แสงเช้าอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านบาง กระทบผิวจนผิงอันรู้สึกตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า ศีรษะหนักอึ้ง ร่างกายอุ่นแปลก ๆ ราวกับเพิ่งผ่านคืนที่ยาวนาน เกินจะเรียบเรียงความทรงจำได้ครบ
ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะรับรู้ถึงความปวดราวกับรอยัั และรอยจูบจาง ๆ บนไหล่ บนลำคอ เหมือนลายเซ็นที่ถูกทิ้งเอาไว้ ให้จำได้ว่ามีใครบางคน ก้าวเข้ามาในเขตหวงห้าม ทั้งที่ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ ภาพเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเป็่ ๆ เสียงกระซิบต่ำ ััอ่อนโยน และคำหวานๆ ที่ชวนลุ่มหลง
มือของเขาเอื้อมไปอีกฝั่งของเตียงว่างเปล่า เหลือเพียงกลิ่นอ่อน ๆ ที่ยังติดอยู่บนหมอน และกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่วางไว้อย่างตั้งใจ
ร่างบางหยิบมันขึ้นมา เบอร์โทรศัพท์ถูกเขียนด้วยลายมือชัดเจน ใต้เบอร์มีสัญลักษณ์พร้อมเพย์ เหมือนคำเชิญที่ไม่ต้องอธิบาย และประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ
“ถ้าอยากให้ทริป..ก็โอนได้ตามใจนะครับ คนสวยสุดอร่อยของผม”
-ภัทร-
“ชื่อเขาเหรอ?”
แก้มของผิงอันร้อนผ่าว ทั้งอับอาย ทั้งสับสน และ…หัวใจกลับเต้นแรงอย่างน่าประหลาด คำพูดนั้นไม่ใช่คำร่ำลา
แต่ก็ไม่ใช่คำสัญญา มันเหมือนเหยื่อที่ถูกวางไว้อย่างแเี ให้เขาเป็ฝ่ายเลือกว่าจะก้าวเข้าไปเองหรือไม่
เขามองเบอร์นั้นอยู่นาน ก่อนจะหลับตาลง ไม่รู้เลยว่าการจดจำหมายเลขนี้ จะเป็ก้าวแรกของไฟที่กำลังจะลามไปทั้งหัวใจ
ผิงอันมองตัวเลขบนหน้าจออยู่นาน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดโอน เงินออกจากบัญชีด้วยเหตุผลที่เขาไม่กล้าตั้งชื่อ เสียงแจ้งเตือนสั้น ๆ ดังขึ้นในห้องเงียบงัน
หัวใจเต้นแรงราวกับเพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่าง ที่ไม่อาจย้อนกลับได้ นิ้วเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เสียงสัญญาณดังเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็รับทันที ราวกับกำลังรออยู่แล้ว
“ฉันโอนทริปให้..” เสียงของเขาเบากว่าที่คิด
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะต่ำ ๆ แ่ผ่านลมหายใจ “ใจดีจังครับ…คุณผิงอัน”
น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนพอจะทำให้หัวใจละลาย แต่มันแฝงความพอใจที่ไม่พยายามปิดบัง
“เมื่อคืน..หวังว่าคุณจะชอบนะครับ”
คำพูดเรียบง่าย แต่กลับทำให้ภาพรอยจูบยามเช้าผุดขึ้นมา ผิงอันกลืนน้ำลาย “หะ..หา…”
“ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ” ณภัทรรีบพูดขึ้นทันที “แค่จำได้ว่า..แค่คุณเหงาผมจะอยู่กับคุณทุกที่”
จังหวะนั้น ความคิดของณภัทรย้อนกลับไป เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนที่เขาลุกขึ้นจากเตียงนอนหรู อย่างเงียบเชียบ เสื้อผ้าถูกหยิบขึ้นสวมอย่างเป็เบามือ
ก่อนที่เขาจะหยุดสายตา มองร่างที่นอนหลับอยู่ แสงเช้าลูบไล้ใบหน้าสวยสงบ อย่างคนไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ในมือใคร
ณภัทรหยิบกระดาษโน้ต เขียนอย่างตั้งใจทุกตัวอักษร แล้ววางไว้ข้างหัวเตียง มุมปากเขายกขึ้นช้า ๆ อย่างพึงพอใจ เพราะว่าที่เ้าสาวของไอ้คนชั่วคนนั้น กำลังถูกเขาควบคุมขยับหมาก ทีละช่อง โดยสมัครใจ
“ฉันคงไม่เจอคุณอีก..แค่นี้นะ..” ผิงอันรีบเอ่ย แต่จังหวะนั้นณภัทรหัวเราะแทรกเบา ๆ
“แน่นอนครับ..เว้นเสียแต่คุณ้า”
น้ำเสียงนุ่มลงเหมือนสัญญา “และผม...จะรอนะครับ”
ประโยคนั้นทำให้หัวใจอีกฝ่ายสั่นไหว โดยไม่รู้เลยว่า ั้แ่วินาทีที่กดโอนเงินนั้น เขาได้ก้าวเข้าไป ในกองเพลิงที่ณภัทรเป็คนจุดเรียบร้อยแล้ว
บ่ายวันถัดมา
ผิงอันนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในร้านสูทหรู ใบหน้าสะท้อนกลับมาดูสงบ เรียบร้อย สมกับตำแหน่ง “ว่าที่สะใภ้เ้าสัว”
พนักงานกำลังกลัดเข็มวัดขนาดอย่างระมัดระวัง ขณะที่ด้านนอก เสี่ยเมธี ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อ มีเสน่ห์ ในวัยยี่สิบแปดปีซึ่งมีอายุน้อยกว่าผิงอันราวหนึ่งปี
ชายหนุ่มร่างสูงกำลังวุ่นวาย กับการคุยโทรศัพท์เหมือนกำลังปิดดีลธุรกิจที่มีมูลค่า มากกว่าการเสียเวลา มานั่งรอคนที่กำลังจะเป็คู่ชีวิตที่เขาไม่ได้เลือก
เพราะการแต่งงานครั้งนี้ ไม่ได้เริ่มจากความรัก แต่มันเริ่มจาก บุญคุณ ที่แฝงด้วยผลประโยชน์มหาศาล
เมื่อหลายเดือนก่อน ศัลยแพทย์ชื่อดังพ่อของผิงอัน ได้ผ่าตัดช่วยชีวิตเ้าสัวบุญเลี้ยง พ่อของเมธีเอาไว้ได้อย่างปาฏิหาริย์
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่ววงการธุรกิจ เ้าสัวบุญเลี้ยงซาบซึ้งแต่แฝงไปด้วยผลประโยชน์ จนประกาศต่อหน้าสื่อ ว่าจะตอบแทนบุญคุณหมอด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเขา
“ผมขอมอบลูกชายคนเล็ก ให้แต่งกับลูกของคุณหมอ”
ข้อเสนอนั้นฟังดูเหมือนเป็เกียรติยศ แต่สำหรับครอบครัวของผิงอัน มันคือหลักประกันชีวิต
แม่ที่มีโรคประจำตัว จะต้องใช้เงินรักษาต่อเนื่อง โรงพยาบาลเอกชนที่พ่อทำงานอยู่กำลังมีปัญหาภายใน หากไร้แรงหนุนจากเ้าสัว อนาคตอาจสั่นคลอน
ผิงอันจำต้องรับข้อเสนอนั้น ทั้งที่หัวใจไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะก่อนหน้าหัวใจก็พึ่งว่างเว้นจากคนรักเก่า
ส่วนเมธีเองก็ไม่ได้ต่อต้าน ในสายตาเ้าสัว ลูกชายคนเล็กเป็เสือหนุ่มที่ใช้ชีวิตเสเพลมามากพอแล้ว ข่าวคาวเื่ฉาวทั้งชายหญิง ไม่ซ้ำหน้าทำให้หุ้นบริษัทะเื
การแต่งงานกับลูกหมอผู้มีพระคุณ ที่มีภาพลักษณ์เรียบร้อย ดูดี ทำงานเป็เ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ โรงพยาบาลชื่อดัง คือการรีแบรนด์ครั้งใหญ่ที่คุ้มค่า
เมธีไม่ได้ชื่นชอบผิงอัน แต่เขารักอำนาจ และไม่เคยขัดใจบิดาในเื่ที่เกี่ยวกับธุรกิจ
“เรียบร้อยครับ” ช่างตัดสูทเอ่ยเบา ๆ
ผิงอันยิ้มบาง มองเงาตัวเองในชุดสีงาช้างที่พอดีตัว ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อบทบาทนี้โดยเฉพาะ
ในกระจก เขาเห็นเมธีเดินเข้ามาหยุดด้านหลัง ผู้ชายที่กำลังจะเป็สามี…แต่ไม่เคยแม้แต่จะจับมือกันเลยสักครั้ง
“เหมาะดีนะครับ” เมธีพูดสั้น ๆ สายตาประเมินมากกว่าชื่นชม งานนี้ต้องออกมาสมบูรณ์แบบ อย่างที่ครอบครัวของเขา้า
สมบูรณ์แบบ…ในสายตาสื่อ สมบูรณ์แบบ…ในสายตาผู้ถือหุ้น แต่ไม่มีใครถามเลยว่า หัวใจของทั้งสองคนอยู่ตรงไหน
และไม่มีใครรู้ว่า เมื่อคืนก่อนคนในชุดเ้าสาวเรียบร้อยคนนี้ เพิ่งทอดกายให้กับชายแปลกหน้า ชื่นชมอย่างเล่าร้อน จนต้องโอนค่าความแซ่บให้ไปหลักหมื่น
ความสัมพันธ์ที่ควรจะจบไปแบบวันไนท์สแตนด์ กลับเริ่มลุกลามขึ้นในความคิดของผิงอันอย่างเงียบ ๆ ใต้สูทสีขาวสะอาดตานั้น แต่แล้วเสียงของว่าที่เ้าบ่าวกลับดังขึ้น
“ผมมีงาน คุณเลือกเสร็จแล้วเดี๋ยวผมให้คนไปส่งนะ”
เมธีพูดเรียบ ๆ เหมือนกำลังสั่งงานมากกว่าพูดกับคนที่จะเป็คู่ชีวิต พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ลูกน้องสองคนก้าวตามหลังอย่างเป็ระเบียบ เสียงรองเท้าหนังดังห่างออกไปทีละจังหวะ ทิ้งให้ผิงอันยืนอยู่หน้ากระจกเพียงลำพัง
ภาพสะท้อนในบานกระจก ยังคงเป็ชายหนุ่มในชุดสูทสีงาช้างที่ดูสมบูรณ์แบบ แต่ในดวงตากลับว่างเปล่า
เขาได้ยินเสียงเมธีคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนหนึ่งตลอดทางที่เดินออกไป น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากตอนที่พูดกับเขาโดยสิ้นเชิง
“ลองชุดต่อเลยไหมคะ” พนักงานเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ
“อ้อ…ครับ” ผิงอันตอบเบา ๆ
เสียงตัวเองฟังดูห่างไกล เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ากำลังรู้สึกอะไร ระหว่างอึดอัด เสียหน้า หรือเพียงแค่…ถูกวางไว้ในตำแหน่งที่ไม่มีความหมาย
ระหว่างเดินเข้าห้องเปลี่ยนชุด ความเงียบห่อหุ้มเขาไว้แน่น ความคิดสับสนวนเวียนอยู่ในอก เขาอยากระบายให้ใครสักคนฟัง อยากให้ใครสักคนรับรู้ว่าเขาไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ทุกคนเห็น ที่ไม่ใช่เพื่อนสนิท หรือครอบครัว
นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง ชื่อที่เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเผลอบันทึกไว้ั้แ่เมื่อไร
ชื่อ..ภัทร..หัวใจของผิงอันเต้นแรงขึ้นโดยไร้เหตุผล เขากดโทรออกทันที
“ฮะ…ฮาโหล…”เสียงของผิงอันสั่นเล็กน้อย ลมหายใจไม่เป็จังหวะ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ
ปลายสายที่รับในทันทีก็พูดสวน “รออยู่ตรงนั้นนะครับ เดี๋ยวผมไปหา”
น้ำเสียงของณภัทรนุ่มลึก อบอุ่นราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลัง้าอะไร และในอีกฟากหนึ่งของสายโทรศัพท์ ชายหนุ่มเ้าของเสียงกำลังยกยิ้มช้า ๆ
เขารู้สึก นึกถึงคำที่อีกฝ่ายบอกไว้ ้าเมื่อไหร่เขาจะมา ราวกับนิยายรักปาฏิหาริย์ ทุกครั้งที่ผิงอันเป็ฝ่ายโทรหา เขาจะมาทันที ความตื่นเต้นดีใจจนทำให้เขาลืมฉุกคิด เหตุและผลหลายๆ อย่าง เกี่ยวกับอีกคน
.........................
5K
