พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 53 ข้อเสนอ

“อยากได้บทคนดีไหมล่ะ ถ้าต้องการ...ก็ลองส่งเรื่องนี้ให้ตำรวจดูสิ” ต้นหนาวเอ่ยเสียงทุ้ม เขามองดูว่าอีกฝ่ายจะกล้าพอมากที่จะลงมือทำหรือไม่

​ป้าสะใภ้ส่ายหน้าเบาๆหลังจากที่คิดแล้วคิดอีก

“ฉันไม่มีปัญญาทำแบบนั้นหรอก ถ้ามันกล้าที่จะขายแบบนั้น ก็ต้องมีคนสนับสนุนอย่างแน่นอน” แน่นอนว่าเธอไม่ได้โง่ ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้ายื่นตัวเข้าไป มีหวังเธอต้องตายก่อนที่เรื่องจะถึงตำรวจแน่ๆ

​อีกอย่าง...ถ้าเจ้าเหมันต์คนนี้มีมันในมือ แล้วทำไมถึงไม่ลงมือเอง อีกฝ่ายกำลังต้องการอะไรกันแน่

“ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็คุยต่อกันไม่ได้แล้ว คุณไม่มีอะไรที่ฉันต้องการอีก” ต้นหนาวโบกมือครั้งหนึ่งเหมือนไม่ใส่ใจอีกต่อไป คนอายุมากกว่าตกใจ ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะไล่เธอไปแล้ว ไม่คิดต่อรองอย่างอื่นอีกหน่อยหรอ

​กันต์เองก็ชะงักไป เขามองเอกสารในมืออีกครั้งและคิดเหมือนกับมารดา อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้มีความผูกพันอะไร แค่ระแวงว่าตัวเองและมารดาจะโดนกล่าวเป็นหนึ่งในขบวนการหรือไม่ หากจับได้ คาดว่าเรื่องนี้จบไม่สวยแน่ๆ ดังนั้นการปฎิเสธจะทำให้พวกเขาเจ็บตัว แต่การบอกว่าจะร่วมมือด้วยก็น่ากลัวเกินไป

“ผมว่าทางเราไม่สามารถออกตัวได้ชัดเกินไป ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกสั่งเก็บได้ แต่ถ้าเป็นการแสดงที่ผมถนัด อาจจะพอทำให้เรื่องนี้เป็นที่ระแคะระคายของสังคมได้” กันต์คิดเล็กน้อยก่อนจะกัดฟันพูดออกมา

“หืม? ยังไงล่ะ” ต้นหนาวไม่ได้มอง แต่เขาแสร้งทำเสียงเหมือนสนใจหนักหนา กันต์รู้สึกเหมือนกับถูกอีกฝ่ายล่วงรู้ความคิด เหมันต์ทำเหมือนกับว่ารู้ล่วงหน้าว่าเขาจะเสนอแบบนี้อย่างไรอย่างนั้น

​ถึงจะโกรธ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่กลืนความไม่พอใจแล้วพูดออกมา

“ผมว่าคนพวกนี้จะต้องเข้าหานักแสดงอยู่บ้าง เดี๋ยวผมจะลองสืบๆว่ามีเพื่อนในวงการคนไหนโดนพาไป ผมจะพาตัวเองไปที่นั่นและส่งข่าวไปให้ตำรวจโดยไม่เปิดเผยชื่อ หรือไม่ก็ส่งเข้าบนเน็ต” กันต์เสนอความคิดของเขาออกมา

​ต้นหนาวก็ยังไม่มองไปที่เขา คนหอมหัวน้องชายด้วยความรัก การกระตุ้นแบบนี้ยิ่งทำให้กันต์รู้สึกเกลียดเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาคนนั้นมากขึ้นไปอีก ตัวเขาและอีกฝ่ายต่างกันตรงไหน? คนนั้นไร้ซึ่งพ่อแม่ที่แท้จริง แต่ทำไมจึงมีพี่ชายที่รักขนาดนั้น ส่วนเขา...ทั้งๆที่เป็นหนึ่งในสายเลือดของมารดาเหมือนกัน ทว่าพี่ชายที่เขาวิ่งตามนั้นกลับไม่สนใจเขาเลย ทั้งยังแสดงออกว่ารังเกียจเขามากมายเสียอีก

​แล้วแบบนี้จะทำให้เขาพอใจไอ้ลูกกำพร้านั่นได้ยังไง

​ทำไมถึงเป็นมันที่ได้รับความรักทั้งหมดไป!

​แล้วทำไมต้องเป็นเขาที่ถูกพี่รังเกียจ ทั้งๆที่เขารักพี่ขนาดนั้นแท้ๆ

“ก็ดี” ต้นหนาวพูดออกมา ถึงจะเป็นคำชม แต่เหมือนเขาจะไม่เห็นด้วยอย่างไรอย่างนั้น

“แต่คุณบอกผมได้ไหมครับ ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย” กันต์ไม่รู้ว่าเขาควรจะพูดอะไรอีก จู่ๆเขาก็ถามสิ่งที่อยู่ในใจออกไป แล้วมันก็ได้ผล ต้นหนาวเงยหน้าขึ้นก่อนจะแสยะยิ้มร้ายออกมา

​ออร่าความมืดที่กัดกินในหัวใจทำให้กันต์รู้สึกกลัว ใบหน้าที่น่ากลัวนั้นเหมือนกับปีศาจ มองไปที่เขาและมารดาเหมือนกำลังมองเหยื่อตัวใหม่ที่เดินมาติดกับ

​ถ้าไม่ใช่เพราะมือเล็กๆที่ยื่นออกมาเหมือนกับแสงสว่างของพระเจ้า สายตานั่นอาจจะทำให้เขากลัวจนตายไปแล้ว!

“พี่?” ปลายฝนเอ่ยถามออกมา มือของเขาจับไปที่ใบหน้าของคนเป็นพี่เบาๆเมื่อรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ผิดปกติ

​ต้นหนาวเรียกความอ่อนโยนกลับมาได้ทันทีที่ถูกเรียก เขาคลี่ยิ้มออกมาเหมือนกับว่าใบหน้าของเขาเช่นนี้มีเพื่อเด็กน้อยในอ้อมแขนคนเดียวเท่านั้น

“อืม”

“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน” ปลายฝนพยักหน้าเห็นด้วยกับกันต์ เขายังส่งยิ้มใสซื่อไปให้อีกฝ่ายด้วย ทำเหมือนกับว่ามองกันต์อย่างเป็นมิตรอย่างไรอย่างนั้น

​ชายหนุ่มที่ยืนมองสองพี่น้องชะงักไปเล็กน้อยกับรอยยิ้มนั้น เขาก้มลงกัดฟัดกรอดด้วยความเกลียด

​รอยยิ้มที่ใสซื่อนั่นทำไมยังมีประดับที่ใบหน้าอีกฝ่ายได้ ในขณะที่เขาไม่สามารถเล่นกระทั่งบทใสซื่อได้ด้วยซ้ำ!!

​เกลียดมัน เกลียดที่มันได้ทุกอย่างไป เกลียดที่มีแต่มันที่ได้รับความรักจากพี่ชาย เขาเกลียด!!

“อยากรู้หรอ หืม?” ต้นหนาวถามเด็กน้อยที่มองเขาตาใส แม้ว่าจะไม่อยากบอกให้น้องตกใจกลัว แต่ถ้าน้องถามออกมาแบบนี้ เขาที่ตามใจอีกฝ่ายจะไม่บอกได้หรอ

“ครับ” ปลายฝนพยักหน้าหงึกหงัก เขายังมองไปที่กันต์อีกครั้ง

“ใช่ไหมครับพี่กันต์ ผมอยากรู้ พี่กันต์ก็อยากรู้เหมือนกัน” คนตัวเล็กชวนคุยอย่างเป็นกันเอง ทั้งยิ้มหวานส่งไปให้ ทั้งยังแสดงตัวว่าเป็นกันเองออกมา กันต์มองเด็กน้อยที่น่ารังเกียจคนนี้แล้วคลี่ยิ้มออกมา

“ใช่ พี่ก็อยากรู้เหมือนน้องฝนเลย”

​เห็นกันต์เข้ากันได้กับปลายฝนแบบนี้ คนเป็นมารดาก็ยกยิ้มออกมา ขอแค่สนิทกับเจ้าเด็กกำพร้านี่ได้ ลูกชายของเธอก็เหมือนกับติดปีกแล้ว

“..............” ต้นหนาวหรี่ตามองคนที่สนิทกันอย่างรวดเร็ว เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนัก ยิ่งรู้ว่ามันไม่ได้คิดดีกับน้องน้อยของเขาแล้ว คนเป็นพี่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายได้สนิทสนมกันเกินควร เดี๋ยวน้องของเขาอาจจะเสียใจเหมือนกับที่เคยเสียใจกับเด็กเหลือขอสองคนนั้นอีกครั้ง

“พี่ครับ บอกหน่อยสิครับ นะ นะ” ปลายฝนอ้อนคนรัก เขาทำกระทั่งลูบอกพี่ชายเบาๆเหมือนแมวตัวน้อยอีกด้วย ทำเอาคนอายุมากกว่ารู้สึกขนลุกชันไปทั่วร่าง ก่อนหน้านี้ก็ถูกขัดจังหวะไปแล้วหนึ่งครั้ง อารมณ์ที่มียังไม่ทันหายไป น้องชายตัวน้อยก็ปลุกมันขึ้นมาอีกแล้ว

“อยากรู้มากเลยหรอ หืม?” ต้นหนาวกระซิบถามข้างหูน้องชาย เขาไม่ใส่ใจที่จะตอบคำถามของคนอื่น แต่กับคำถามของปลายฝนแล้ว เขาไม่คิดจะมองข้าม

​คนตัวเล็กที่ถูกกระชับเข้าอ้อมแขนจนลำตัวแนบชิดกายกับคนอายุมากกว่า มือหนาของพี่ชายลูบไปที่ต้นแขนเหมือนกับต้องการต่ออารมณ์ที่ค้างคากับน้องชาย ไม่ได้สนใจท่าทางของคนเป็นแขกทั้งสองคนเลย

“ครับ”

“ถ้าอยากรู้ คืนนี้เป็นเด็กดีกับพี่ได้ไหม” คนอายุมากกว่าก้มลงกระซิบข้างๆหู  ปลายฝนตัวแข็งเกร็ง เมื่อได้คำเรียกร้องที่ดูเหมือนจะเอาแต่ใจนี้ ขนแขนก็อดที่จะลุกชันด้วยความหวาดกลัวไม่ได้

​คำว่าเป็นเด็กดีของคุณพี่ชายหมายถึงอะไรน่ะหรอ?

ก่อนหน้านี้เขาเคยตกลงแบบโง่ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเด็กดีของอีกฝ่ายหมายถึงอะไร กระทั่งเวลาค่ำคืนมาถึงนั่นแหละ เขาถึงได้รู้ว่าการเป็นเด็กดีของอีกฝ่าย หมายถึงว่าต้องยอมให้คนได้ทำตามใจไปตลอดทั้งคืน ต่อให้ร้องขอชีวิต คนเป็นพี่ก็ไม่ยอมปล่อยให้หนีไปเลยแม้แต่น้อย!

“ผะ ผม ไม่อยากรู้แล้วครับ” ปลายฝนกลับคำทันที คราแรกเขาแค่ต้องการจะแสดงละครเพื่อเข้าไปตีสนิทอดีตเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดคนนี้ แล้วค่อยหาทางแก้แค้นให้สมกับความเกลียดชังที่แน่นอก อย่างไรก็ตามเขายังมีวิธีการอีกมากที่จะเข้าหาอีกฝ่าย ไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองโดนกระทำจนลากเลือดก็ได้

​เมื่อเห็นคนน้องปฎิเสธทันที ต้นหนาวก็รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงปรายตาไปมองสองคนแม่ลูกด้วยสายตาที่มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด

“ออกไป” ป้าสะใภ้ที่ถูกหลานชายโบกมือไล่หลังจากที่ถูกป้อนอาหารสุนัขให้กินนานสองนาน เธอก็รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมอย่างมาก จนตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายตกลงจะให้ความช่วยเหลือหรือไม่ แล้วหน้าที่ของพวกเธอสองแม่ลูกต้องทำอย่างไร ถ้าปล่อยไปแบบนี้....ไม่ใช่ว่าวันหน้าก็ไม่มีโอกาสแล้วหรือ?

“หลานรัก แล้วเรื่องที่คุยกัน”

“ออกไป เดี๋ยวให้เชษไปคุยรายละเอียด” ต้นหนาวบอกปัดอย่างไม่สนใจ ตอนนี้เขาอยากจะลงโทษน้องน้อยที่ชอบขัดใจเขามากกว่า

​เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมน้องถึงไม่ชอบ ทั้งๆที่เขาดูแลและทะนุถนอมเป็นอย่างดี ไม่ทำให้เจ็บ ไม่ทำให้เหนื่อยเกินไป แถมยังมีเวลาให้พักผ่อนระหว่างที่ทำด้วย แต่ท้ายที่สุดแล้วปลายฝนก็ชอบให้หยุดเมื่อเขาเริ่มทำมันเป็นครั้งที่ 2 ทั้งๆที่เขาอยากจะทำมันให้มากกว่านี้อีกหน่อยแท้ๆ

​วันไหนที่เขาคิดจะขืนใจต่ออีกสักสองสามรอบ เช้ามาเด็กน้อยของเขาก็จะไม่ยอมคุยด้วยเลย สร้างความตึงเครียดตลอดทั้งวัน เขาที่ไม่ต้องการให้น้องเป็นแบบนี้ เลยต้องควบคุมอารมณ์ไม่ให้เลยเถิดจนเกินไป สุดท้ายเลยจบลงที่ว่าน้องยอมให้เขาทำอย่างมากก็แค่ 2 รอบต่อวันเท่านั้น

​แน่นอนว่า 2 รอบที่ว่านี่ ไม่รวมเวลาอื่น เพราะแบบนั้นทุกๆวันเขาจึงมักจะเก็บอารมณ์ที่กินไม่อิ่มจากเมื่อคืนมาจัดการน้องต่อในห้องทำงาน ทว่าระหว่างทำงานเขาก็งานยุ่งจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะอดรนทนไม่ไหวก็ไม่ลุกไปจับน้องกิน ไม่อย่างนั้นก็ต้องหอบเอางานไปทำที่บ้านจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

“ถ้าอย่างนั้นป้าไปก่อนนะ ไปเถอะลูก หนูกันต์” ป้าสะใภ้พยายามที่จะยิ้มหวานมาให้คนเป็นหลานชายที่ไม่แม้แต่จะสนใจตัวเอง กันต์เหลือบมองสองพี่น้องที่กอดกันกลมและพร้อมที่จะทำเรื่องอย่างว่าตลอดเวลาด้วยความรู้สึกรังเกียจ ... และอิจฉา

“แต่คุณเหมันต์ยังไม่ได้ตอบผมเลยนี่ครับ ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ในเมื่อคุณมีข้อมูลมากมายและอำนาจที่จะจัดการด้วยตัวเองแล้ว ทำไมคุณต้องให้พวกผมทำเรื่องแบบนี้แทนด้วย มันจะไม่ยุ่งยากกับคุณมากเกินไปหรอ”

“เชษ ส่งแขก” ต้นหนาวไม่ได้สนใจคำถามของคนอื่น เขาปรายตามองเชษก่อนจะออกคำสั่ง นี่เหมือนกับการตบหน้ากันต์ได้เป็นอย่างดี เขาไม่เคยถูกเมินแบบนี้มาก่อนเลย นอกจากพี่ชายของเขาแล้ว ก็มีแค่ผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนี้!

​ผู้ชายที่ผิดปกติ หลงรักน้องชายที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเด็ก!

​ผู้ชายที่ไม่เหมือนกับพี่ชายที่เขารัก  

​น่าเกลียดจริงๆ

“ถ้าคุณไม่ตอบคำถามผม ผมก็ไม่ยอมทำเรื่องนี้แน่ๆ” กันต์ไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเชษจะเข้ามาเชิญพวกเขาออกไปแล้ว คนตัวเล็กเชิดหน้าด้วยความเย่อหยิ่ง เขามั่นใจว่าคนจะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่ๆ แล้วก็ต้องพึ่งพาพวกเขาให้ลงมือทำด้วย เพราะถ้าไม่อย่างนั้นทำไมจะต้องยื่นข้อเสนอเพื่อให้เขาและแม่เป็นคนจัดการพ่อเลี้ยงเองด้วยล่ะ

“..............” ต้นหนาวที่รู้สึกเหมือนกับถูกทำให้รำคาญใจมากเกินไปหยุดมือที่กำลังล้วงเข้าไปในเสื้อของน้องชาย เขามองหน้าเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกดูถูก

“ก็ดีแล้ว เชษก็เพิ่มหลักฐานให้มันแม่ลูกเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปด้วยเลยแล้วกัน” หลังจากที่มองกันต์ด้วยสายตาดูถูกแล้ว เขาก็บอกเชษที่อยู่ตรงหน้า น้ำเสียงกลั้วหัวเราะนั่นดูเหมือนจะชอบใจมากกว่ากรณีที่สองแม่ลูกตกลงเสียอีก

“หมายความว่ายังไง หลานรัก” ป้าสะใภ้ที่ได้ยิน เธอรีบยื่นหน้าเข้ามาทันทีด้วยความตกใจ จู่ๆอีกฝ่ายก็พูดอะไร? แม้ว่าคนที่ค้ายาจะเป็นสามีของเธอ แต่สามีภรรยาก็ไม่ใช่คนเดียวกันเสียหน่อย ทำไมเธอต้องเข้าไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยล่ะ

“ก็อย่างที่ได้ยิน ถ้ารู้ว่าสามีขายยาแต่ไม่คิดแจ้งความ ก็เท่ากับสมรู้ร่วมคิดไม่ใช่หรือไง” แล้วก็เป็นอีกครั้งที่กันต์และแม่ของเขาได้รู้ว่าตนเองนั้นพลาดเสียแล้ว

​พลาดตั้งแต่ที่มาหาผู้ชายคนนี้ พลาดตั้งแต่ที่มาขอให้เขาช่วยเหลือ

​การที่มาหาอีกฝ่ายที่นี่ก็เหมือนกับบอกว่าตัวเองเป็นเหยื่อที่ถูกเลือก เมื่อคนเปิดเผยข้อมูลนั้นให้ดูก็ไม่ต่างอะไรกับการมัดมือชกพวกเขา ทางเลือกที่เหลือมีแค่ทางเดียวก็คือการที่ต้องยอมรับข้อเสนอของทางนั้นทุกประการ ตอนนี้ไม่ว่าต้นหนาวจะบอกว่าให้พวกเขาใช้วิธีใดในการแจ้งตำรวจ ก็เป็นเรื่องที่พวกเขาต้องทำทั้งสิ้น เพราะถ้าไม่เป็นแบบนั้น พวกเขาก็จะถูกข้อกล่าวหาว่าเป็นผู้ร่วมขบวนการอย่างแน่นอน

​หลักฐานมากมายอยู่ในมือนี้ แต่กลับทำเมินเฉย ทั้งยังพยายามช่วยปิดบังอีก

“คุณวางกับดักพวกเรา” กันต์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เขาไม่ชอบเอาเสียเลย ไอ้ความรู้สึกที่ต้องเดินไปตามทางที่คนอื่นวางเอาไว้ให้น่ะ

“กับดักแค่วางอยู่เฉยๆ แต่มีหนูกระโดดลงมาให้เล่นเองนี่” ต้นหนาวพูดก่อนอย่างไม่ใส่ใจ ปากของเขาคว่ำลงเล็กน้อยเหมือนรำคาญใจ แล้วก็หันมาคลอเคลียน้องชายต่อไป

“ฮึ่ม! ได้ ผมจะยอมทำแบบนั้น อย่างที่คุณรู้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะแจ้งจับพ่อเลี้ยงของตัวเอง แล้วมันก็น่าเกลียดเกินไปหากแม่เป็นคนแจ้งจับสามี ผมจะทำทีเป็นไม่รู้เรื่อง แม่ก็เหมือนกัน แล้วเรื่องอื่น ผมจะทำให้เป็นข่าวขึ้นมา ให้มีการตรวจสอบแล้วก็เจอ แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้ว่าพ่อและเจ้านายใหญ่ของพ่อนั้นจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไง หลังจากที่ผมทำแบบนั้นออกไปแล้ว ผมก็จะไม่ยุ่งเรื่องนี้อีก ส่วนคุณก็ให้งานผม”กันต์สรุปความออกมา

​เขาจำเป็นต้องได้งานชิ้นนี้จริงๆ หากต้องการที่จะเลื่อนฐานะนักแสดงของเขา เนื่องจากแพลตฟอร์มนี้เป็นเส้นทางที่จะทำให้เขาก้าวสู่ระดับโลกได้ ตราบใดที่เขาได้เป็นพรีเซนเตอร์ เขาก็จะกลายเป็นที่รู้จักของชาวต่างชาติ ในอนาคตเมื่อต้องการยื่นใบสมัครเข้ารับงานก็ไม่ใช่เรื่องยากอีก

​ซึ่งแน่นอนว่างานดีๆแบบนี้ ผู้คนมากมายต่างก็อยากที่จะได้รับตำแหน่งนี้ เขารู้ว่าลำพังตัวเอง หากไปสู้กับเบอร์ใหญ่ๆของประเทศ มันก็เป็นเรื่องยากที่จะได้รับตำแหน่งนั้น

.........................