สายลมและเวลาที่ล่วงเลย

แสงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้าหาได้ต่างแต่อย่างใดกับแสงเทียนที่ลิบหรี่ที่ใกล้จะหายไปหากเพียงแต่แสงตะวันจะฉายใหม่ทอดยาวทั่วท้องนภาและนธีในรุ่งสาง แต่เปลวเทียนหาได้ดับแล้วจะฉุดตัวเองขึ้นมาอย่างนั้นได้ไม่ มันกลับทำให้คิดว่าได้ว่ามนุษย์แบบผมคนจะเหมือนกับแสงของเทียนที่มีผู้จุดให้และผู้จะนำมันกลับไป แต่ผมก็คิดว่าก่อนที่สิ่งนั้นจะเอาถูกช่วงชิงไปผมคงที่ต้องหาที่ที่ผมควรจะอยู่จริงๆให้ได้ ผมก้มลงมองที่ข้าวกระเพาหมูทอดไข่ดาวในจานของผมคิดในใจว่าควรจะเสวยได้ซักทียังไม่ทันได้เข้าปากเสียงนั้นก็ดังทันที่ทำให้ผมเกร็งหัวใจเต้นแรงมากความกดดันนี้มันหนักมาก"ไอ้หนุ่มรีบกินได้แล้วโว้ยจะปิดร้านแล้วมัวแต่นั่งมองนกมองไม้อยู่นั่นแหละ"นั่นแหละครับผมถึงกับอายเลย555นี่แหละครับชีวิตผมผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดา