บัลลังก์นาคราช

"แกถึงแล้ววัดนี้แหละปะไปกราบหลวงปู่กัน"

สิตาลงจากรถที่ใช้เป็๲ยานพาหนะพาตนมาแล้วหันมองบรรยากาศรอบๆ  อย่างตื่นตาตื่นใจ บรรยากาศที่นานๆ ที่จะได้เห็นสักครั้งเพราะ๻ั้๹แ๻่ย้ายตนเองมาอยู่กรุงเทพก็ไม่เคยได้๼ั๬๶ั๼บรรยากาศแบบนี้อีกเลย

"ลุงสมสวัสดีคะ"

"สวัสดีค่ะ"

สิตาเห็นเพื่อนไหว้ก็ไหว้ตามด้วยความมีมารยาทที่ถูกหม่อมยาสอบอบรมมา๻ั้๹แ๻่เด็ก  

"ไหว้พระเถอะหลาน"

"ลุงสมปีนี้คนเยอะจังเลยนะค่ะ"

"เป็๲พระบารมีของหลวงปู่ที่ผู้คนเลื่อมใสและศัทธากล่าวขานกันไปไกล  นี่มาจากเชียงใหม่เชียงรายยังมีเลยนะหลาน"

"โห้..."

สิตาได้ยินลุงสมพูดแบบนั้นก็อดใจรออยากพบและกราบไหว้ไม่ไหวแล้วสิ อยากรู้เหมือนกันท่านจะเป็๲อย่างที่เขาลือกันรึเปล่า

"นี่หลวงปู่ท่านรู้มั้ยเนี้ยว่าหลานสาวท่านมา"

"ไม่รู้หรอกค่ะอิงไม่ได้บอก"

"ไปๆงั้นไปกราบท่านกัน"

"อิงหลวงปู่ที่ว่าเป็๲ปู่แท้ๆแกเหรอ"

สิตากระสิบถามเพื่อนที่เดินอยู่ข้างๆกัน เป็๞เพื่อนสนิทกันก็จริงนะแต่ไม่เคยรู้เลยว่าปูของเพื่อนบวชอยู่ที่นี่

"ใช่ปู่ฉันเองท่านบวช๻ั้๫แ๻่แม่ฉันยังเด็ก"

"อ่อ.."

"ลุงสมค่ะแล้วที่เขากางเต้นท์กันแล้วแบ่งเป็๞ห้องๆ เขาทำอะไรกันเหรอคะ"

สิตาอดถามไม่ได้เพราะแปลกใจเหลือเกินกับสิ่งที่เห็นเต้นท์ผ้าใบยาวเป็๞แถวเรียงรายกันอยู่  ส่วนเพื่อนตัวดีหลังจากที่ได้ยินสิตาพูดก็กลั้นขำสุดชีวิต 

"เออ..โรงทานนะหลาน"

"เป็๞แบบไหนเหรอค่ะ"

"โอ้ย...ตาแกไม่รู้จริงๆเหรอ"

สิตาสายหัวอย่างแรงเพื่อยืนยันว่าไมรู้จริงๆผู้ใหญ่อย่างลุงสมจึงแบ่งปันความรู้ให้สิตาเพื่อกระจ่างในความสงสัย

"หนูเห็นที่เค้าแบ่งกันเป็๞ส่วนๆคล้ายๆ ห้องๆหนึ่งสมัยนั้นอ่ะเค้าเอาไว้แบงเขตแดนเพื่อบริจาคสิ่งของต่างๆที่เอามา อย่างเช่น ก๋วยเตี๋ยว,น้ำ,ส้มตำ,ขนมเป็๞ต้น"  

"แล้วทำไมเขาถึงบริจาคกันค่ะ"

ลุงสมได้ยินแบบนี้ก็อึ้งไป 10 วิ แล้วเอามือเกาหัวจนทำให้สิตาที่พลั้งปากถามอายและเพื่อนอย่างอิงอิงยิ้มเหมือนจะขำ

"มันเหมือนเป็๞การสร้างบุญอีกอย่างหนึ่งนะหลานโรงทานแบบนี้ทำไปก็ได้บุญ บุญใหญ่ด้วยนะหลานทำทานให้กับคนหลายทางนะกับผู้ยากไร้  กลับพระสงฆ์ด้วย ส่วนคนมาแจกโรงทานก็จะได้สร้างบุญบารมีกับหลวงปู่ด้วย  นั้น”

ลุงสมหันมองสิตาที่ทำหน้างงไม่หาย จึงอธิบายต่อ ว่า

“อย่างเช่นคนที่มาขอรับของ หรือมากินของอร่อยที่เขาบริจาค เขาก็จะโมทนากับเ๯้าของโรงทาน และโมทนากับหลวงปู่ ว่าดูสิเพราะบารมีท่านจึงมีโรงทานเยอะแยะมากมายอย่างนี้ จึงทำให้ผู้คนมากมายกราบไหว้ท่านในวันสำคัญไม่อดอยาก คนไม่มีกินก็จะได้มีกิน คนไม่เคยกินก็จะได้กิน”

“ตาอยากบริจาคบ้างค่ะ”

“ได้สิเดี๋ยวลุงหาที่ให้”

“แกจะบริจาคอะไรอ่ะยัยตา”

“ฉันจะบริจาคพระพุทธรูป”

“บ้าหรือเปล่ายายตาไม่มีใครเขาบริจาคแบบนี้กันหรอก”

“ไม่บ้าหรอกฉันนี่แหละจะทำคนแรก”

ทั้งสามคนพูดคุยกันจนถึงบันไดทางขึ้นกุฏิของหลวงปู่ ที่ตอนนี้มีเณรและชาวบ้านผู้ชายนั่งหารือกันอยู่ 2-3 คนที่โต๊ะหน้ากุฏิใต้ต้นไม้ 

“อ้าวตาสมพาใครมาละนั้น”

“หลานหลวงปู่นะพ่อผู้ใหญ่” 

อิงอิงและสิตาพากันยกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ที่ลุงสมแนะนำ พวกท่านก็เอ็นดูถามนู้ถามนี่ไปเรื่อย

“ฉันพาหลานไปกราบหลวงปู่ก่อนนะ”

“เออๆไปเถอะหลวงปู่อยู่ข้างบน”

ลุงสมพยักหน้าแล้วพาอิงอิงและสิตาขึ้นมาข้างบนกุฏิ พอขึ้นมาข้างบน มันมีความรู้สึกแตกต่างกันเลย มันร่มเย็น มันมีความสงบเหมือนมีพลังงานบวกมากมาย

“มากันแล้วรึ”

ยังไม่ทันนั่งเลยหลวงปู่ก็เปิดประตูออกจากห้องมาแล้วทักขึ้นซะก่อน สิตามองหลวงปู่อย่างอึ้งๆว่าหลวงปู่รู้ได้ยังไง ว่ามีคนมาหรือที่นี่จะมีกล้องวงจรปิด ร่างบางหันมองรอบๆก็ไม่เห็นมีกล้องสักตัวเลย จึงเลิกสนใจกล้องแล้วหันมาสนใจหลวงปู่โดยการกราบไหว้แล้วพูดจาแทน 

“แล้วโยมพ่อโยมแม่ละโยมอิง”

“พ่อกับแม่ตามมาทีหลังค่ะอิงพาเพื่อนมาก่อน”

หลวงปู่พยักหน้ากับหลานแต่หันมาจ้องสิตาจนสิตาเริ่มลนว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือเปล่า รึท่านจะดุเ๹ื่๪๫ที่หันดูนั้นดูนี่ไม่หยุด 

“บุพเพวาสนานำพา แม้ห่างกันพันลี้ก็มีเหตุชักพาให้มาเจอกัน” 

หลวงปู่พูดขณะมองหน้าสิตาแล้วยิ้มทำให้ทั้ง 3 ชีวิตที่ได้ยินต่างงงงวยแต่ไม่มีใครพูดอะไร ได้แต่ก้มลงกราบไหว้พระคิดว่าคำพูดนั้นบ่งบอกถึงการพบเจอกันระหว่างหลวงปู่กับทุกคน 

“แล้วโยมทั้งสองพักที่ไหนรึ”

“อิงจองรีสอร์ทแถวนี้ไว้ค่ะหลวงปู่”

พูดคุยกันอีกสักพักทั้ง 3 ก็ลาหลวงปู่ออกมาอิงกับสิตานั้นนกลับไปที่พักกัน ส่วนลุงสมนั้นไปจัดการเ๱ื่๵๹ที่ที่จะใช้ในการบริจาคของให้สิตา