"่นี้ฉันเข้านอนเร็วแทบทุกคืน"
เอริคกุมขมับส่ายหัวเบาๆ
"อาหารล่ะครับทานตรงเวลาหรือป่าว"
"ก็ตรงเวลานะก็เอาเข้าไปมันก็ออกมาหมดพวกนายก็เห็นยังจะมาถามฉันอีก"
เอริคสบถมาอย่างหัวเสียเขากำลังมึนหัวอยู่แต่ถูกลูกน้องคอยแต่ซักถามไม่หยุดหย่อน
"อุ้ย...เย็นนี้มีประชุมให้เลื่อนไปก่อนมั้ยครับ"
"ไม่ต้องจะได้เสร็จๆไป"
"แน่ใจหรอครับ"
บรูคไม่แน่ใจเลยว่าเ้านายตนนั้นจะประชุมได้ในวันนี้
"อืม"
เอริคต้องทำงานตามแผนที่วางไว้ไม่อย่างนั้นมันก็จะล่าช้าเป็ทอดๆไปจบการประชุมึรั้งนี้เขาก็ต้องเดินทางไปตรวจงานตามบริษัทต่างๆของตระกูลที่ลงทุนไว้อีก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
"คลื่นไส้ อาเจียน ทานอะไรก็ออกหมดทั้งที่พักผ่อนเพียงพอทานอาหารตรงเวลาไม่ได้เครียดอาการคุณเอสนี่มันเหมือนคนแพ้ท้องเลยนะครับ"
จอแดนหมอหนุ่มประจำตระกูลวัยสามสิบห้านั่งขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังอาการที่เอริคเล่ามา
"นายจะบ้ารึไงจอแดนฉันเป็ผู้ชาย"
เอริคส่งสายตาฟาดไปที่หมอหนุ่มที่ฉากที่ดูเขาจะวินิจฉัยอาการแปลกพิกล
"ก็นั่นน่ะสิครับเป็ผู้ชายแต่อาหารเหมือนผู้หญิงท้องถ้าคุณเอสมีภรรยาผมก็จะคิดว่าคุณเอสแพ้ท้องแทนภรรยานะครับเนี่ย"
จอแดนพยักหน้าเบาๆทั้งเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยสายตามีเลศนัยตามนิสัยขี้เล่นของเขา
"ตกลงฉันเป็อะไรกันแน่"
เอริคถามหมอหนุ่มด้วยอาการไม่สบอารมณ์และอยากจะรู้คำตอบเสียทีว่าเป็อะไรต้องรักษานานเท่าไรถึงจะหาย
"เอาเป็ว่าผมจะให้ยาแก้อาเจียนกับยาแก้แพ้เอาไว้ก่อนไม่ดีขึ้นยังไงจะดูอาการให้ใหม่อีกทีนะครับ...อ่อคลื่นไส้อาเจียนอบบนี้มีของเปรี้ยวติดไว้ก็ดีเหมือนกันนะครับจะได้สดชื่นขึ้น"
จอแดนตรวจเชคอาการตามที่เล่ามาเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าเอริคเป็อะไรกันแน่อาการเหมือนคนแพ้ท้องแต่เป็ผู้ชายทั้งภรรยาก็ไม่ได้มีอีกด้วยจะว่าเครียดหรือพักผ่อนน้อยทานอาหารไม่ตรงเวลาเ้าตัวคนป่วยก็ว่าไม่ใช่เขาจึงให้ยาแก้ตามอาการไปก่อนแล้วค่อยดูกันอีกทีว่าดีขึ้นหรือไม่
"นี่ครับคุณเอส"
"อืม...ก็สดชื่นดีนะ"
หลังจากที่จอแดนกลับไปบรูคก็รีบหาของเปรี้ยวในร้านสะดวกซื้อมาให้คนเป็นายทันทีและหวังว่าจะทำให้ดีขึ้นเหมือนที่หมอหนุ่มบอกซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อเม็ดบ๊วยเข้าปากเอริคได้เขาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นทันที
เย็นของวัน
"โครงการนี้เป็โครงการใหญ่ที่ผมจะมอบหมายให้โนเอลดูแลโครงการนี้หากมีเื่อะไรที่ต้องแก้ปัญหาหรือต้องตัดสินใจให้เป็ดุลยพินิจของโนเอลได้เลยส่วนผมอาทิตย์หน้าจะต้องไปดูงานที่เอเชียทางนี้หวังว่างานจะเรียบร้อยนะครับ...อุบ"
"เอ่อ..นี่ครับ"
"อืม.."
กว่าเอริคจะประชุมเรียบร้อยก็ทำเอาคนในห้องประชุมใกันอยู่หลายรอบกับอาการคลื่นไส้ของเขาโนเอลและบรูคเองก็ทำหน้าที่ได้ดีเมื่อคนเป็นายคลื่นไส้เมื่อไรก็ส่งเม็ดบ๊วยระงับอาการคลื่นไส้ได้ทันกว่าจะจบการประชุมก็เล่นเอาบ๊วยหมดไปหลายเม็ดเช่นกัน
"เอาเป็ว่าจบการประชุมเท่านี้"
วันนี้เป็วันที่เอริคจะเข้าบริษัทนี้วันสุดท้ายเพราะงานทุกอย่างตอนนี้ให้โนเอลเป็คนรับผิดชอบต่อส่วนดขาก็จะเตรียมตัววางแผนการตรวจงานในเอเชียต่อไปว่ากำหนดไปที่ไหนกี่อาทิตย์บ้างและที่ไหนมีปัญหาอย่างไรจะได้ร่างแผนแก้ไขไว้คร่าวๆก่อนเพื่อที่ไปถึงจะได้ประชุมถึงข้อปรับปรุงแก้ไขได้ทันที
คฤหาสน์คาเตอร์
"แม่ว่าลูกอาการไม่ค่อยจะดีแบบนี้บินไปตรวจงานให้บรูคไปด้วยดีมั้ย"
เอเลนเดินมาดูลูกชายคนโตของเธอที่ต้องปลีกตัวมาจากโต๊ะอาหารเพราะเมื่อได้กลิ่นก็เป็อาเจียนจนทานอะไรไม่ได้
"ผมว่าผมไปคนเดียวคล่องตัวกว่าครับ..หืม..มัมดื่มอะไรครับเหม็นมากเลย"
เอริครู้สึกไม่ชอบกลิ่นในแก้วที่คนเป็แม่ถือมาแม้แต่น้อย
"ก็นมก่อนนอนที่มัมดื่มประจำไม่เห็นจะเหม็นตรงไหนหอมดีออก"
"อุ้บ..."
เอเลนยื่นให้เอริคดูใกล้ๆเธอก็ดื่มแบบนี้ทุกวันไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ลูกเธอดันมาเหม็นได้เมื่อแก้วเข้าใกล้หน้าชายหนุ่มเขาต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนทันทีท้องใส้เขาตอนนี้มันไม่มีอะไรจะให้อาเจียนออกมาแล้วมันเป็วินาทีที่ทรมานสำหรับเขาที่สุด
"ท่าจะไม่ดีแล้วนะคุณ...อาการตาเอสเหมือนตอนผมแพ้ท้องแทนคุณเลยนะ"
ปีเตอร์เดินมาหาเอเลนพรางมองชะเง้อๆปที่เอริคส่ายหัวเบาๆให้กับอาการที่ไม่หายไปเสียทียิ่งเห็นอาการแบบนี้เขาก็ยิ่งคิดไม่ตกว่าลูกชายของเขาอาจจะไปทำใครท้องก็เป็ได้
"แพ้ท้องแทน...ตาเอสไม่มีเมียนะคะ"
เอเลนขมวดคิ้วเป็ปม
"ก็นั่นสิที่น่าแปลก"
ปีเตอร์ส่งสายตาพร้อมพยักหน้าต่อหน้าเอเลนว่าเขาคิดแบบเดียวกับสิ่งที่เธอคิดในตอนนี้
"หรือว่า"
เอเลนเบิกตาโพรง
"ถามลูกเอาเอง"
ปีเตอร์คงให้คำตอบอะไรไม่ได้เขาให้เอเลนถามลูกชายเอาเองก็น่าจะได้คำตอบที่ดีที่สุด
"ตาเอสไปทำใครท้องรึป่าวลูก"
"หืม...ผมโสดอยู่นะครับมัม"
หลังจากที่เอริคมานั่งพักที่โซฟาอยู่พักใหญ่จนดีขึ้นแต่ก็ต้องมาใกับคำถามของคนเป็แม่อีกรอบที่พูดทำนองเดียวกับจอแดนเมื่อกลางวันเลย
"มัมหมายถึงอาจจะพลาดไปทำใครท้องแบบนี้น่ะลูก"
"ไม่มีครับมัมคิดมากไปแล้ว"
เอริคส่ายหัวเบาๆในหัวของเขาตอนนี้มีแต่เื่งานนึกไม่ออกว่าเขาจะไปทำใครท้องได้นอกเสียจากคืนนั้นที่เขาหน้ามืดจนลืมป้องกันแต่มันก็ไม่น่าจะใช่
"แน่ใจนะ"
"ครับ..ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ"
ความง่วงและความเพลียมาครอบงำเขาไม่อยากคิดเื่อะไรแล้วตอนนี้ก็อยากจะพักผ่อนเต็มทนจึงรีบเดินหนีคนเป็แม่ขึ้นไปชั้นบนทันที
"นอนแล้วหรอลูก"
เอเลนยิ่งแปลกใจเธอเห็นลูกชายเธอนอนเร็วแบบนี้มาพักใหญ่แล้วไม่รู้ว่าเพลียอะไรนักหนา
สามวันต่อมา
ภูเก็ต
"เหนื่อยมั้ย"
"ไม่เลยจ่ะพี่นิดาวทำได้สบายมากเลย"
ั้แ่ปาริดามาอยู่กับนิชาเด็กสาวก็เป็ลูกมือช่วยนิชาทุกอย่างนอนดึกตื่นเช้าแค่ไหนก็ไม่เคยเกี่ยงวันนี้ยิ่งเป็วันหยุดก็มาช่วยขายตลอด
ปาริดาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิดรู้สึกเหมืิอนได้ชีวิตใหม่เลยด้วยซ้ำ
"อีกกี่เดือนถึงจะจบหรอ"
"อีกสามเดือนก็จบม.6แล้วจ่ะ"
"อืมดีแล้วแล้วมหาลัยล่ะดูไว้หรือยัง"
"ดาวว่าจะไม่เรียนต่อทำงานใช้หนี้พี่นิก่อนดีกว่า"
ปาริดาส่ายหัวเบาๆ
"ไม่ต้องเลยยังไงก็อย่าทิ้งการเรียน"
นิชาเห็นว่ายังไงปาริดาก็ต้องเรียนเพราะเชื่อว่าอนาคตเด็กสาวยังอีกไกลยังไงเธอก็อยากให้ปาริดามีความรู้ติดตัวที่เยอะกว่านี้
"ดาวไม่ได้ดูไว้หรอกจ่ะ...คิดไว้ตั้งนานแล้วว่าไม่มีเงินเรียนต่อก็เลยไม่หาที่เรียนไว้"
ปาริดาก้มหน้างุดเธอรู้สถานะตัวเองดี
"เอาแบบนี้พี่ออกค่าเรียนให้ก่อนเรียนจบแล้วค่อยเอาเงินมาใช้พี่"
"ได้หรอจ้ะ"
"อืม.."
.............................................
ทาทางคุณเอสจะอาการหนัก
1K
