ความเ็ปที่เคยรู้สึกก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น นนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะนิ่งค้างไป
สิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ถนนกลางเมือง ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่แม้แต่โลกที่เขาคุ้นเคยเลยด้วยซ้ำ แต่เป็ป่าลึกกว้างใหญ่ที่มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านยอดไม้สูงตระหง่าน
"ที่นี่... ที่ไหนกัน?" เขาพึมพำเบาๆ
ใบไม้หนาทึบบดบังแสงอาทิตย์จนทั่วบริเวณมีเพียงแสงสลัวๆ ลำต้นไม้ขนาดมหึมาปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และมอส หนำซ้ำพื้นดินยังเต็มไปด้วยพืชพรรณแปลกตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"นี่มันฝันไปหรือเปล่า?" นนลองหยิกแขนตัวเอง
"โอ๊ย!" ความเจ็บที่แล่นขึ้นมาทำให้เขาตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันแน่ๆ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ ก่อนจะตัดสินใจเดินสำรวจรอบๆ แม้จะยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ แต่การยืนนิ่งๆ คงไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น
แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรไปไกลกว่านี้—
"กรรรรร!!"
เสียงคำรามต่ำดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านข้าง ทำให้ขาของเขาชะงักค้าง นนรีบหันไปมอง และทันใดนั้น...
เงาดำสองสายกระโจนออกมาจากพุ่มไม้
มันคือหมาป่า—แต่ไม่ใช่หมาป่าธรรมดา พวกมันตัวใหญ่กว่าหมาป่าที่เขาเคยเห็นมาก สีขนเทาราวกับแสงคล้ายเงาพระจันทร์ ดวงตาสีอำพันเปล่งประกายจ้องมองมายังเขา
นนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากพวกมัน
"ให้ตายเถอะ!"
เขาหันหลังหมายจะวิ่งหนี แต่พื้นป่าที่เต็มไปด้วยก้อนหินและรากไม้ทำให้เขาสะดุดล้มลง
"กรร!!"
หมาป่าตัวหนึ่งไม่รอช้า มันกระโจนเข้าหาเขาทันที!
นนรีบคว้าไม้ท่อนหนึ่งข้างตัวขึ้นมากันไว้โดยสัญชาตญาณ ฟันแหลมคมของหมาป่ากัดลงบนไม้เต็มแรงจนได้ยินเสียง "กึก!"
แรงกัดของมันมากกว่าที่เขาคาดไว้ ร่างของนนแทบจะล้มลงไปอีกครั้ง เขาพยายามดันตัวเองขึ้น แต่น้ำหนักของหมาป่าทำให้เขาเสียหลัก!
"ฉั้วะ!!"
เสียงคมโลหะตัดผ่านอากาศ ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของหมาป่า
แสงเย็นเยียบของกระบี่วาววับปักเข้าที่คอของหมาป่า นนเงยหน้าขึ้นทันที และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาต้องตกตะลึง
หญิงสาวคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าเขา
เธอสวมชุดจีนโบราณสีฟ้าอ่อน แขนเสื้อพลิ้วไหวไปตามสายลม เส้นผมดำขลับของเธอถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธองดงามราวกับเทพธิดา โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าสุกสกาวราวกับอัญมณีสะท้อนแสงจันทร์
ข้างๆ เธอมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง แต่งกายด้วยชุดสีเข้ม แววตาของเขาคมกริบราวกับดาบที่ถูกลับจนคมกริบ
หญิงสาวใช้กระบี่บินเข้าหาหมาป่าที่เหลือ ร่างของเธอพริ้วไหวราวกับสายลม มือบางตวัดกระบี่อย่างช่ำชอง
เพียงไม่กี่กระบวนท่า หมาป่าทั้งสองก็ล้มแน่นิ่งอยู่บนพื้น
นนหอบหายใจ มองซากของหมาป่าด้วยสายตาตื่นตะลึง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน กระบี่บินเหรอ? โลกนี้มันอะไรกันแน่?
เขาค่อยๆ ลุกขึ้น แม้ร่างกายจะยังสั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามฝืนตัวเองให้ตั้งตรง
"ขอบคุณมากครับ..." นนเอ่ยเสียงแ่เบา แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ
หญิงสาวหันมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย ก่อนจะเอ่ยถาม
"เหตุใดชาวบ้านธรรมดาเช่นท่านถึงเข้ามาในป่าเทียนหลัว? ที่นี่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร หากไม่มีวรยุทธ์ ท่านคงไม่มีทางรอดกลับไป"
นนขมวดคิ้วกับคำพูดของเธอ
"สัตว์อสูร?"
หญิงสาวพยักหน้า "ถูกต้อง หมาป่าที่ท่านเผชิญหน้าเมื่อครู่คือ 'หมาป่าจันทร์เสี่ยว' มันเป็เพียงสัตว์อสูรระดับหนึ่งเท่านั้น"
นนนิ่งงันไปชั่วขณะ
"ระดับหนึ่งงั้นเหรอ... หมายความว่ายังมีสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่านี้อีก?"
หญิงสาวพยักหน้า "สัตว์อสูรระดับหนึ่งอาจจะยังไม่ใช่ตัวที่โตเต็มวัย แต่ก็มีพละกำลังมากกว่าหมาป่าทั่วไปหลายเท่า หากท่านไม่มีวรยุทธ์เลย การมาอยู่ที่นี่ถือว่าเป็การฆ่าตัวตาย"
นนได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งสับสนมากขึ้น
"ที่นี่มันที่ไหนกันแน่..." เขาคิดในใจ
หรือว่า... ที่นี่จะเป็อีกโลกหนึ่ง? โลกที่เต็มไปด้วยการบ่มเพาะพลังลึกลับ เหมือนกับที่เขาเคยอ่านมังงะจีนมาหลายๆ เื่?
ถ้าเป็แบบนั้นจริง... งั้นชื่อเดิมของเขาคงใช้ไม่ได้แน่ๆ
นนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนชื่อให้ตัวเอง
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังหญิงสาวและชายหนุ่มข้างกายเธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
"แม่นาง... ข้ามีนามว่า เฉินฟาง ไม่ทราบว่าแม่นางมีนามว่าอะไร?"
หญิงสาวยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบ
"ข้ามีนามว่า หลัวฉาง เป็คุณหนูจากสกุลหลัว ส่วนบุรุษข้างกายข้าเป็องครักษ์ของข้า เขามีนามว่า หลัวฟาง"
นนสบตากับหญิงสาวตรงหน้า และในใจของเขาก็เต็มไปด้วยคำถามมากมาย...
322
