“ขอโทษครับ”
รพี/ซัน ชายหนุ่ม รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อคมเข้ม มีส่วนผสมชาวยุโรปเล็กน้อยในวัยย่างยี่สิบเอ็ดปี เขารีบโค้งตัวอย่างนอบน้อม รับในความผิด
“อาซัน..ไม่เป็ไรเดี๋ยวเฮียจัดการเอง”
เฮียโก เ้าของร้านข้าวหน้าเป็ดชื่อดังในย่านนี้รีบเข้ามา จับดึงแขนของเด็กหนุ่มให้ถอยออกห่างจากลูกค้าประจำของของเขา
“ขอโทษครับ..ขอโทษครับ”
รพีเอาแต่กล่าวคำ พลางถอยตัวออกห่างอย่างรู้หน้าที่ ขณะที่เฮียโกรีบขยับมือไล่ให้เด็กหนุ่มรีบถอยเข้าไปในร้าน ทั้งที่ปากขยับเอ่ยกับลูกค้า
“อ่า..คุณหนูอินอย่าถือสาเด็กมันเลยนะครับ”
“อื่ม..”
เ้าอิน/อิน หนุ่ม รูปร่างบางในวัย 21ปี ใบหน้าหวาน ละมุนลุคคุณหนู ที่มีต้นทุน เพราะครอบครัวทำธุรกิจก่อสร้าง แม้ว่าเขาจะเป็ลูกเมียน้อย แต่ก็ไม่ด้อยศักดิ์ศรี
“เด็กใหม่เหรอเฮีย”
เ้าอินเอ่ยถาม พลางเช็ดเสื้อที่เปียกชุ่ม เพราะโดนรพีซุ่มซ่ามทำน้ำหกใส่เสื้อ ราคาแพงของเขา
“ครับ เ้าซัน อีเป็เด็กขยัน ทั้งเรียนทั้งทำงาน ยิ่ง่นี้แม่อีป่วย เฮียสงสารเห็นว่าเป็เด็กละแวกนี้”
“อีกอย่างอีก็ไม่ขออะไรมาก แค่น้ำซุปก้นหม้อ พอให้อีไปคุกข้าวกินตอนเย็น เฮียเห็นแล้วก็สงสาร ก็เลย..”
เฮียโกอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่น เพราะสงสารบุคคลที่เขากำลังเล่าอย่างจริงใจ ขณะที่เ้าอิน แม้ตัวเองจะสุขสบาย แต่ในใจลึกๆ ก็ไม่ได้สุขอย่างที่ฝัน
“ชั่งเถอะเฮีย อินก็ไม่ได้คิดอะไร”
เ้าอินมองไปยังเด็กหนุ่มที่ซุ่มซ่ามเมื่อครู่อย่างใคร่ครวญ ดูเหมือนเขาจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน
หลายวันต่อมา ที่มหาวิทยาลัยของเ้าอินมีงานฟุตบอลประเพณี ระหว่างคณะ และสองทีมที่ได้เข้ารอบชิงชนะเลิศในปีนี้ คือคณะบริหาร กับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ซึ่งเ้าอินเรียนอยู่ในคณะนี้
“เ้าอินทางนี้”
เพื่อนร่วมแก๊งเ้าอินทั้งชายหญิง กวักมือเรียกอย่างตื่นเต้น เพราะพวกเขากำลังเชียร์นักบอลฝังตรงข้ามอย่างออกนอกหน้า
“พวกแกดูมีความสุขเน๊อะ”
เ้าอินเบ้ปากอิ่มใส่เพื่อนที่นั่งอยู่อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะมองไปยังนักกีฬา ของคณะบริหารที่เพื่อนของตนมองอยู่
“ทำไมคุ้นหน้าจัง”
เ้าอินมองเห็นรพีที่อยู่ในชุดนักบอลด้วยความสงสัย ก่อนที่แมนเพื่อนสนิทจะอธิบาย
“เด็กบริหารปีเดียวกับพวกเรา ข่าวว่าฮอตมาก แต่หลังๆ หันไปเรียนภาคค่ำกับเสาร์อาทิตย์ เหมือนติดเื่ค่าใช้จ่าย งานดีอยู่นะมึงว่าไหม?”
“ไอ้แมน..มึงเปลี่ยนแนวแล้วเหรอวะ!”
เ้าอินถึงกับรีบเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาหลายปี ด้วยความสงสัย เพราะแมนเป็ผู้ชายที่ชอบผู้หญิง แต่อยู่ๆ ก็มาชื่นชมผู้ชายให้ตนฟัง
“เปล่า..ก็เห็นไอ้เฟกับไอ้มีน มันกรีดจนคอจะแตก ก็เลยไปหาข้อมูลมา”
“แล้วไป..กูก็นึกว่า..”
เ้าอินพูดกับเพื่อน ขณะที่สายตามองไปยังคนที่วิ่งอยู่ในสนามอย่างสนใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที
“มึงอย่ามา..กูชอบหญิงโว้ย..ว่าแต่มึงเถอะ! ยังชอบว่าที่พี่เขยอยู่อีกเหรอวะ!” แมนรีบตอบ พร้อมถามต่ออย่างรู้เื่เพื่อนของเขาเป็อย่างดี
“มึงก็รู้ กูแค่ปลื้ม เขาจะเป็พี่เขยกูในอีกไม่ช้า”
เ้าอินเป็ลูกภรรยาคนที่สองของพ่อ หรือที่เรียกว่าเมียน้อย ตอนเขาอายุห้าขวบ อยู่ๆ แม่ของเขาก็พามาอยู่บ้านของพ่อ ซึ่งมีภรรยาและลูกสาวหรือปัจจุบันเ้าอินเรียกว่าแม่
ส่วนพี่สาวชื่อเพียงอาย อายุมากกว่าเ้าอินสี่ปี ทั้งบ้านรักเ้าอินเหมือนลูกคนหนึ่ง โดยเฉพาะพี่สาว รักเ้าอินมาก และดูเหมือนชีวิตเขาจะสมบูรณ์แบบทั้งฐานะการศึกษา
แต่ถว่านับวันเขากลับยิ่งอิจฉา พี่สาวของตนอย่างไม่รู้ตัว เพียงเพราะพี่มีทั้งพ่อและแม่ ส่วนตัวเขาเป็เพียงลูกเมียน้อย แถมยังถูกแม่ทิ้งไปอีก
สองพี่น้องเติบโตมาด้วยกัน ในขณะที่พี่สาวเริ่มมีคนคบั้แ่เรียนมัธยม ชื่อพี่ก้องภพ เขาเป็ลูกเพื่อนพ่อ แน่นอนว่าการคบกันครั้งนี้เป็ที่ยินดีของผู้ใหญ่
แต่มันกลับทำให้เด็กขี้น้อยใจและอิจฉา รู้สึกไม่อยากเห็นใครรักพี่ และไม่อยากเห็นพี่ มีแต่คนรักคนหวังดี ดังนั้นเ้าอินจึงแกล้งบอกว่าแอบชอบผู้ชายแบบนี้ ครั้งแรกหวังให้พี่ของตนปลงใจ
แต่มันกลับกลายเป็พี่สาวรู้สึกดี ที่น้องชอบแฟนของตน โดยที่เพียงอายไม่รู้เลยว่า การที่เ้าอินสนิทกับเธอมากนั้น มันทำให้จิตใจของเ้าอินชื่นชอบผู้ชายเหมือนพี่สาวไปด้วย
“ถ้ามึงคิดได้อย่างนั้นก็ดี โน้นหนุ่มๆ ในสนามหล่อน่ากินทั้งนั้น หรือว่าไอ้เด็กบริหารหน้าหล่อ ก็ไม่เลวนะมึง”
“ไอ้เชี่ย!แมน”
เ้าอินก่นด่าเพื่อนทั้งแยกเขี้ยวใส่ แต่ในใจกำลังคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่น่ารัก
หลังงานจบ ทุกคนต่างเฉลิมฉลอง แต่รพีกลับรีบร้อนอาบน้ำแต่งตัว เพราะเขาต้องรีบกลับไปทำงานที่บ้านต่อ
“นาย..”
เ้าอินแอบมาซุ่มรอรพีอย่างมีจุดประสงค์บางอย่าง ขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงเปิดตามองคนที่เรียกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำได้ที่เฮียโกเรียกคุณหนูวันก่อน
“คุณ..เอ่อ..เรียน..อยู่ที่นี่เหรอครับ..เอ่อวันนั้นผม..”
“ใช่..อ้อเื่วันนั้น..ช่างเถอะฉันไม่ถือสา”
“ครับ..ขอตัวนะครับคุณหนูอิน”
“นี่!...ใครบอกให้นายเรียกชื่อนี้”
“อ่อ..อ่ะ..ขอ.ขอโทษครับ”
รพีเริ่มรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ได้มาดี แต่เขาไม่มีเวลามาเล่นลิ้นจึงได้รีบโค้งตัวแล้วเดินหนี แต่เ้าอินกลับเดินตาม
“นี่..นาย..ได้ข่าวว่านายมีปัญหาเื่เงินเหรอ?”
“เอ่อ..ผะ..ผมขอตัวนะครับ”
รพีไม่เข้าใจคนตรงหน้าว่ามาด้วยจุดประสงค์ใด เขาจึงได้แต่สาวเท้าเดินหนี แต่ก็ถูกเ้าอินวิ่งดักหน้า พลางส่งเสียงหอบ
“นี่!..ฟังก่อนได้ไหม? เสียมารยาทซะมัด ไม่มีใครสั่งสอนหรือไง”
“เอ๋!” รพีถึงกับทำหน้าเคร่งเมื่ออีกฝ่าย ดูจะด่าเกินเลยถึงบุพการี
“ขอโทษ..ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น..แค่จะจ้างงานนาย”
“จ้างงาน”
“อื้ม..ก็เห็นเฮียเขาชมนักชมหนา ..พอดีฉัน..อยากหาคนทำงานให้ ..งานไม่อยาก จ่ายครึ่งหนึ่งทันที ที่นายตกลง ห้าหมื่นไหวไหม?”
“หา!”
“ถ้าตกลงฉันโอนตอนนี้”
“งานอะไร..จ่ายหนักขนาดนั้น..ผมไม่ทำ”
“ไม่ใช่ขายตัว ไม่ฆ่าใครตาย นายไม่ติดคุกสบายใจได้ แค่ทำให้พี่ฉันไม่ต้องแต่งงาน..แค่นั้น”
“ฮ่ะ!”
.............................................................
![[จบแล้ว] ระวังให้ดี! ชายาผู้นี้จะกลับมาทวงแค้น (ลดราคารายตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706591744_25821966.webp)
27K
