เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        ก่อนหน้านี้ในจดหมาย ลู่เชียนสวินเคยเปรยว่าโปรดปรานเกี๊ยวไส้ถั่วแขกผสมเนื้อหมูเป็นพิเศษ ทิงเสวี่ยจึงตั้งใจจดเมนูนี้ไว้เป็นอาหารจานหลักสำหรับต้อนรับ พร้อมกับวางแผนจะทำกับข้าวที่เพื่อนชอบเพิ่มอีกสองสามอย่าง

        ทางด้านหลินกั๋วผิงเองก็พลอยมีความสุขที่ลูกสาวมีสังคมกว้างขวาง การที่ลูกได้คบหากับเพื่อนจากในเมือง แถมยังเป็นถึงนักเขียนที่มีชื่อเสียงพอตัว ยิ่งทำให้คนเป็นพ่อรู้สึกยืดอกด้วยความภาคภูมิใจไปด้วย

        ลู่เชียนสวินไม่ใช่แค่นักเขียนสมัครเล่นที่ส่งผลงานไปลงนิตยสารเด็กเป็นครั้งคราว แต่เมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว เธอได้ตีพิมพ์หนังสือรวมความเรียงและเรื่องสั้นเป็นเล่มแรกในชีวิต ทั้งยังส่งหนังสือพร้อมลายเซ็นมาให้ทิงเสวี่ยเป็นที่ระลึก ซึ่งทิงเสวี่ยก็เก็บรักษามันไว้อย่างทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า

        วันเสาร์มาถึง...

        เดิมทีหลินกั๋วผิงจะต้องไปขายซาลาเปาที่ตลาดนัดในเมือง แต่เขาตัดสินใจหยุดพักหนึ่งวันเพื่อทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี หลังมื้อเช้า เขาจึงพาทิงเสวี่ยเดินทางไปรับแขกคนสำคัญที่ตัวอำเภอ

        เวลานัดหมายคือสิบโมงเช้า แต่ด้วยความตื่นเต้น สองพ่อลูกจึงมารอที่สถานีขนส่งก่อนเวลาถึงยี่สิบนาที

        เมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสิบโมงตรง รถโดยสารประจำทางสายเมืองหลางหยา-อำเภออวิ๋นเหมิง ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าเทียบชานชาลา ประตูรถเปิดออกพร้อมกับผู้โดยสารที่ทยอยก้าวลงมา

        ในจดหมาย ลู่เชียนสวินบอกไว้ว่าจะใส่ชุดกระโปรงลายดอกสีชมพูและมัดผมหางม้าสูง ทิงเสวี่ยกวาดสายตาเพียงครู่เดียวก็สะดุดตากับเด็กสาวคนหนึ่ง ประกอบกับเคยแลกเปลี่ยนรูปถ่ายกันมาก่อน เธอจึงมั่นใจเต็มเปี่ยมว่านั่นคือลู่เชียนสวิน

        ทิงเสวี่ยรีบเขย่งเท้าโบกมือสุดแขน

        “พี่เชียนสวิน! ทางนี้! ฉันอยู่ตรงนี้!”

        เด็กหญิงส่งเสียงเรียกพร้อมรอยยิ้มกว้าง แดดสายๆ แม้จะยังไม่ร้อนจัด แต่การยืนรอนานก็ทำให้มีเม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมและปลายจมูก

        ไม่นานลู่เชียนสวินก็เดินตรงเข้ามาหาทิงเสวี่ย แต่ข้างกายเธอยังมีผู้หญิงท่าทางภูมิฐานสวมเสื้อแขนสั้นสีม่วงกับกระโปรงทรงสอบสีดำเดินเคียงคู่มาด้วย... นั่นคงจะเป็นคุณแม่ของเธอ

        แต่พอเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ทิงเสวี่ยก็ต้องเบิกตากว้าง

        “คุณป้า!”

        เธอจำได้แม่นยำ ผู้หญิงสูงศักดิ์คุณนี้คือ ‘ลู่ตันชิง’ คุณป้าใจดีที่เธอและพ่อเคยพบและทำความรู้จักกันบนรถไฟเมื่อปีก่อน และตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ทิงเสวี่ยกับลู่ตันชิงก็ยังมีการเขียนจดหมายติดต่อกันอยู่บ้าง

        หลินกั๋วผิงเองก็ตะลึงไม่แพ้ลูกสาว เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าลู่ตันชิงจะเป็นแม่ของลู่เชียนสวิน... โลกจะกลมอะไรขนาดนี้!

        ลู่เชียนสวินยิ้มทักทายสองพ่อลูก ก่อนจะผายมือแนะนำผู้เป็นแม่ “เสียวเสวี่ย คุณอาหลิน... นี่คือคุณแม่ของหนู คุณอากับเสียวเสวี่ยคงเคยเจอกันมาก่อนแล้ว หนูเองก็เพิ่งมารู้เมื่อเดือนที่แล้วนี่เองว่าสองพ่อลูกที่คุณแม่มักจะพูดถึงบ่อยๆ คือพวกคุณ บังเอิญจริงๆ เลยนะคะ”

        ลู่ตันชิงยิ้มละไม แววตาฉายความยินดี “โลกกลมจริงๆ นะคะน้องกั๋วผิง ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอกันในสถานะนี้”

        คำสรรพนาม ‘น้องกั๋วผิง’ ที่เธอใช้เรียก ช่วยทลายกำแพงความห่างเหินลงไปได้ทันตา

        หลินกั๋วผิงยิ้มรับด้วยท่าทีซื่อๆ อันเป็นเอกลักษณ์ “ครับพี่ตันชิง โชคชะตาน่าอัศจรรย์จริงๆ... อีกอย่าง ที่ผ่านมาต้องรบกวนพี่ช่วยซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ส่งมาให้เสียวเสวี่ยตลอด ผมเกรงใจแย่เลยครับ”

        “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ” ลู่ตันชิงโบกมือปฏิเสธเบาๆ “ถ้าวันนั้นไม่ได้เสียวเสวี่ยช่วยไว้ อาการไอเรื้อรังที่คอยรังควานฉันทุกหน้าหนาวก็คงไม่หายขาดแบบนี้ สำหรับฉัน... เสียวเสวี่ยเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณคนหนึ่งเลยนะคะ”

        หลังจากทักทายกันเสร็จสรรพ ทั้งหมดก็พากันขึ้นรถมุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านต้าเหอ เดิมทีหลินกั๋วผิงตั้งใจจะเลี้ยงต้อนรับที่ภัตตาคารในตัวอำเภอ แต่สองแม่ลูกตระกูลลู่กลับยืนกรานว่าอยากไปทานข้าวที่บ้านมากกว่า เพราะอยากสัมผัสบรรยากาศและรสชาติอาหารพื้นบ้านแท้ๆ

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นมาถึงหมู่บ้านต้าเหอ เป็นเวลาใกล้เที่ยงพอดี

        ทิงเสวี่ยจูงมือลู่เชียนสวินเดินนำหน้า พูดคุยเจื้อยแจ้วประสาเด็กสาว ส่วนผู้ใหญ่ทั้งสองเดินปิดท้าย สนทนากันอย่างถูกคอ ระหว่างทางมีชาวบ้านเดินผ่านไปมาและมองด้วยความสนใจ

        เมื่อใกล้จะถึงบ้าน ก็เจอกับหลินหงจวินและกลุ่มเพื่อนที่กำลังวิ่งเล่นอยู่

        หลินหงจวินตาโตเมื่อเห็นทิงเสวี่ยเดินมากับพี่สาวแสนสวย แถมอารองยังเดินควงคู่มากับผู้หญิงท่าทางผู้ดีมีสกุลอีกคน เขาแน่ใจว่าไม่เคยเห็นหน้าคนทั้งคู่มาก่อน

        ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เด็กชายหมดอารมณ์จะเล่นต่อ เขารีบวิ่งปรู๊ดกลับบ้านไปรายงานข่าวทันที

        เวลานั้น จางเสี่ยวเสียกำลังนั่งเย็บผ้าอยู่ใต้ร่มไม้ในลานบ้าน

        “แม่! แม่! อารองพาอาสะใภ้คนสวยมาด้วยแหละ! สวยมากเลยนะแม่ แถมยังพาลูกสาวตัวโตที่แต่งตัวสวยๆ ติดมาด้วยอีกคน!” หลินหงจวินวิ่งกระหืดกระหอบมารายงานด้วยความตื่นเต้น

        หลินหงเหมยที่กำลังจะเข้าครัวถึงกับชะงัก “แม่... หรือว่าอารองจะหาเมียใหม่จริงๆ? ถ้าอย่างนั้นเสียวเสวี่ยก็จะมีแม่เลี้ยงใจร้ายแล้วสิ?”

        จางเสี่ยวเสียวางมือจากงานเย็บปัก “อารองของแกตอนนี้มีเงินมีทอง การจะหาเมียใหม่สักคนไม่ใช่เรื่องแปลก... แต่ก็ไม่แน่หรอก เสียวเสวี่ยฤทธิ์เดชเยอะจะตาย จะยอมให้พ่อหาแม่เลี้ยงง่ายๆ ได้ยังไง ฉันว่าน่าจะเป็นญาติฝ่ายไหนสักฝ่ายของพ่อแกมากกว่า”

        “ญาติของอารองก็ไม่ใช่ญาติของพวกเราเหรอคะ?” หลินหงเหมยถามอย่างสงสัย

        “พ่อพวกแกกับอารองน่ะคนละแม่กัน” จางเสี่ยวเสียอธิบาย “ญาติของอารองก็คือญาติทางฝั่งแม่แท้ๆ ของอารองเขา พวกนั้นน่ะเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองทั้งนั้น เราไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่หรอก”

        ......

        เมื่อแขกมาถึงบ้าน ทิงเสวี่ยก็รีบกุลีกุจอชงชาร้อนๆ มาต้อนรับ ส่วนหลินกั๋วผิงขอตัวเข้าครัวไปเตรียมมื้อเที่ยง

        ลู่ตันชิงและลู่เชียนสวินกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงอย่างพิจารณา

        แม้ตัวบ้านจะไม่กว้างขวางใหญ่โต ผนังปูนเปลือยไม่ได้ทาสีขาวสะอาดตา ซ้ำคราบเขม่าควันจากการก่อไฟผิงในฤดูหนาวก็จับตามฝาผนังและขื่อคานจนดำคล้ำ แต่ทุกตารางนิ้วกลับถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ข้าวของวางเป็นระเบียบเรียบร้อย มองแล้วให้ความรู้สึกสบายตาและอบอุ่น

        “เสียวเสวี่ย หนูทำความสะอาดบ้านเองเหรอจ๊ะ? สะอาดสะอ้านมากเลย” ลู่ตันชิงเอ่ยชมจากใจจริง

        “ค่ะ... บ้านหนูอาจจะไม่สวยหรูเหมือนบ้านคุณป้ากับพี่เชียนสวิน แต่หนูคิดว่าถ้าจัดให้เป็นระเบียบและสะอาด เวลาเรานั่งดื่มชา กินข้าว หรือพักผ่อน มันก็จะทำให้จิตใจสบายขึ้นค่ะ”

        ลู่ตันชิงพยักหน้าช้าๆ มองเด็กหญิงด้วยแววตาชื่นชมระคนเอ็นดู “หนูเก่งมากจริงๆ เสียวเสวี่ย... เก่งมาก”

        ลู่เชียนสวินเปิดกระเป๋าเดินทางแล้วหยิบของฝากออกมา “เสียวเสวี่ย ดูสิ แม่กับพี่ช่วยกันเลือกเสื้อผ้าสวยๆ มาฝากเธอด้วยนะ แล้วก็มีขนมอร่อยๆ อีกเพียบเลย”

        “ขอบคุณค่ะคุณป้า ขอบคุณค่ะพี่เชียนสวิน” ทิงเสวี่ยยิ้มแก้มปริ รับของแล้วขอตัวไปลองชุดกระโปรงตัวใหม่ในห้องนอน ซึ่งลู่เชียนสวินก็เดินตามเข้าไปด้วย

        “เสียวเสวี่ย... เธอนอนในห้องนี้มาตลอดเลยเหรอ?” ลู่เชียนสวินถามขณะกวาดตามองสภาพห้องนอน

        “ใช่ค่ะ เดิมทีห้องนี้เป็นห้องหอของพ่อกับแม่ หลังจากหย่ากัน คุณย่าก็มานอนเป็นเพื่อนหนูที่นี่ ส่วนพ่อไปนอนห้องข้างนอก พอห้าขวบหนูก็เริ่มนอนคนเดียว พ่อก็ยังนอนห้องเดิม ส่วนคุณย่าก็ย้ายไปอยู่บ้านอาสามค่ะ”

        “อ๋อ...” ลู่เชียนสวินพยักหน้า “พูดตามตรงนะ ฉันนึกว่าบ้านในชนบทจะดูทรุดโทรมกว่านี้เสียอีก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้มาสัมผัสชนบทจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะต่างจากที่จินตนาการไว้ บ้านเธอดูอบอุ่นดีจัง แล้วหมู่บ้านก็ดูร่มรื่นไม่ได้กันดารอย่างที่ฉันเคยคิดกลัวเลยสักนิด”

        สำหรับเด็กสาวที่เติบโตท่ามกลางป่าคอนกรีตอย่างลู่เชียนสวิน นิยามของคำว่า ‘ชนบท’ มักจะถูกวาดภาพไว้ในหัวเพียงสองขั้ว หากไม่สวยงามราวสรวงสวรรค์ ก็ต้องแร้นแค้นจนน่าหดหู่

        แต่บ้านของทิงเสวี่ยกลับให้ความรู้สึกที่อยู่กึ่งกลาง... เรียบง่าย สงบ และมีชีวิตชีวา