หลินหยูและหานหลินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบของสถานที่ลึกลับ ที่ด้านหน้าเป็ประตูโบราณที่ถูกเปิดออกไปยังเส้นทางที่ไม่สามารถย้อนกลับ เมื่อหลินหยูตัดสินใจที่จะยอมรับความจริงที่ชายคนนั้นเสนอให้เธอ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มแปรเปลี่ยนไป ความมืดที่ปกคลุมห้องเริ่มเบาบางลง และแสงสีเงินจากดวงจันทร์ที่ส่องผ่านต้นไม้และผืนดินได้เปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมทั้งหมด
"หลินหยู..." หานหลินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาจับมือหลินหยูแน่นก่อนที่จะพูดต่อ "ข้าไม่แน่ใจว่าเราควรทำตามคำพูดของเขาหรือไม่ ความจริงที่เขากล่าวถึงอาจจะเป็ความจริงที่เรายังไม่พร้อมจะรู้"
หลินหยูเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะหันไปมองหานหลิน เธอเห็นความกังวลในดวงตาของเขา และในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกถึงการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ในใจของตัวเอง
"ข้าไม่รู้ว่าจะเป็อย่างไร แต่สิ่งที่ข้าแน่ใจคือ เราจะต้องเดินไปข้างหน้า" หลินหยูตอบเสียงเบาแต่มั่นคง "ข้ารู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุผล ข้าไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่ข้ารู้สึกได้"
หานหลินหันมามองหลินหยูและยิ้มบางๆ แม้ว่าจะมีความกังวลอยู่ในใจ "ถ้าเ้าเชื่อว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้อง ข้าก็จะยืนอยู่ข้างเ้าเสมอ ไม่ว่าเ้าจะเจอกับอะไร"
ทั้งสองจับมือกันแน่นและก้าวเข้าสู่ประตูโบราณที่เปิดออกไปยังเส้นทางใหม่ ทุกก้าวที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้าเหมือนกับการก้าวเข้าสู่การทดสอบที่ยิ่งใหญ่ ความรักที่มีให้กันจะต้องผ่านการทดสอบนี้ไปให้ได้
เส้นทางที่ผ่านเข้ามาภายในประตูโบราณนั้นเต็มไปด้วยความมืดและความลึกลับ พื้นที่ภายในเต็มไปด้วยสัญลักษณ์และภาพวาดโบราณที่ถูกสลักไว้บนผนัง ขณะที่ทั้งสองเดินต่อไป เสียงของบางสิ่งบางอย่างที่ขยับไปมาดังขึ้นในความมืด
หลินหยูเริ่มรู้สึกถึงความไม่มั่นคงในตัวเอง แม้ว่าเธอจะมั่นใจในความรักของหานหลิน แต่บางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวตนของเธอเริ่มทำให้เธอสงสัยว่าเธอจะสามารถยอมรับความจริงที่อยู่ข้างหน้าได้หรือไม่
ทันใดนั้น เสียงแปลกๆ ดังขึ้นจากทิศทางหนึ่ง "หลินหยู..." เสียงนั้นดังขึ้นอย่างเงียบๆ เสียงที่เหมือนจะเป็เสียงของใครบางคนที่รู้จักเธอดี "เ้าคือผู้ที่มองไม่เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง"
หลินหยูหันไปมองเห็นเงาร่างที่ลอยออกมาจากความมืด มันคือร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายกับเธอเอง แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเ็าและเต็มไปด้วยอำนาจที่มืดมน
"เ้า..." หลินหยูพูดเสียงเบา ขณะที่เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่ประหลาดในใจ
หญิงสาวที่ลอยมาจากความมืดยิ้มบางๆ "ข้าไม่ใช่คนที่เ้ารู้จัก แต่ข้าคือส่วนหนึ่งในตัวตนของเ้าเอง ข้าเป็อีกด้านของเ้าที่ซ่อนอยู่ในความมืด"
หลินหยูรู้สึกถึงความสั่นะเืในใจ ขณะที่หญิงสาวตรงหน้าเธอเริ่มพูดต่อ "เ้ากำลังเดินทางไปยังที่ที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ แต่หากเ้าไม่ยอมรับข้าและความจริงในตัวตนของเ้า เ้าจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เ้ารัก"
หานหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ หลินหยู มองไปยังร่างที่ลอยอยู่ด้วยความใ "หลินหยู... สิ่งนี้คืออะไร?"
หลินหยูมองไปที่หานหลินและตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "ข้าไม่รู้ ข้าไม่เข้าใจ... ทำไมถึงเป็แบบนี้?"
หญิงสาวที่ลอยอยู่ยิ้มอย่างเ็า "ข้าไม่ใช่คนอื่น ข้าเป็ตัวตนที่แท้จริงของเ้า เ้าเป็เทพธิดาหญิงแห่งดวงจันทร์ที่ถูกส่งมาเพื่อปกครองโลกเทพ แต่เ้าไม่เคยรู้จักตัวเองอย่างแท้จริง ข้าเป็ส่วนหนึ่งของเ้าที่ถูกซ่อนเอาไว้ในโลกมนุษย์"
หลินหยูได้ยินคำพูดเ่าั้แล้วจิตใจของเธอก็เริ่มสับสน เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องเผชิญกับความจริงที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ในขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความมืดและเงาของการเปิดเผย หลินหยูเริ่มตระหนักถึงบางสิ่งในตัวเอง ความรักที่เธอมีต่อหานหลินและการเดินทางที่พวกเขาผ่านมาด้วยกันทำให้เธอรู้ว่าตัวตนของเธอไม่ได้เป็เพียงแค่เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ แต่ยังมีความเป็มนุษย์ในตัวเธอที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
"ข้าไม่สามารถกลับไปเป็เหมือนเดิมได้" หลินหยูพูดออกมาเสียงเบา ขณะที่ดวงตาของเธอส่องแสงวาววับ "ข้าจะต้องยอมรับตัวตนที่แท้จริงของข้า แม้ว่ามันจะหมายถึงการเสียสละทุกสิ่งที่ข้ารัก"
หานหลินมองหลินหยูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ไม่ว่าเ้าจะเป็ใคร ข้าจะรักเ้าเสมอ ข้าจะอยู่เคียงข้างเ้าในทุกการตัดสินใจ"
หลินหยูหันไปมองหานหลินและยิ้มบางๆ "ข้ารู้ ขอบคุณที่เ้ามีข้างข้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรทำให้เราแยกจากกันได้"
หญิงสาวที่ลอยอยู่ในความมืดมองไปที่ทั้งสองอย่างเงียบๆ ก่อนจะยิ้มและหายไปในความมืด "ถ้าเช่นนั้น เ้าจะต้องเดินไปข้างหน้าและรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น"
หลินหยูและหานหลินยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ทุกสิ่งที่พวกเขา้าจะได้มา มันไม่ได้มาง่ายๆ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น