มอยู่ยังไงก็ไม่เป็ไรหรอกชะล่าใจจนเกินไปจึงไม่ได้คิดถึงข้อนี้ว่าร่างกายมีวันสึกหรอ
“ลูกนะ...ไม่น่าทุ่มเทไม่ได้หยุดพักอย่างนี้เลย เห็นไหมต้องมานอนให้น้ำเกลือแบบนี้”
ชายสูงวัยมีหงอกขาวแจมร่วมกับผมสีดำใบหน้ามีริ้วรอยเหี่ยวย่นบ่งบอกว่าเป็ชายที่เลยวัยกลางคนมาแล้วที่ยืนอยู่ข้างเตียงมองดูลูกชายที่นอนให้น้ำเกลือด้วยความเป็ห่วง เคยเตือนแล้วให้ดูแลตัวเองแต่ไอ้ลูกชายก็ไม่ฟัง สุดท้ายก็เป็เหมือนอย่างที่เขาเตือน ด้วยความที่ว่าอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมมีประสบการณ์กว่า
“ไม่เป็ไรหรอกครับพ่อ ผมร่างกายแข็งแรงอยู่แล้วเื่แค่นี้เล็กๆ ครับเดี๋ยวก็หาย”
แม้ว่าปากบอกไม่เป็ไรแต่เอาเข้าจริงๆ ร่างกายตอนนี้ที่เป็อยู่ก็เกือบจะทำให้ตัวเองต้องตายได้เล่นแบบทำงานไม่ได้พัก นอนก็น้อย กว่าจะได้นอนก็เกือบจะรุ่งสาง แล้วเป็ติดๆ ต่อกัน ร่างกายก็ไม่ไหวเอา
“เล็กสำหรับลูกนะสิ แต่ใหญ่สำหรับพ่อนะ”
“โธ่พ่อ...อย่าบ่นนักเลย ลูกพ่อคนนี้ไม่เป็ไรแค่ให้น้ำเกลือเดี๋ยวก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
“ก็รีบพักผ่อนให้กลับมาแข็งแรงล่ะ ส่วนงานที่บริษัทไม่ต้องเป็ห่วงเดี๋ยวพ่อจะดูแล่นี้แทนอยากให้ลูกนอนพักให้เต็มที่นะพ่อกะว่าให้ลูกนอนอยู่ที่โรงพยาบาลคอยดูอาการจนกว่าจะหายดีถึงจะให้ออกไปได้”
“โธ่พ่อครับ อยู่แต่ในโรงพยาบาลมันก็อึดอัดไม่ได้ออกไปไหนเนี่ยสิ ไม่ใช่ว่าผมจะเป็ง่อยเหรอ” ชายหนุ่มบ่นถึงปัญหาที่เขาไม่ชอบ จากคนที่เคยทำงานมาตลอด ต้องมานอนรอเวลาเรื่อยๆแบบนี้ก็เซ็งกับชีวิตพอดี
ในขณะที่พ่อลูกคุยกันอยู่นั้น พยาบาลสาวก็ได้เดินเข้ามาพอดี มายืนข้างๆ เตียง แล้วมองดูคนที่นอนอยู่บนเตียงรอยยิ้มปรากฏที่หน้าเป็การทักทายชายหนุ่ม
“เอ้อ...พ่อได้จ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลลูกตอนที่ลูกพักอยู่ที่นี่นะ พ่อกับแม่อาจไม่ว่างที่จะมาเฝ้าลูกได้ตลอด”
“ไม่เป็ไรครับ พ่อกับแม่ก็พักผ่อนเต็มที่ส่วนเื่ที่โรงพยาบาลพ่อไม่ต้องห่วงผมจะรีบพักหายเหนื่อยแล้วออกจากโรงพยาบาลทันที”
“ก็ตามนั้น แต่ก็ไม่ต้องรีบออกจากโรงพยาบาลถือว่าพักผ่อนในตัวไปเลยพ่อได้คุยกับหมอสมชายไว้แล้ว”
ชายหนุ่มได้แต่พยักหน้าให้ผู้เป็พ่อไม่อยากจะพูดอะไรต่อเพราะรู้ว่าพ่อตนเองหวังดีที่อยากจะให้ได้พักผ่อนนานๆ
และในขณะนั้นเอง หญิงสาวที่มายืนอยู่ใหม่ก็ได้เอ่ยขึ้น “สวัสดีค่ะ ชื่อบัวนะคะ จะมาเป็พยาบาลพิเศษดูแลคุณ ใน่ที่คุณพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว”
“ครับ ตามสบายนะครับ” ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวอีกครั้งเมื่อรู้ว่าเธอจะมาเป็พยาบาลให้กับเขาและเขาคิดว่าหล่อนยังเด็กอยู่เลย
“ขอบคุณค่ะ ไม่ทราบว่าจะให้เรียกคุณว่าอะไรดีคะ”
“เรียกผมว่าสิงก็พอ”
“ค่ะคุณสิง”
“ถ้าอย่างนั้นพ่อไปก่อนนะ ให้พยาบาลดูแลลูก้าอะไรก็บอกพยาบาลได้เลย”
“ครับพ่อ โชคดีครับ”
เมื่อได้ทักทายกับพยาบาลสาวที่จะมาดูแลตัวเองและเธอก็นั่งอยู่ใกล้คอยดูแลเขาตลอด่ระหว่างวันคอยบริการอาหารคอยบริการให้กินยามาถึงตอนที่ต้องเช็ดตัว ชายหนุ่มยังไม่คุ้นชินที่จะมีคนแปลกหน้ามาทำให้แต่ก็ยอมให้เธอทำแต่โดยดีด้วยเป็หน้าที่ของเธอ แม้ว่าเขาไม่ได้เป็ง่อยมือเท้าสามารถลุกไปอาบน้ำได้เองแต่เธอบอกว่าขอให้เป็หน้าที่ของเธอที่จะต้องดูแลเพื่อให้คุ้มกับเงินที่จ่ายมา
เขาก็ยอมให้เธอทำแต่โดยดีถึงขัดไปเธอก็ไม่ยอมท่าเดียวด้วยกลัวว่าเขาจะจ้างเธอไม่คุ้มเขาถึงกับแปลกใจที่เธอจะขยันเกินไปไหมและไม่ยอมที่จะให้ตัวเองเอาเปรียบคนอื่นอีก นั่นมันทำให้เขาทึ่งในความคิดของเธอและมองว่าเป็คนที่น่าจะฉลาดพอตัว
“ถึงเวลาที่ต้องเช็ดตัวแล้วค่ะ” หญิงสาวถือถังน้ำพร้อมกับผ้าสะอาดวางไว้บนหัวเตียง
สิงวางหนังสือในมือลงนั่งนิ่งเพื่อให้เธอจัดการทำความสะอาดตัวเขา
หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้บรรจงแกะกระดุมทีละเม็ดอย่างช้าๆ
ชายหนุ่มถึงกับใจเต้นแรงหายใจไม่ทั่วท้องด้วยที่ว่าไม่ได้ใกล้ชิดหญิงสาวมานานพอมาเจอพยาบาลที่อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่คืบก็ทำให้ใจเต้นเร็ว แถมกลิ่นอ่อนๆจากตัวหล่อนก็ทำให้เืลมในกายสูบฉีด
บัวถอดเสื้อชายหนุ่มออกเผยให้เห็นแผงอกแน่นกล้ามโตเป็มัดๆ หน้าท้องที่แบนราบไร้ไขมันเผยให้เห็นซิกแพคเด่นชัด แถมหัวนมสีชมพูอีก มีไรขนอ่อนๆ ลงไปด้านล่างผู้ชายคนนี้น่าจะดูแลเื่หุ่นตัวเองดีมากหญิงสาวคิดในใจแถมยังมีเสน่ห์อีก
ชายหนุ่มทีแรกสายตาเขาจับจ้องมองไปข้างหน้าระหว่างที่เธอเช็ดตัวให้ แต่เมื่อเห็นว่าหล่อนโน้มหน้าเข้ามาใกล้ด้วยที่ว่ากำลังเช็ดแผงอกให้แก่เขา เขาเผลอมองดูหล่อนตั้งใจเช็ดตัวให้แล้วเวลาที่มือเธอััร่างกายเขา ความรู้สึกเหมือนกำลังโดนยั่วให้มีอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาตื่นเต้นกับการที่เธอเช็ดตัวให้หรืออาจจะเป็เพราะขาดผู้หญิงมานานหรือเปล่าเขาถึงคิดเช่นนี้กับหล่อนไปได้
เขามองหญิงสาวที่ดูเหมือนจะตั้งใจทำหน้าที่ตัวเอง โดยที่ไม่ได้สนใจว่าเขากำลังจ้องมองอยู่แต่ด้วยที่ว่าชายหนุ่มนั้นจ้องมองเธอไม่ละสายตาอยู่นาน
บัวสังเกตว่าดวงตาคมของชายหนุ่มจ้องเธอนานแล้วจึงได้หันไปสบตากับดวงตาคมนั้นที่กำลังจ้องมองมาเธอหยุดมือที่กำลังเช็ดตัวให้เขา
“ทำไมคุณจ้องบัวแบบนี้ละคะ”
“เอ่อ...ผมพึ่งเคยโดนผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัวเช็ดตัวแบบนี้ ผมก็เลยรู้สึกแปลกๆ”
“เมื่อก่อนคุณไม่เคยเข้าโรงพยาบาลก่อนหน้านี้เหรอคะ”
“ไม่ครับสุขภาพผมแข็งแรงมาโดยตลอดแต่มาหลังๆ นี้ผมทุ่มเทให้กับการทำงานมากไป ก็พึ่งได้มานอนนี่แหละครับ ร่างกายหน้าจะสะสมมานานก็เลยออกอาการ”
“คงจะเป็ยังงั้นค่ะ ก็คุณเล่นทำงานหนักจนร่างกายคุณไม่ได้พักก็ต้องสึกหรอเป็ธรรมดา”
“อืม...ว่าแต่คุณทำงานอยู่โรงพยาบาลนี้มานานยังครับ” ชายหนุ่มรู้สึกว่าการได้สนทนากับเธอทำให้เขาเลิกคิดหมกมุ่นเกี่ยวกับเธอได้เยอะเลย
“ทำที่นี่มาได้3 ปีแล้วค่ะ”
“แล้วคนไข้เยอะไหม”
“บางวันก็เยอะบางวันก็น้อยค่ะ”
ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรต่อเพียงเขาอยู่ใกล้หล่อนกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวก็ทำให้เขารู้สึกสดชื่นที่ได้สูดดมมันแถมความรู้สึกอื่นตามมาอีก
เมื่อเช็ดด้านหน้าด้านหลังและเช็ดมือเรียบร้อยหญิงสาวถามถึงส่วนล่างว่าจะให้เธอเช็ดให้ไหม
สิงหารีบเอ่ยขึ้นทันที “เช็ด่ล่างนี่เช็ดถึงไหนบ้างถ้าเช็ดในที่ลับผมจะเป็คนเช็ดเอง”
หญิงสาวถึงขั้นหัวเราะไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเช็ดคนไข้มีมากมายที่ผ่านมือเธอมาแล้ว
“คุณหัวเราะอะไรเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ”
“เปล่าอะไรกันผมเห็นว่าคุณยิ้ม” ชายหนุ่มมองค้อนเมื่อคิดว่าหญิงสาวกำลังหัวเราะตน
“ก็....บัวยิ้มที่คุณหวงตัวไม่ให้พยาบาลอย่างบัวที่โดนจ้างมาปรนนิบัติสิคะ”
“ก็เื่บางอย่างผมทำเองได้ ผมไม่ได้อาการหนักซะหน่อย”เขาก็อายเป็จะให้เธอล้วงจับทำความสะอาดแบบนั้นได้ยังไง
“ค่าๆ ถ้าอย่างนั้นคุณสิงก็ทำต่อได้เลยค่ะเดี๋ยวบัวจะไปรออยู่ข้างนอก”
“คุณไม่ต้องรออยู่ข้างนอกหรอกเดี๋ยวผมจะไปเช็ดตัวในห้องน้ำเอง”
“ค่ะ”
หญิงสาวกลับเห็นเป็เื่ตลกที่เขามีอาการเขินอายดูน่ารักดีเวลาที่ผู้ชายเขินแบบนี้เธอกลับรู้สึกชอบที่เห็นเขาเป็แบบนี้กับเธอ
569
