“แต่จะว่าไปปีนี้งานเลี้ยงรุ่นก็ดูท่าจะจัดขึ้นเร็วมากเลยนะคะ”
“ทำไมงั้นเหรอ”
เธอวางการ์ดที่เพิ่งดูลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองหน้าผู้เป็สามี
“ก็งานจะถูกจัดขึ้นในอีกสองวันนี้แล้วนะสิคะแต่ก็ไม่เป็ไรหรอกฉันยังพอมีเสื้อผ้าสวยๆที่คุณซื้อไว้ให้เมื่อคราวนั้นอยู่”เธอพูดพร้อมกับยิ้มออกมา
“ไม่ได้สิเธอเป็ถึงภรรยาของไป๋หลี่จวินจะใส่เสื้อผ้าธรรมดาๆพวกนั้นได้ยังไงกันเดี๋ยววันนี้เราไปตัดเสื้อผ้าชุดใหม่กันเถอะ”
“ไม่เอาหรอกค่ะเปลืองเงินทองเปล่าๆเสื้อผ้าในตู้ก็มีอีกตั้งหลายชุด”
มือใหญ่ค่อยๆยกขึ้นมาเท้าคางก่อนจะมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า
“ทำไมน๊าภรรยาของฉันถึงได้ดื้อแบบนี้”
เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเขาพร้อมกับยิ้มเล็กๆออกมา
“ฉันดื้อเมื่อไหร่กันคะอย่ามาขี้ตู่นะ”
“ก็ตอนนี้ไงยังไงวันนี้เธอก็ต้องออกไปตัดชุดใหม่กับฉันในคืนวันงานเธอจะต้องสวยสง่าที่สุด”เขาพูดพร้อมกับหันไปหาพ่อบ้านเยว่
“พ่อบ้านเยว่ไปเตรียมรถให้ฉันด้วยวันนี้ฉันจะพาคุณเติ้งถิงถิงออกไปตัดชุดใหม่”
พ่อบ้านเยว่รีบพยักหน้าตอบรับอย่างรู้ใจ
“ไปกันเถอะฉันจะพาเธอไปตัดชุดใหม่กัน”
เธอส่ายหน้าเบาๆให้กับความดื้อของผู้เป็สามีแต่ก็ไม่อยากขัดใจเขา
ครั้นเมื่อรถยุโรปหรูวิ่งเข้ามาจอดที่ห้องเสื้อเว่ยโถซึ่งเป็ห้องเสื้อเ้าประจำของตระกูลไป๋เหล่าพนักงานของร้านก็รีบออกมาต้อนรับในทันที
“วันนี้คุณซูซูอยู่รึเปล่า”ไป๋หลี่จวินเอ่ยถามหาเ้าของร้านจากพนักงาน
“อยู่ค่ะ”
เขาพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะให้พ่อบ้านเยว่เข็นเขาเข้าไปด้านใน
เมื่อเว่ยซูซูเห็นไป๋หลี่จวินเธอก็รีบออกมาต้อนรับในทันที
“คุณชายไป๋ทำไมคราวนี้ถึงได้มาถึงที่ร้านละคะทำไมไม่ให้ใครมาตามดิฉันเข้าไปพบ”
“ไม่ต้องลำบากคุณหรอกพอดีวันนี้ผมอยากให้คุณช่วยตัดชุดสำหรับไปงานเลี้ยงให้ภรรยาผมทีงานจะจัดขึ้นในอีกสองวัน”
“อุ๊ตาย อีกแค่สองวันงั้นเหรอคะ”เธอพูดขึ้นด้วยความใ
“ทำไมคุณทำไม่ได้งั้นเหรอ”ไป๋หลี่จวินเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ
เติ้งถิงถิงที่รู้สึกเกรงใจเ้าของร้านเป็อย่างมากยิ่งได้เห็นท่าทางที่ไม่พอใจของสามียิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่ดี
“ไม่เป็ไรนะคะหากตัดชุดใหม่ไม่ทันงั้นฉันของดูชุดที่มีในร้านก็ได้ค่ะ”เธอพูดขึ้นอย่างอ่อนน้อม
“ไม่ได้”น้ำเสียงแข็งเอ่ยขึ้น
“คุณคะ”เธอพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ
“เธอเป็ภรรยาของไป๋หลี่จวินและเป็สะใภ้เพียงคนเดียวของตระกูลไป๋คุณซูซูจะไม่สามารถตัดชุดใหม่ให้เธอได้เลยเชียวเหรอ”ไป๋หลี่จวินหันไปมองหน้าเ้าของห้องเสื้ออย่างไม่สบอารมณ์
เ้าของห้องเสื้อเมื่อได้เห็นแววตาอันแสนเ็านั่นเธอก็ถึงกับหน้าซีดในทันที
“ใครว่าไม่ได้ละคะสำหรับตระกูลไป๋แล้วหากอยากให้ทางร้านตัดเสื้อผ้าในคืนนี้คืนเดียวทางเราก็พร้อมจะทำให้ทันทีเลยค่ะ”
“หึ”เขากระแอมเบาๆในลำคออย่างพอใจ
“เดี๋ยวเชิญคุณเติ้งถิงถิงวัดตัวก่อนนะคะแล้วดิฉันจะให้เด็กเอาแบบชุดมาให้เลือก”
เธอพยักหน้าให้กับเ้าของห้องเสื้อก่อนจะยืนให้พนักงานที่ร้านช่วยกันวัดตัว
หลังจากที่วัดตัวเป็ที่เรียบร้อยพนักงานร้านก็รีบเอาแบบชุดมาให้เธอเลือกในทันที
“นี่คือแบบชุดค่ะคุณเติ้งถิงถิงอยากได้แบบไหนดีคะ”พนักงานเอ่ยถามเธอด้วยความสุภาพ
เธอเปิดดูอยู่ครู่หนึ่งก็ต้องสะดุดตากับชุดเดรสตัวสวยสีขาวร่วมสมัย
“ฉันเอาชุดนี้ค่ะ”เธอชี้ให้กับพนักงานร้านดู
“คุณเติ้งถิงถิงนี่ตาถึงจริงๆเลยค่ะชุดนี้กำลังได้รับความนิยมอยู่ในตอนนี้เลยนะคะ”
“งั้นเหรอคะ”
พนักงานสาวพยักหน้า
“แล้วคุณเติ้งถิงถิงอยากได้ผ้าะชนิดไหนที่ใช้ตัดชุดดีค่ะ”
“ฉันขอใช้ผ้าไหมที่ทอจากมือค่ะเพราะผ้าไหมที่ทอจากมือจะเป็ผ้าที่มีความละเอียดสูงไม่บาดเนื้อ”เธอบอกกับพนักงาน
“แหม๋ถิงถิงเธอยังหัวสูงไม่เปลี่ยนเลยนะ”เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง
“เชี่ยหมิวจู โจวต้าเซียน”เธอพูดขึ้นอย่างไม่ยินดีนัก
“ดีใจจังที่เธอจำเพื่อนเก่าได้ไม่นึกเลยนะว่าจะได้เจอเธอที่ห้องเสื้อแพงๆแบบนี้ฉันได้ข่าวว่าครอบครัวเธอล้มละลายไม่ใช่เหรอ”เธอพูดขึ้นพร้อมกับมองเติ้งถิงถิงราวกับกำลังเย้ยหยัน
“ที่รักผมได้ยินมาว่าถิงถิงเธอแต่งงานกับคนรวยแล้วนี่เห็นว่าผู้ชายคนนั้นทั้งพิการทั้งอัปลักษณ์”โจวต้าเซียนผู้เป็สามีและอดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอที่มาด้วยพูดขึ้น
หญิงสาวปรายหางตาไปมองไป๋หลี่จวินที่นั่งอยู่บนรถเข็น
“งั้นเหรอ งั้นผู้ชายพิการที่นั่งอยู่บนรถเข็นนั่นก็คือสามีเธอสินะฮ่าฮ่า ฮ่านี่คุณหนูแสนสวยที่ใครๆต่างชื่นชมตอนนี้ตกอับจนต้องไปแต่งงานกับคนพิการนั่นแล้วงั้นเหรอน่าสมเพชจริงๆ”
เติ้งถิงถิงที่รู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมากที่อดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอกล้าหยามเกียรติไป๋หลี่จวินผู้เป็สามี
“หุบปากเน่าๆของเธอซะหมิวจูเธอกล้าดียังไงถึงได้มาพูดจาเหยียดหยามสามีของฉัน ตัวเธอเองดีนักงั้นเหรอหึก็ไม่ได้ต่างจากฉันนักหรอกเธออย่าบอกฉันนะว่าที่เธอแต่งงานกับโจวต้าเซียนเพราะรัก ฉันไม่เชื่อเธอหรอกเชี่ยหมิวจูหญิงสาวหัวสูงอย่างเธอเมื่อครั้งที่เรียนอยู่ก็เอาแต่มองหาชายหนุ่มรูปหล่อแต่ไหงตอนนี้ถึงได้แต่งานกับพ่อค้าเขียงหมูอย่างโจวต้าเซียนได้ล่ะเมื่อก่อนเธอทั้งด่าทั้งไล่โจวต้าเซียนให้ไปพ้นๆไม่ใช่หรอกเหรอหรือเป็เพราะเธอไม่มีใครเอาถึงได้ยอมแต่งงานกับโจวต้าเซียนเพราะเห็นว่าตระกูลเขาก็พอจะร่ำรวยอยู่บ้าง”
“นี่ถิงถิงหุปปากของเธอเดี่ยวนี้นะ”
“ทำไมล่ะหรือฉันพูดผิด เธอไม่ได้สวยงามพอจะดึงดูดสายตาชายหนุ่มรูปหล่อบ้านรวยละสิถึงได้แต่งงานกับคนที่เธอเกลียดนักเกลียดหนาอีกทั้งดุด่าว่าเขาเป็เ้าหมูอ้วนตัวเน่าสกปรกแต่ดูวันนี้สิเธอกลับแต่งงานเป็ภรรยาเขาไปซะแล้ว”
“นี่ถิงถิง”
“ที่รักจ๊ะอย่าโมโหไปเลยถิงถิงเธอคงจะพูดเล่นเรากลับกันเถอะดูสิคนอื่นมองกันหมดแล้วฉันอาย”
เธอรีบสะบัดแขนผู้เป็สามีออกด้วยความหงุดหงิด
“โธ่เ้าหมูเน่าเอ๊ย หึ๊ยฝากไว้ก่อนเถอะเติ้งถิงถิงคอยดูนะถ้าเธอไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นเมื่อไหร่เธอจะต้องอับอายอย่างแน่นอนที่มีสามีพิการคนนี้หึ๊ย”เธอพูดพร้อมกับรีบเดินออกจากร้านไปพร้อมกับสามีด้วยความหงุดหงิด
เติ้งถิงถิงค่อยๆทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด
มือใหญ่เอื้อมมาจับที่มือของเธอราวกับปลอบโยน
“เธอเชื่อใจฉันมั๊ย วันงานฉันจะทำให้เธอเป็ผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุด”
เธอยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับเขา
2K
