ตอนที่ 2 มีแค้นต้องชำระ
“ที่แท้ก็เป็เธอเองอย่างนั้นเหรอ หนิวชุ่ยฮวา !นี่เธอคิดจะมาขโมยอะไรในบ้านของพวกเรา ! ” หวังซู่เหมยตะคอกออกมาด้วยความโกรธพร้อมกับมือที่ดึงผมของหนิวชุ่ยฮวาไว้ไม่ยอมปล่อย
หากจะพูดถึงหนิวชุ่ยฮวานั้น ต้องบอกเลยว่าเหล่าพี่น้องตระกูลฟู่รู้จักเธอดีที่สุดแล้ว
สมาชิกของตระกูลฟู่มีพ่อของฟู่ต้าหย่งก็คือฟู่เหล่าชวนเขาได้แต่งงานกับซู่ฉี ลูกสาวของตระกูลเฉิน ซึ่งเธอก็คือแม่ของฟู่ต้าหย่งนั่นเองโดยทั้งสองได้ให้กำเนิดลูกชายสามคน และลูกสาวอีกหนึ่งคน มีฟู่ต้าหย่งเป็ลูกชายคนโตส่วนลูกชายคนรองก็คือฟู่ต้าจวงที่ถูกเกณฑ์ไปเป็ทหารและลูกชายคนที่สามชื่อฟู่ต้าอัน ฟู่ต้าอันทำงานที่โรงงานเฟอร์นิเจอร์ของเทศมณฑลเขายังไม่ได้แต่งงาน และตอนนี้ก็พักอาศัยอยู่ที่หอพักของโรงงานนอกจากนี้ยังมีฟู่ต้าหนีอีกคน เธอเป็ลูกสาวคนเล็กและตอนนี้เธอก็ได้แต่งงานพร้อมกับย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านเก่อเจียจวงแล้วซึ่งเป็หมู่บ้านที่อยู่ถัดไปนี้เอง
โดยปกติแล้ว เหล่าพี่น้องตระกูลฟู่มักจะติดต่อกันเป็การส่วนตัวเท่านั้นพวกเขาไม่ได้เข้ามาที่หมู่บ้านอันผิงแต่อย่างใดและเื่ที่พวกเขามักจะคุยกันอยู่เสมอก็คือเื่ของหนิวชุ่ยฮวานั่นเอง
หลังจากที่ฝังศพภรรยาได้ไม่ถึงสามวัน ฟู่เหล่าชวนก็ได้พาหนิวชุ่ยฮวาและลูกชายของเธอเข้ามาอยู่ที่บ้านเดิมทีหนิวชุ่ยฮวานั้นอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านหนิวเจีย และเธอก็ได้แต่งงานกับหลี่หงซิ่นซึ่งอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกันโดยครอบครัวของเธอนั้นเป็ครอบครัวที่ค่อนข้างร่ำรวย แต่แล้วเมื่อหลี่หงซิ่นขึ้นไปบนูเาเพื่อตัดฟืนเขาก็ได้ถูกหมาป่าตัวหนึ่งกัดเข้าที่ขา แม้ว่าจะเอาชีวิตรอดกลับมาถึงหมู่บ้านได้แต่าแของเขาได้ติดเชื้ออย่างรุนแรงและเสียชีวิตไปในที่สุด
หนิวชุ่ยฮวาจึงกลายเป็หม้ายนับั้แ่นั้นเป็ต้นมาและเธอยังมีลูกชายอีกหนึ่งคน เขาชื่อว่าจู่จื่อ เป็คนที่ไม่ค่อยเอาไหน
เมื่อคิดถึงเื่นี้ หวังซู่เหมยเองก็รู้สึกโมโหมากเช่นกันก่อนหน้านี้ฟู่เหล่าชวน พ่อตาของเธอเป็คนที่ใจดีและดูมีคุณธรรมมาก ๆเธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทำเื่แบบนี้ได้ เขาปล่อยให้โครงกระดูกแม่สามีของเธอต้องทนเหน็บหนาวในหลุมอย่างโดดเดี่ยวส่วนตัวเขานั้นกลับอยู่ในห้องที่แสนอบอุ่นกับผู้หญิงอีกคนอย่างสบายใจ
ก่อนหน้านี้ หนิวชุ่ยฮวาได้เก็บกระเป๋าย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของฟู่เหล่าชวนก่อนที่แม่สามีของเธอจะเสียชีวิตครบเจ็ดวันเสียด้วยซ้ำ
ซึ่งข่าวลือนี้เป็เื่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านตลอด่สองปีที่ผ่านมาเลยก็ว่าได้หลังจากที่ทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนก็จะพากันซุบซิบและพูดคุยถึงเื่นี้ซึ่งทุกคนต่างก็สงสัยว่าทำไมหนิวชุ่ยฮวานั้นถึงได้ดูอ่อนเยาว์และดูดีขนาดนี้ไม่ว่าพ่อหม้ายหรือหนุ่มโสดหลายคนที่อยู่ในละแวกนี้ต่างก็ตกหลุมรักเธอกันหมดแต่สุดท้ายฟู่เหล่าชวนก็ได้เธอไปเชยชม
แต่ทุกคนก็พอจะคาดเดาถึงสิ่งนี้ได้รวมไปถึงหวังซู่เหมยเองก็พอจะเดาออกเช่นกัน โดยทุกคนต่างก็คิดว่าที่จริงแล้วเป็เพราะฟู่เหล่าชวนนั้นทำงานอยู่ในเหมืองถ่านหินซึ่งเขานั้นได้รับเงินเดือนมากกว่า 20 หยวนต่อเดือนเลยทีเดียว และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือฟู่เหล่าชวนนั้นได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะให้จู่จื่อลูกชายของหนิวชุ่ยฮวานั้นเข้ารับตำแหน่งต่อจากเขาหลังจากเขาเกษียณในอีก 2-3 ปีข้างหน้าอีกด้วย
เมื่อความแค้นในอดีตและปัจจุบันได้ะเิขึ้นมาพร้อมกับหวังซู่เหมยก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้น
เธอดึงผมของหนิวชุ่ยฮวาเอาไว้ พร้อมกับสั่งให้ฟู่เยี่ยนไปเรียกให้คนมาช่วยฟู่เยี่ยนจึงรีบวิ่งไปที่ประตูรั้วหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะะโออกไปว่า“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยจับขโมยด้วย ! ”
เมื่อได้ยินเสียงะโของฟู่เยี่ยนทุกคนที่อยู่ตามทุ่งนาใกล้เคียงก็ได้รีบวิ่งมาพร้อมกับจอบในมือทันที
โดยคนแรกที่มาถึงก็คือหลี่หงอี้ เขาเป็เพื่อนบ้านของฟู่ต้าหย่งซึ่งเขากำลังกลับบ้านมาหาครอบครัวในวันหยุดพอดี
ในตอนนี้ หนิวชุ่ยฮวาที่กำลังถูกหวังซู่เหมยดึงผมเอาไว้ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะพยายามดิ้นรนเพื่อที่จะได้หลุดออกจากพันธนาการของหวังซู่เหมยแต่ยิ่งดิ้นมากเท่าไร หวังซู่เหมยก็ยิ่งดึงแรงมากขึ้นเท่านั้น
“ซู่เหม่ย เธอกำลังเข้าใจผิดอยู่นะ ฉันมาเยี่ยมเสี่ยวฮั่วต่างหากล่ะ !ปล่อยฉันก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกันดีกว่า ! ” หนิวชุ่ยฮวาพยายามผละตัวออกไปแต่หวังซู่เหมยก็ไม่ยอม เธอไม่้าที่จะฟังคำพูดเหล่านี้และไม่เพียงแค่เธอจะไม่ปล่อยเท่านั้น เธอยังออกแรงดึงมากขึ้นอีกด้วย
ทันใดนั้นเอง หลี่หงอี้ก็ได้วิ่งเข้ามาพร้อมกับฟู่เยี่ยนก่อนจะพบกับฉากตรงหน้า เมื่อเห็นว่าหัวขโมยคนนั้นเป็ผู้หญิง จึงเป็เื่ยากที่ตัวเขาเองจะเข้าไปยุ่งได้
“เอ่อ คือว่า......พี่สะใภ้ ผมว่าพวกเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่าครับตอนนี้ผมได้ขอให้คนของผมไปตามผู้นำหมู่บ้านมาแล้วครับ”
เมื่อเห็นว่าคน ๆ นั้นคือหนิวชุ่ยฮวาใบหน้าของหลี่หงอี้ก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
เพราะหลี่หงซิ่น สามีที่เสียชีวิตไปของหนิวชุ่ยฮวานั้นเป็ลูกพี่ลูกน้องของเขานั่นเอง
“น้องชาย นายกลับจากพักร้อนแล้วอย่างนั้นเหรอต้องขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่มีเวลาไปทักทายนายเลยพอดีฉันกำลังยุ่งกับการจัดการกับหัวขโมยที่ไร้ยางอายคนนี้อยู่ฉันกลัวว่าเธอจะหนีไปโดยไม่รับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น ! ”หวังซู่เหมยกล่าวทักทายหลี่หงอี้ ขณะที่มือของเธอก็ยังคงจับผมของหนิวชุ่ยฮวาเอาไว้ก่อนจะลากตัวไปที่ลานหน้าบ้าน
ในตอนนี้ ก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่งมายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเธอแล้วดังนั้นบริเวณลานบ้านจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่มาคอยดูฉากความตื่นเต้นนี้เพราะถึงอย่างไรเื่ราวในครอบครัวของเหล่าฟู่นั้นก็เป็ที่ซุบซิบของชาวบ้านไปก่อนหน้านี้อยู่แล้วคงจะเป็เื่ที่น่าเสียดายมากหากพลาดสิ่งที่น่าตื่นเต้นนี้ไป ไม่นานนักเหล่าชาวบ้านมากมายก็ได้มารวมตัวกันเต็มลานบ้านไปหมด
ผู้นำหมู่บ้านฟู่เฉิงและฟู่ต้าหย่งมาถึงพร้อมกันก่อนจะพบว่ามีชาวบ้านมากมายมารวมตัวกันอยู่ที่นี่และทุกคนต่างก็มีท่าทีที่ดูตื่นเต้นมาก ๆ อีกด้วย
ฟู่เฉิงเป็ญาติของฟู่ต้าหย่ง โดยเขาเป็รุ่นที่ 5 ของตระกูลฟู่ดังนั้นฟู่เฉิงจึงเรียกฟู่ต้าหย่งว่าลุง เมื่อฟู่เยี่ยนเห็นว่าพ่อของเธอและผู้นำหมู่บ้านฟู่เฉิงกลับมาแล้วเธอจึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“คุณป้า ปล่อยมือก่อนเถอะครับแล้วเรามาคุยถึงเื่ที่เกิดขึ้นด้วยเหตุผลจะดีกว่า” ทันทีที่มาถึงฟู่เฉิงก็ได้พูดเกลี้ยกล่อมหวังซู่เหมยให้เธอยอมปล่อยมือ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังซู่เหมยก็ยอมปล่อยมือแต่โดยดีในตอนนี้มีทั้งผู้นำหมู่บ้านและชาวบ้านมากมายอยู่ที่นี่ ดังนั้นเธอจึงไม่กลัวว่าหนิวชุ่ยฮวาจะวิ่งหนีไปอีกแล้ว
“คุณป้า มันเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอครับ ? ” ในตอนนี้หนิวชุ่ยฮวาเอาแต่ก้มหน้าและร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารฟู่เฉิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันกลับมาถามหวังซู่เหมยแทน
“ทุกคนช่วยเป็พยานด้วย สิ่งที่ฉันได้ทำลงไปนั้น ฉันไม่ได้ทำโดยไร้เหตุผล !ตอนที่พวกเรากลับจากพาเสี่ยวฮั่วไปหาหมอ ฉันก็เห็นว่าหนิวชุ่ยฮวาคนไร้ยางอายคนนี้กำลังขโมยของในบ้านของฉันอยู่ดังนั้นฉันจึงได้เข้าไปจับเธอเอาไว้ ก่อนจะลากเธอออกมาเหมือนที่ทุกคนเห็นนี่แหละ !”
“แล้วจะให้ฉันสุภาพกับโจรที่มาขโมยของถึงในบ้านของตัวเองได้ยังไงกันล่ะ ! ”หวังซู่เหมยพูดพร้อมกับชูเส้นผมของหนิวชุ่ยฮวาที่ขาดติดมือมาให้ทุกคนดู
“หนิวชุ่ยฮวา คุณช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึงได้เข้าไปในบ้านของคนอื่นขณะที่พวกเขาไม่อยู่บ้านแบบนี้ล่ะ ? ” ฟู่เฉิงมองไปที่หนิวชุ่ยฮวาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ก็ได้มองไปที่หนิวชุ่ยฮวาซึ่งตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้พร้อมกับทรงผมที่ดูยุ่งเหยิงอยู่ทันที
หลังจากที่ได้ยินคำถามนี้ หนิวชุ่ยฮวาจึงได้พูดออกมาอย่างสะอึกสะอื้นว่า“ฉันได้ยินมาว่าเสี่ยวฮั่วไม่สบาย ฉันจึงได้รีบมาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมเธอแต่เมื่อฉันเปิดประตูเข้ามา กลับพบว่าไม่มีใครอยู่เลยสักคนซึ่งฉันเองก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลอะไร จึงได้นั่งรอพวกเขาอยู่ที่ห้องโถงด้วยความที่รอนาน ฉันจึงหวังดีเห็นว่าบ้านไม่เป็ระเบียบฉันก็เลยคิดว่าจะเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านให้ลูกสะใภ้สักหน่อยแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอก็เข้ามาดึงผมของฉันจากด้านหลัง ก่อนจะลากฉันออกมาข้างนอกแบบนี้! ”
ขณะที่เขาพูดนั้น เธอก็ได้ปาดน้ำตาบนแก้มด้วยท่าทีที่ดูน่าสงสารฟู่เยี่ยนมองไปท่าทีที่ดูแสแสร้งนี้ !ก่อนจะตระหนักขึ้นมาได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย ๆ เสียแล้ว
“เหลวไหล ! แม่สามีอย่างนั้นเหรอ ? แล้วใครเป็ลูกสะใภ้ของคุณกัน? แม่สามีของฉันได้จากโลกนี้ไปตั้งนานแล้ว ! และเราก็ได้แยกบ้านออกมาแล้วที่นี่คือบ้านของฉันหวังซู่เหมย ! สิ่งของที่แม่สามีทิ้งไว้ให้หลังจากไป ก็ถูกเธอเอารัดเอาเปรียบไปหมดพวกเราไม่ได้อะไรเลยด้วยซ้ำ แต่นี่เธอยังมารื้อค้นข้าวของในบ้านของคนอื่นอีก ! ”หวังซู่เหมยตะคอกออกมาด้วยความโกรธ ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับจ้องเขม็งไปยังศีรษะของหนิวชุ่ยฮวาและเกิดความรู้สึกอยากจะเข้าไปกระชากผมของเธออีกครั้ง
กล้าดีอย่างไรถึงได้มาเรียกเธอว่าลูกสะใภ้ และยังมีหน้ามาบอกว่าจะช่วยทำความสะอาดบ้านให้กับเธออีกความผิดทั้งหมดนี้เกิดมาจากพ่อสามีที่ไร้ยางอายของเธอคนเดียว !เขาได้นำปัญหานี้มาสู่บ้านของตระกูลฟู่
“ต้าหย่ง ซู่เหม่ยกำลังใส่ร้ายแม่ ทั้งที่แม่อุตส่าห์มีน้ำใจช่วยเธอทำความสะอาดบ้านแท้ๆ แต่เธอกลับทำแบบนี้กับแม่ เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงกัน หากพ่อของนายกลับมานายก็ไปอธิบายกับเขาเองก็แล้วกัน ! ”
หนิวชุ่ยฮวาหันไปมองฟู่ต้าหย่ง ก่อนจะพูดถึงฟู่เหล่าชวนขึ้นมาโดยเธอตั้งใจที่จะใช้ฟู่เหล่าชวนมาขู่พวกเขา แต่ฟู่ต้าหย่งกลับรู้สึกว่าหากจะกล่าวหาใครสักคนนั้นก็จะต้องแสดงหลักฐานให้ชัดเจนเสียก่อน
ซึ่งการที่จะหลักฐานนั้นใช่เื่ยากอะไรเลยตอนนี้ฟู่เยี่ยนยังคงเม้มริมฝีปากแน่น เธอยังคงไม่ได้พูดถึงเื่ที่หนิวชุ่ยฮวาเป็คนผลักเ้าของร่างเดิมของเธอจนศีรษะกระแทกพื้น
ก่อนหน้านี้ แม่ของเธอโกรธมาก ๆ และทั้งสองคนก็ทะเลาะกันอย่างดุเดือดดังนั้นเธอจึงไม่มีโอกาสที่จะพูดถึงเื่นี้เลย เมื่อทั้งสองฝ่ายดูสงบลงแล้วนี่จึงเป็เวลาที่เหมาะที่สุดแล้วที่เธอจะพูดเื่นี้ออกไป
อย่างไรก็ตาม ขณะที่เธอกำลังจะพูดนั้น จู่ ๆเธอก็รู้สึกถึงแสงที่สว่างวาบขึ้นมาในดวงตาของเธอ ราวกับมีบางสิ่งไม่ปกติ
ทันใดนั้นเอง หลังจากที่เห็นแสงนั้นดวงตาของเธอก็เริ่มพร่ามัวลงไปเรื่อย ๆ
ฟู่เยี่ยนที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีนี่คือผลที่เกิดจากศีรษะของเธอได้รับกระกระทบกระเทือนอย่างนั้นหรือ เธอกำลังจะตาบอดใช่ไหม? !
1K
