วายุกำลังล็อกตัวพิมพ์ไว้แน่น ส่วนกำพลก็กำลังกดมือถือโทรออกหาใครซักคน ผู้หญิงตัวเล็กๆกำลังโดนผู้ชายร่างสูงใช้มือหนึ่งข้างล็อคคอไว้และมืออีกข้างรวบแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น วาทีเห็นท่าพิมพ์ทนแรงกระชากของวายุไม่ไหวเเล้ว เขาจึงรีบวิ่งเข้ามาห้าม...
"นี่มันอะไรกันน่ะ วายุนายทำอะไรอยู่เนี้ย แล้วนั่นนายจะโทรหาใครกำพล วางสายเดี๋ยวนี้!!" กำพลรีบวางสายและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า พิมพ์ที่เห็นวายุเดินออกมา เธอยิ้มกว้างและรู้สึกว่าเธอปลอดภัยแล้ว เธอสบัดมือออกจากกำพลและวิ่งไปหลบหลังวาที พร้อมกับจ้องมองมาที่วายุด้วยสายตาประมาณว่า ทีนี้แหละนายซวยแน่ๆ
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรอพิมพ์ ทำไม…."
"ผู้ชาย 2 คนนี้เข้ามาหาเื่ฉันค่ะ เขาหาว่าฉันเป็บ้าและก็บอกว่าเป็โจรจะเข้ามาขโมยของ ฉันบอกพวกเขาไปแล้วว่าเ้าของบ้านหลังนี้เป็คนพาฉันมาที่นี่ แต่เขาก็ไม่เชื่อแถมยังบอกอีกว่า เ้าของบ้านหลังนี้ไปอเมริกาเมื่อเช้า เป็ไงล่ะนี่ไงเ้าของบ้านที่ฉันพูดถึง ทีนี่ล่ะพวกนายไม่รอดแน่!!"
"พูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย ยัยนี่ใครวาที เด็กของนายหรอ?"
"ไม่ใช่! เธอชื่อพิมพ์ เธอเป็…"
"อ๋อ แสดงว่าที่ยัยนี่มาเดินด้อมๆมองๆอยู่หน้าบ้านเมื่อกี้ ก็คงจะมาหานายสินะ ฉันก็เพิ่งรู้นะว่าบ้านหลังนี้นายเป็เ้าของ ทีหลังก็ดูแลเด็กของนายให้ดีด้วย ขืนมาเดินเพ่นพ่านไม่รู้ความแบบนี้อีก ระวังจะลาโลกโดยไม่รู้ตัว ไปเว้ยกำพล!!" วายุเดินไปขึ้นรถโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัววาทีเลย ทำเอาพิมพ์สงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมลูกน้องของวาทีคนนี้ถึงมีท่าทางที่หยิ่งผยองกับเ้านายมาก กำพลเปิดประตูให้วายุขึ้น พวกเขาสองคนก็ขับรถออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้พิมพ์รู้สึกเขม่นกับนิสัยของวายุเอามากๆ เธอจึงพยายามพูดยุให้วาทีทำโทษเขาเพื่อแก้แค้นที่เขากล้าทำร้ายเธอเมื่อสักครู่นี้
"ลูกน้องอย่างนายวายุนี้เลี้ยงไว้ก็ไม่ดีนะคะ พานจะทำให้เ้านายเสื่อมเสียชื่อเสียงมากกว่า แบบนี้ต้องทำโทษเพื่อเป็การสั่งสอนให้หลาบจำนะคะ"
"ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะว่าวายุไม่ใช่ลูกน้องของฉัน แต่เขาคือน้องชายแท้ๆของฉันต่างหากล่ะ ตอนนี้แดดแรงมากแล้วเข้าบ้านกันเถอะ" ประโยคแรกที่พิมพ์ได้ยินว่าวายุคือน้องชายแท้ๆของวาทีแขนขาเธอก็อ่อนเปรี๊ยะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันที วันแรกที่เธอก้าวขาเข้ามาในบ้านหลังนี้เธอก็ดันไปมีเื่กับน้องชายของคนที่เธอกำลังจะจีบซะงั้น เห็นทีว่าเส้นทางความรักของเธอคงจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบซะแล้ว ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าที่นี่ นอกจากจะมีหนึ่งเ้าชายสุดหล่อแล้ว ในบ้านหลังนี้ก็ยังมีซาตานสุดโหดที่ปากร้ายสุดๆอยู่อีกหนึ่งคนด้วย
"โอ๊ยจะบ้าตาย!!มาวันแรกก็เกิดเื่ซะแล้ว เเต่ไอ้บ้านั่นก็ปากเสียชะมัดเลยอ่ะ คนหนึ่งดีอย่างกับเ้าชาย เเต่อีกคนร้ายอย่างกับปีศาจ ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเป็พี่น้องกันได้"
"แต่ก็เป็ไปแล้วนี่ ให้ทำไงล่ะจริงไหม" ในขณะที่พิมพ์กำลังบ่นพึมพำอยู่กับตัวเอง วาทีก็ได้เดินถือแก้วน้ำส้มเข้ามาและได้ยินสิ่งที่เธอกำลังพูดอยู่พอดี เขาไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรเพราะหลายๆคนก็มักจะพูดว่าเขากับน้องชายต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่เป็ประจำ
"คุณวาที!! เอ่อคือ..ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะ…"
"ไม่เป็ไร ทุกคนก็มักจะพูดแบบเธอนี่แหละ ฉันชินแล้ว เอ้อนี่..จะได้ให้แม่บ้านเตรียมห้องไว้ให้เธอแล้วนะ ห้องอยู่ชั้นบนเดินขึ้นบันไดไปห้องจะอยู่ซ้ายมือ เดี๋ยวฉันจะออกไปทำธุระข้างนอก เธออยากได้อะไรไหม?"
"ที่อยากได้ที่สุดตอนนี้ก็น่าจะเป็เสื้อผ้าน่ะ เพราะฉันมีแค่ชุดที่ติดตัวมาเท่านั้นค่ะ"
"งั้นหรอ..แล้วเธอใส่ไซส์อะไรล่ะเดี๋ยวฉันจะได้แวะซื้อมาให้" พิมพ์ทำหน้าเลิ่กลั่กเพราะนอกจากเสื้อผ้าข้างนอกแล้วมันยังมีเสื้อผ้าข้างในที่วาทีไม่สามารถเลือกซื้อให้เธอได้นั่นเอง พิมพ์มองที่ตัวของเธอสลับกับตัวของวาทีอย่างเขินๆ มันทำให้วาทีรู้ได้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร
"อ่ะ อ๋อ..เออใช่..บางอย่างฉันก็ซื้อมาให้เธอไม่ได้สินะ งั้นเอาเป็ว่า..เธอทนใส่ชุดนี้ไปก่อน แล้วเดี๋ยวตอนเย็นฉันกลับมาฉันจะพาเธอไปเลือกซื้อ โอเคไหม?"
"ด่ะ..ได้ เอ่อว่าเเต่ห้องน้ำไปทางไหนหรอคะ?"
"ตอนนี้เธอไม่ต้องเกรงใจฉันขนาดนั้นก็ได้ คิดซะว่าเธออยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะน้องสาวของฉันและต่อไปนี้เธอก็เรียกฉันว่าพี่วาส่วนฉันก็จะเรียกเธอว่าพิมพ์ ไหนลองเรียกซิ"
"ค่ะ..พี่วา"
"ฉลาดมาก น่ารักที่สุดน้องสาวของพี่" พิมพ์ได้แต่หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเสียใจนิดๆ เพราะจุดประสงค์หลักที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอไม่ได้มาเป็แค่น้องสาวของเขา แต่เธอจะมารวบตึงเขาเป็สามีต่างหาก แต่พอพิมพ์เห็นท่าทีของวาทีแล้วก็รู้เลยว่าเขาคิดกับเธอแค่น้องสาวเท่านั้น
"เอ่อว่าเเต่..ห้องน้ำไปทางไหนหรอคะพี่วา พิมพ์จะไม่ไหวแล้วค่ะ"
"เออเนาะ คุยกันเื่อื่นจนลืมไปเลย โทษทีๆ..เอ้อ..พิมพ์ขึ้นไปเข้าห้องน้ำบนห้องของพิมพ์ก็ได้นะ พี่ว่าน่าจะสะดวกกว่า งั้นพี่ออกไปทำธุระก่อนนะเดี๋ยวเย็นๆเจอกัน"
"ไปดีมาดีนะคะพี่วา โชคดีค่ะ" ตอนนี้กระเพาะฉี่ของพิมพ์ได้เต็มเป็ที่เรียบร้อยและเธอก็อยากเข้าห้องน้ำมากๆ เธอวิ่งขึ้นบันไดมาและเลี้ยวเข้าไปในห้องขวามือ ในตอนนั้นเธอไม่สนใจอะไรในห้องทั้งนั้นเธอเปิดประตูเข้าไปและตรงไปหาห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวของเธอทันที
"ฟู่ว!!นึกว่าจะเรี่ยราดซะแล้ว เฮ้อ!!พี่วานะพี่วา คุยอยู่นั่นแหละ คุยจังเลย..เกือบฉี่ราดแล้วไหมเนี้ย เฮ้อ!!หมดกันว่าที่สามีในอนาคตของฉัน เขามองฉันเป็แค่น้องสาวเท่านั้นเองอ่ะ เห้ย!!ไม่ได้ๆ..Big ass เคยกล่าวไว้ว่า รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง เพราะฉะนั้นฉันก็จะลองสักตั้ง หน้าตาเราก็ไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ มันต้องมีสักจุดที่ทำให้พี่วารู้สึกชอบเราขึ้นมาบ้างแหละ งื้อ!!ตอนนี้เราจะจีบผู้ชายก่อนหรอมันไม่ดีนะ จะบ้ารึไง!!เธอมาที่นี่ก็เพราะตามหาสามีในอนาคต นั่นมันก็เท่ากับว่าเธอมาวิ่งเร่ตามหาผู้ชายนั่นแหละ หงึ้ย!!นี่ฉันเป็บ้าหนักจนนั่งคุยคนเดียวหรอเนี่ย เฮ้อ!!เพลียสุดๆ..ไหนๆพี่วาก็ออกไปข้างนอกและเราก็ไม่มีอะไรทำพักสายตาสักงีบละกัน" พิมพ์จัดการเข้าห้องน้ำทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยจากนั้นเธอก็เดินมาโยนร่างของตัวเองขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่ เธอรู้สึกว่าเตียงมันนุ่มละมุนราวกับว่าตอนนี้เธอได้นอนอยู่บนปุยเมฆสีขาวที่บางเบาและนุ่มนวลสุดๆ ความเคลิ้มจากการััเตียงนอนมันทำให้พิมพ์ง่วงแทบจะเผลอหลับไปโดยที่เธอดันลืมอะไรบางอย่างไป
"นุ่มจังเลย..บรรยากาศก็ดีสุดๆ แอร์เย็นสบาย" พิมพ์มีอาการละเมอพูดถึงบรรยากาศภายในห้องและเผลอหลับลึกจนหลุดเข้าไปในห้วงแห่งความฝันซึ่งความฝันของเธอนั้น เธอเห็นวาทีสวมชุดสูทสีขาวยืนรอเธอเดินมาหา..ข้างกายของวาทีนั้นมีบาทหลวงยืนยิ้มร่ามองมาทางเธอเพื่อเเสดงความยินดี เมื่อเธอเดินใกล้เข้ามาวาทีก็ได้ยื่นมือมารับเธอเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน ใช่แล้ว..ในห้วงความฝันของเธอนั้นเธอกำลังฝันว่า เธอได้เข้าพิธีแต่งงานกับวาทีในโบสถ์ที่สวยที่สุดในประเทศ ผู้คนในงานต่างมาร่วมยินดีปรีดากับเธอและหนึ่งในนั้นก็มีฝ้ายเพื่อนสนิทของเธอด้วย ฝ้ายมาร่วมยินดีกับเธอและสวมกอดเธอทั้งน้ำตา พรางบอกกับพิมว่า เธอนั้นคิดถึงพิมพ์มากๆ บรรยากาศในงานล้วนเต็มไปด้วยความสุขคลุกเคล้าไปทั่วทั้งโบสถ์ แต่แล้วเมื่อขั้นตอนล่วงเลยมาถึงการสารภาพรัก เสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้นเธอถูกใครบางคนชิงตัวออกมาจากงาน เธอพยายามมองให้ชัดว่าชายคนที่มาชิงตัวเธอคือใคร พิมพ์กระชากแขนให้ชายคนนั้นหยุดวิ่งและเมื่อเขาหันหน้ามา เธอก็เห็นชัดเต็มตาว่าชายคนนั้นคือวายุ ปีศาจสุดโหดที่เธอเพิ่งจะตีฝีปากกับเขาไปเมื่อเช้านั่นเอง จากฝันดีก็กลายเป็ฝันร้ายทันที..เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาเฮือกใหญ่ เธอคร่ำครวญว่าแม้กระทั่งในฝันของเธอปีศาจตนนั้นก็ยังตามราวีไม่เลิก พิมพ์ปาดเหงื่อที่ท่วมไปทั้งตัวก่อนจะลุกไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ ในความฝันของเธอนั้นจะเป็ลางบอกเหตุอะไรหรือไม่และสิ่งที่เธอลืมมันคืออะไร ติดตามต่อได้ใน EP. หน้านะคะ
1K
![ในร่มเงารัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578648491_60990627.webp)
