ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        บิดาของจางซื่อภายนอกดูเป็นคนซื่อสัตย์ว่านอนสอนง่ายทว่าแท้จริงแล้วเขากลับเป็นคนใจใหญ่ กล้าคิดกล้าลงมือทำถึงขนาดนำพริกของครอบครัวพี่น้องมาแปรรูปเป็นพริกสับดองปริมาณที่ได้รวมกันทั้งหมดมีมากถึงสี่ไห แต่ละไหมีขนาดใหญ่และสูงเท่าครึ่งตัวคนรวมน้ำหนักทั้งหมดหนึ่งพันหกร้อยกว่าจิน มากกว่าที่ตระกูลหวังทำหลายเท่า

        พ่อบ้านตระกูลหม่าทราบดีว่าที่ครานี้หม่าชิงได้รับการตกรางวัลอย่างงามจากวังหลวง ก็เพราะสูตรอาหารอันยอดเยี่ยมจากหลี่ชิงชิงเขาเองก็เป็นคนรู้ความนัก เอ่ยกับบิดาของจางซื่อว่า “ท่านลุง ท่านคือญาติของหลี่ฮูหยินข้าจะคิดราคาปัดเศษให้ท่านเต็มจำนวน ทั้งหมดสิบเก้าตำลึงห้าร้อยเหรียญทองแดงขอรับ”

        บิดาของจางซื่อดีใจจนแทบจะแยกทิศทางไม่ออกเขาเงยหน้าหัวเราะจนก้องฟ้าและเกือบจะเป็นลมอยู่รอมร่อ พาให้หลี่ชิงชิงตกใจจนต้องรีบเรียกพี่ชายของจางซื่อมาตบไหล่ตบหลังเขากล่อมให้เขาค่อยๆ ทำจิตใจให้สงบลง

        พี่ชายของจางซื่อเองก็หัวเราะยินดีจนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กายราวกับเป็นโรคชักกระตุกเช่นกัน

        กี่ปีแล้วนะที่ตระกูลจางมิอาจหาเงินได้มากมายขนาดนี้ในครั้งเดียวช่างเป็นโชคลาภในพริบตาจริงๆ

        หากอาศัยการทำงานในไร่นาอย่างหนักต่อให้อากาศดีฝนตกต้องตามฤดูกาล หนึ่งปีก็ทำเงินได้เพียงหนึ่งถึงสองตำลึงเท่านั้น

        ทว่าการทำพริกสับดองใช้ทั้งเวลาและแรงกายแรงใจไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำการที่หักเงินต้นทุนออกไปแล้วได้เงินกลับมาสิบกว่าตำลึงช่างเป็นเรื่องที่มิกล้าแม้แต่จะจินตนาการด้วยซ้ำ

        “น้องสาวของเจ้าแต่งงานกับครอบครัวที่ถูกต้องจริงๆ”

        “น้องสาวของเจ้าช่างโชคดีเหลือเกินแม้แต่ครอบครัวของเจ้าเองก็ยังได้รับเรื่องดีๆ ไปด้วย”

        ท่านลุงและญาติผู้พี่ของจางซื่ออิจฉาแทบตายแล้ว

        จางซื่อเคยผ่านการหย่าร้างมาก่อนนางแต่งงานกับหวังจื้อก็ถือเป็นการออกเรือนครั้งที่สามแล้ว ทั้งยังคลอดบุตรสาวแก่หวังจื้อถึงสี่คนไม่มีบุตรชายแม้แต่คนเดียว สตรีเช่นนี้หากเปลี่ยนไปอยู่ครอบครัวอื่นคงถูกขับไล่อย่างรังเกียจไปนานแล้วทว่าครอบครัวสกุลหวังกลับไม่เป็นเช่นนั้น กลับกันพวกเขายังให้โอกาสบ้านเดิมของจางซื่อในการทำงานหาเงินก้อนโตอีกด้วย

        ท่านลุงทั้งสองของจางซื่อเอ่ยกับบิดาของจางซื่อว่า“ท่านพี่ พวกเรารีบกลับบ้านกันเถิด เก็บเงินให้เรียบร้อยถึงจะวางใจได้”

        “ท่านพี่ครอบครัวของท่านทำเงินได้มากมายเพียงนี้ วันนี้ต้องเลี้ยงอาหารดีๆพวกเราสักมื้อแล้วนะ”

        บิดาของจางซื่อเอ่ยปากอย่างภาคภูมิว่า“ไป ไปซื้อเนื้อซื้อสุราในตำบลกัน!” แม้ว่าเขาจะมีความสุขล้นจนแทบเสียสติทว่าก็ยังรู้ดีว่าเนื้อในอำเภอแพงเหลือเกิน ประหยัดได้ก็ควรจะประหยัด

        ทั้งคนในตระกูลเครือญาติที่เกี่ยวดอง เพื่อนพ้องมิตรสหายต่างก็พากันขายพริกสับดองได้รับเงินกันเสร็จสิ้นแล้วก่อนที่หลี่ชิงชิงจะจากไป นางได้ตั้งใจฝากคำพูดไปถึงหม่าเซี่ยงหนานผ่านพ่อบ้านสกุลหม่าสองสามคำ

        พ่อบ้านสกุลหม่ารีบร้อนขนพริกสับดองเหล่านี้กลับเมืองเซียงหม่าชิงรอจนพริกสับดองมาถึงก็จัดอาหารจานใหม่ของร้านขึ้นโต๊ะทันทีพ่อบ้านสกุลหม่าส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หม่าชิง

        หม่าเซี่ยงหนานเอ่ยด้วยท่าทีเคร่งขรึม“ข้าเข้าใจ วันพรุ่งนี้ข้าจะสั่งให้คนไปจัดการเรื่องนี้เอง”

        หลังจากทำการค้าขายเสร็จหลี่ชิงชิงก็กลับบ้านพร้อมหลิวซื่อและคนอื่นๆ

        ผู้ใดจะรู้พวกนางเพิ่งจะเดินได้เพียงครึ่งทาง กลับเห็นร่างของผู้เฒ่าหวังปรากฏขึ้นบนถนนสายหลักพร้อมกับต้าหวง

        ชั่วครู่นั้นหัวใจของหลิวซื่อพลันเกิดความกังวลขึ้นมาทันที“มีสิ่งใดเกิดขึ้นที่บ้านหรือ?”

        ผู้เฒ่าหวังกลับหัวเราะเสียงดัง“ภรรยา ข้ามารับพวกเจ้ากลับบ้าน”

        หลิวซื่อส่งเสียงหัวเราะพรืดออกมาทันที“ฮ่าๆ วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางตะวันตกเจ้าถึงขนาดยอมหักใจนำต้าหวงมารับพวกข้าได้”

        คนกลุ่มนั้นพากันขึ้นต้าหวงกลับหมู่บ้านหวังชีนั่งอยู่บนรถเกวียนวัวสักพักก็ลง เขาจะไปตำบลชิงอวี๋เพื่อซื้อเนื้อซื้อปลาเนรมิตความปรารถนาของเขาให้เป็นจริง

        คราวนี้ยามต้าหวงเดินเข้าหมู่บ้านก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากคนในตระกูลรอกระทั่งหลิวซื่อและหลี่ชิงชิงกลับเข้ามาในบ้านคนในตระกูลก็พากันมาเยี่ยมเยือนเพื่อมอบของขวัญแสดงความขอบคุณ

        ปลา เนื้อ ไก่ไข่ ผลไม้ ถั่วลิสง... ไม่ว่าสิ่งใดล้วนมีทั้งสิ้น

        “ช่วงสองปีที่ผ่านมาครอบครัวของเราไม่ใช่คนนั้นป่วยก็คนนี้ป่วย เงินที่ได้มาล้วนใช้ไปกับยาจนหมดหลังจากที่ชิงชิงเข้ามา บ้านของเราก็ไม่ต้องไปร้านขายยาเพื่อพบหมอซื้อยาอีกชิงชิงยังสอนวิธีการทำพริกสับดองให้ หากไม่มีชิงชิงก็คงไม่มีพวกเราในวันนี้”

        “บุตรชายคนที่สี่ของข้ารูปร่างเตี้ยบ้านข้าเองยามนั้นก็หาได้มีเงินมากมาย เจ้าสี่จึงมักบอกว่าเขาจะไม่แต่งภรรยาโชคดีเหลือเกินที่ชิงชิงช่วยให้บ้านของพวกเราหาเงินได้มากมายยามนี้พวกเรามีเงินแล้ว เจ้าสี่ก็แต่งภรรยาได้แล้วเช่นกัน”

        “ระหว่างทางที่กลับบ้านเมื่อครู่ทุกคนต่างบอกว่าครอบครัวของเจ้าช่างซื่อสัตย์เกินไปแล้ว หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นย่อมต้องกว้านซื้อพริกสับดองของทุกคนในตระกูลมาเป็นของตนเองจนหมดแน่จะมีผู้ใดมอบสูตรพริกสับดองของตนเองให้กับคนอื่น และพาให้ทุกคนร่ำรวยเช่นนี้บ้าง”

        เหล่าคนในตระกูลที่มีวาจาน่าฟังต่างก็สรรเสริญยกยอไม่หยุดส่วนคนที่พูดไม่เก่งก็พยายามกลั่นกรองคำพูดออกมาด้วยความซาบซึ้ง

        หวังชีกลับมาจากตำบลชิงอวี๋มือซ้ายของเขาถือซี่โครงสามแถว ส่วนมือขวาถือปลาหลี่ที่หนักสองสามจินเอาไว้สี่ตัว

        ประเสริฐเหลือเกินเขาใช้ชีวิตอย่างขมขื่นมานานเกินไปจนเคยชินสุดท้ายก็มิอาจหักใจซื้อเนื้อหมูสามชั้นและปลาเฉาฮื้อที่มีราคาแพงได้

        “ไปเอาซี่โครงหมูกับปลาตัวนี้ไปมอบให้บ้านท่านลุงห้าของเจ้าเสีย”

        “แล้วที่เหลือเล่า?”

        “ที่เหลือก็ให้บ้านของพวกเรากินเอาไปทำเป็นอาหารกลางวันให้หมด มารดามันเถิด แม่เจ้าเล่า ไปเรียกแม่เจ้ามาเร็วเข้าเอาซี่โครงอันนี้ไปตุ๋น แล้วก็ปลาตัวนี้ไปทอดในน้ำมัน ใส่น้ำมันเยอะๆ หน่อย หากแม่เจ้าไม่เชื่อก็ให้ลองดู!”

        “ท่านพ่อมิได้ซื้อสุรามาหรือ?”

        “ไอหยาข้าลืมซื้อสุราไปเสียสนิท!”

        บนเตาอิฐของบ้านตระกูลเจิ้งมีเนื้อหมูที่กำลังตุ๋นอยู่ร่างกายของเจิ้งหยวนดีขึ้นมาก ชายหนุ่มสามารถช่วยทำงานเล็กๆ น้อยๆ ได้ยามนี้เขาก็กำลังเติมฟืนเข้าไปในเตา

        “เงินมากมายขนาดนี้ยังสูงกว่าเงินที่กองทัพให้เจ้าเสียอีก” หวงซื่อยืนอยู่ด้านข้างบริเวณหน้าเตานางกำลังหั่นผัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดีแววตาเองก็เปล่งประกายระยิบระยับเช่นกัน

        เจิ้งหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างดังและหยาบคายว่า“พริกสับดองสามารถขายได้แค่ในปีนี้ครั้งเดียวเท่านั้นหลังจากนี้ก็คงมิอาจทำเงินได้มากมายถึงเพียงนี้แล้วข้าไตร่ตรองดูแล้วว่าหลังจากผ่านไปอีกสองสามวัน ข้าจะไปหาน้องสะใภ้เพื่อไปขายซาลาเปาที่ตำบลชิงอวี๋การค้าซาลาเปาสามารถทำเงินได้ทุกวัน ข้าเห็นว่าน้องสะใภ้ทำซาลาเปาไปขายทุกวันเลย”

        “ร่างกายของเจ้าจะไหวหรือ?”

        เจิ้งหยวนค่อยๆเอ่ยช้าๆ “ไหว การขายซาลาเปาไม่หนักอันใด ไม่ว่าผู้ใดก็ขายได้ ทั้งยังมีน้องเฮ่าน้องสะใภ้ที่คอยดูแลข้าอยู่”

        หวงซื่อเอ่ยด้วยความซาบซึ้งอีกครั้ง“ต้องขอบคุณสามีภรรยาคู่นั้นยิ่งนัก”

        ด้านนอกแว่วเสียงหัวเราะที่สดใสดั่งระฆังแก้วของบุตรสาวเจิ้งฮวา“ท่านย่าซื้อถั่วให้ข้าด้วย!”

        เสียงถัดมาเป็นน้ำเสียงใจดีของเฝิงซื่อ“ยังมีขนมแบะแชอีกนะ”

        หวงซื่อเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม“เสี่ยวฮวาเอ่ยอยู่สองสามครั้งว่านางอยากกินถั่วกับขนมแบะแชท่านแม่เห็นว่าข้าซื้อเพียงเนื้อสัตว์กลับมา มิได้ซื้อทั้งถั่วทั้งขนมนางก็เลยเข้าตำบลไปซื้อให้หลานด้วยตนเอง ข้าเห็นว่าอากาศหนาวทั้งเช้าและเย็นอีกทั้งวันพรุ่งนี้ยังต้องเข้าตำบลเพื่อซื้อผ้ากับผ้าฝ้ายมาทำเสื้อนวมผ้าฝ้ายสำหรับฤดูหนาวอีก”

        หากครอบครัวมีเงินเด็กๆ ก็ย่อมกินได้อิ่มท้อง อยู่ได้อย่างสุขใจ

        ทว่าสองครอบครัวที่อยู่ไม่ไกลกลับกำลังทะเลาะกันใหญ่โตและหนึ่งในสองคู่นั้น ยามนี้ทั้งสามีและภรรยาก็เริ่มลงมือทำร้ายร่างกายขึ้นมาแล้ว

        “เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

        “ทั้งสองครอบครัวเป็นอันใดไปเหตุใดจู่ๆ ถึงทะเลาะพร้อมกันได้เล่า?”

        “ฮ่าๆยังต้องถามอีกหรือ พริกสับดองของพวกเราหนึ่งจินขายได้สิบสองเหรียญทองแดง เพียงช่วงเช้าก็ขายดีจนหมดเกลี้ยงครอบครัวของพวกเขาต้องขายปลีก หนึ่งจินขายได้เพียงสิบเหรียญทองแดงเท่านั้นเงินที่ได้ก็น้อยกว่า แรงกำลังที่ต้องพยายามขายก็มากกว่าภรรยาของครอบครัวพวกเขาย่อมหาเรื่องทะเลาะอยู่แล้ว”

        “อ้อเจ้าไม่บอกข้าก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว สมน้ำหน้า ผู้ใดใช้ให้พวกเขาเป็นคนเนรคุณเป็นหมาป่าตาขาวกันเล่า!”

        “ครอบครัวสกุลหวังช่วยเหลือแม้แต่ครอบครัวสกุลเจิ้งอีกทั้งยังช่วยเหลือคนในตระกูลทุกคน ผู้ใดใช้ให้จิตใจของพวกเขาต่ำช้า ไร้ยางอายถึงขนาดไปด่าหวังจื้อกันเล่า!”

        ยามที่เหตุการณ์ทะเลาะเบาะแว้งของสองครอบครัวแว่วเข้าหูคนในครอบครัวสกุลหวังก็เป็นตอนที่ทุกคนกำลังอิ่มหนำสำราญกับอาหารมื้อใหญ่

        ซี่โครงที่ครอบครัวของหวังชีมอบให้มาช้าที่สุดหลี่ชิงชิงจึงนำมาทำอาหารไม่ทัน นางนำเพียงเนื้อหมู ไข่ไก่ และเห็ดที่คนอื่นมอบให้มารังสรรค์ที่จริงแล้วมื้ออาหารของครอบครัวสกุลหวังก็ไม่ธรรมดาทุกวัน ของเหล่านี้มักจะถูกนำมาทำอาหารอยู่เป็นประจำเพียงแต่ว่าวันนี้มิต้องเสียเงินซื้อเอง ด้วยเป็นน้ำใจจากคนในตระกูล

        มุมปากของหวังจื้อยกขึ้นสูงเขามักจะถูกสองคนนั้นรังแกให้อับอายมาตั้งแต่เด็กจนโต เมื่อยามนี้ได้ตอบโต้ออกไปแล้วชายหนุ่มจึงอารมณ์ดีเป็นที่สุด ในใจสะใจเป็นอย่างยิ่ง เขาเอ่ยว่า “ชิงชิงเมื่อครู่นี้ข้าสับซี่โครงให้แล้ว วางไว้บนเตานะ”

        หลี่ชิงชิงได้ยินเรื่องราวของสองครอบครัวนั้นแววตาสาดประกายขบคิดวาบผ่าน นางกินอาหารอย่างสบายอกสบายใจ ก่อนเอ่ยว่า“เมื่อตอนบ่ายข้าตุ๋นซี่โครงเอาไว้ หลังจากพี่สะใภ้ใหญ่ดื่มน้ำแกงซี่โครงหมูเสร็จก็เริ่มมีน้ำนมที่จริงแล้วให้ดื่มน้ำแกงขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองจะยิ่งช่วยให้มีน้ำนมมากขึ้น”

        เช้าวันรุ่งขึ้นสองสามีภรรยาของสองครอบครัวนั้นก็ทะเลาะกันอีกครั้งและครานี้พวกเขาทะเลาะกันด้วยสาเหตุอื่น