ไฟแดงสว่างวาบที่ปลายบุหรี่ ลามเลียกระดาษและเส้นยาสูบไปตามแรงสูบ ควันบุหรี่สีขาวลอยอ้อยอิ่ง เขาดีดเถ้าทิ้งอย่างไม่สนใจ สายตาจับจ้องอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
หลังจากตัดต่อคลิปโรงเรียนร้างที่เคยเกิดเหตุครูช้ำรักเมื่อ 35 ปีก่อนแล้วเสร็จ กู๊ดกลับมานั่งดูซ้ำแล้วซ้ำอีก ตรวจสอบความเรียบร้อยก่อน upload
"โอเค คิดว่าเรียบร้อยแล้ว เจมึงเอาขึ้นคืนนี้เลย สักตีหนึ่งก็ได้ ตกไอ้พวกนอนดึก" กู๊ดสั่งงานกับทีมงานขณะเก็บ notebook ใส่กระเป๋า
เจอ้าปากหาว ใช้กำปั้นทุบต้นคอบรรเทาความเมื่อยล้าของร่างกายที่อดหลับอดนอนมาหลายวัน ทั้งถ่ายทำและตัดต่อ เจใช้ตีนสะกิดเดย์ที่นอนกรนเบาๆ อยู่บนเก้าอี้หน้าคอม มันสะลึมสะลือใช้หลังมือเช็ดน้ำลายมุมปาก
"แดกเหล้าไหม" เดย์ถามคล้ายละเมอ
"แดกห่าไร ยังเหลืออีกหลายคลิปยังไม่ได้ตัด ตื่นมาช่วยกูก่อน" เจท้วง
กู๊ดมองอาการของเพื่อนทั้งสองอย่างขำ ๆ ถ้าเขาไม่ดึงพวกมันมาเป็ทีมงานช่อง Afterlife ป่านนี้พวกมันคงมีชีวิตอยู่ในคุก หรือดมกาวอยู่หลังเมรุ เสียผู้เสียคน ไม่มีงาน ไม่มีเงินเช่นทุกวันนี้
"กูไปก่อน เจอกัน" เขาเหวี่ยงกระเป๋าพาดบ่าและเดินออกไป กู๊ดขับรถตรงไปตามถนนที่มีแสงไฟในยามค่ำคืน เส้นทึบสีขาวกลางถนนผ่านไปทีละเส้นตามความเร็วของรถ บรรยากาศดูนิ่งสงบในยามราตรีเช่นนี้
เที่ยงคืนกว่ากู๊ดพาตัวเองมาถึงบ้าน เหมือนเดิมเช่นทุกวัน ไฟชั้นล่างยังคงเปิดอยู่ บ้านครึ่งปูนครึ่งไม้เก่าทรุดโทรมหลังนี้ เป็ที่เกิดและที่อาศัยของเขามาจนกระทั่งปัจจุบัน กู๊ดลงจากรถกระแทกประตูเพื่อปิดมัน ก่อนที่จะเดินอ้อยอิ่งมาจุดบุหรี่สูบและพิงตัวรถแหงนหน้ามองบ้าน
มันอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาชั่วนาตาปี รั้วบ้านทำจากไม้รวกเอียงกระเท่เร่ ทำท่าจะล้มครืนหลายครั้ง เขานึกหมั่นไส้อยากจะถีบให้มันล้มไปจะได้จบ ๆ แต่เสียงคงดังและทำให้ผู้คนบริเวณนี้แตกตื่น เขาจึงหยุดความคิดนี้ กู๊ดสูบบุหรี่อัดลึก ไฟแดงปลายบุหรี่แดงวาบ ปล่อยความคิดล่องลอยไปพร้อมควัน
ความฝันที่จะมีบ้านใหม่ใกล้เป็จริงแล้ว เขาจะได้พาแม่และลุงไปอยู่ในสถานที่อันสมควรเสียที ดีกว่าบ้านเก่าซอมซ่อเช่นทุกวันนี้ เท่าที่จำได้เขาทำงานหาเลี้ยงตัวเองั้แ่ยังเด็ก ทำมาทุกรูปแบบทั้งงานสีขาวและสีเทา ดิ้นรนให้ตัวเอง ลุง แม่ มีข้าวมีน้ำ ตกถึงท้องไปวันๆ เื่เรียนไม่ต้องพูดถึง เอาตัวรอดให้จบ ม.6 มาได้ก็บุญกะลาหัวแล้ว จะเอาทุนรอนที่ไหนไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ในเมื่อต้นทุนในชีวิตน้อยกว่าคนอื่น ก็ต้องขยันมากกว่าคนอื่น เขาคิดเช่นนั้น
เสียงโวยวายดังมาจากในบ้าน กู๊ดถอนหายใจ มันเป็อย่างนี้เช่นทุกวัน เขาเองก็แสนจะเบื่อหน่าย กู๊ดโยนก้นบุหรี่ทิ้งและใช้เท้าขยี้มันให้จมดิน
"อาการกำเริบอีกเหรอครับลุง" กู๊ดเอ่ยถามทันทีเมื่อเหยียบเข้าสู่ตัวบ้าน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายคนหนึ่งอายุประมาณ 50 ปีเศษ กำลังถูกหญิงวัยไล่เลี่ยกันจิกทึ้งดึงศีรษะ ผมที่เหลืออยู่กระหย่อมเดียวบนกบาลถูกดึงจนหลุดติดมือมาหลายเส้น
"ยืนดูอยู่ได้ มาช่วยกูก่อน หัวจะล้านหมดแล้ว"
"ไม่ทันแล้วลุง หลุดหมดหัวแล้ว" กู๊ดกึ่งยิ้มกึ่งหัวเราะ เข้าไปแกะนิ้วมือของแม่ให้หลุดจากหัวกบาลผู้เป็ลุง
ลุงชัยคลำหัวอย่างหัวเสีย พยายามลูบผมที่เหลืออยู่น้อยนิดให้กลับเข้าที่เข้าทางให้ได้มากที่สุด
"แม่งเอ้ย เล่นกบาลกูอีกแล้ว" ลุงชัยบ่นทำหน้ามู่ทู่
"ยังไม่ชินอีกเหรอลุง" กู๊ดถามปนขำ พร้อมอุ้มแม่ที่พยายามดิ้นรนขัดขืนไปวางบนฟูกนอน
"ลุงไปนอนเถอะ ผมดูเอง เฮ้อออ กลางค่ำกลางคืนไม่ยอมนอน เดือดร้อนคนดูแลอีก"
"เออ กูรอคำนี้มาทั้งวันแล้ว จะได้นอนซะที พรุ่งนี้ต้องตื่นมาหุงหาให้มันกินอีก" พูดจบลุงชัยก็เดินจากไปพร้อมเสียงบ่นอุบอิบอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับหัวกบาลแก
กู๊ดจัดยาให้แม่กิน วันนี้แม่กินยาง่ายผิดปกติ เพราะเกือบทุกวันที่แม่จะปายาทิ้ง หรือพ่นยาใส่หน้าเขา เพียงไม่นานเมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์ แม่ก็อยู่ในอาการสะลืมสะลือ
จิตเป็นายกายเป็บ่าวดั่งคำว่า เพราะต่อให้ได้ยานอนหลับไป แต่เ้าตัวไม่ยอมนอนซะอย่าง ยาก็ทำหน้าที่ได้เพียงทำให้ผู้กินสะลึมสะลือเท่านั้น ตาหลับแต่สมองไม่หลับ บ่นงึมงำตลอดเวลา
กู๊ดนั่งขัดสมาธิกับพื้นบ้าน มองแม่ที่นอนบ่นงึมงำบนฟูก เธอมีร่างกายที่ผอมจนเห็นกระดูกไหปลาร้า ผิวซีด ผมร่วงแทบจะหมดศีรษะเพราะดึงผมตัวเองเกือบตลอดเวลา แม่ของเขาเคยเป็ผู้หญิงสวยที่สุดในระแวกนี้ แต่เพราะอาชีพของแม่จึงทำให้แม่ติดโรคร้าย ซ้ำยังมีประวัติการใช้ยาเสพติดอีก นี่จึงเป็เหตุให้ร่างกายแม่ทรุดโทรมอย่างรวดเร็ว
ลุงเคยเล่าให้เขาฟังว่าบ้านแม่และลุงมีฐานะยากจนมาก บางวันไม่มีข้าวกินต้องกินน้ำก๊อกลูบท้องแทนข้าว ลุงไม่ได้เรียนหนังสือต้องไปทำงานแบกหามเพื่อหาเงินรายวัน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่พอกิน ยายจึงเอาลุงไปฝากวัดให้อยู่กับพระ และยายก็หายไปจากชีวิตลุงหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่งยายกลับมาพร้อมจูงเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักมาหนึ่งคน และพากันมาอยู่บ้านหลังนี้
มีผู้ชายเข้าออกบ้านหลังนี้เป็ประจำไม่ซ้ำหน้า ตอนมาอยู่บ้านหลังนี้แรก ๆ ลุงยังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจ แต่พอเริ่มโตขึ้นลุงก็เริ่มเข้าใจในอาชีพของแม่ตัวเอง จนวันหนึ่งยายเกิดป่วยหนักและสิ้นใจในบ้านหลังนี้
ั้แ่นั้นมาลุงก็กลับไปทำอาชีพแบกหาม รับจ้างทั่วไป เลี้ยงตัวเองและน้องสาวไปตามมีตามเกิด
พอแม่โตเป็สาว แม่ก็เจริญตามรอยยายด้วยอาชีพเดียวกัน เพียงไม่กี่ปีกู๊ดก็กำเนิดมาบนโลกโดยที่ไม่รู้ว่าใครเป็พ่อ เมื่อกู๊ดย่างเข้าสู่วัยหนุ่ม แม่ก็เริ่มป่วยกระเสาะกระแสะจากโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์แม้จะรักษาหายแล้ว แต่ประวัติการใช้ยาเสพติดของแม่ทำให้แม่มีอาการทางจิตเวชจนถึงปัจจุบัน
กู๊ดนั่งมองผู้เป็แม่ด้วยแววตาเศร้าหมอง แม่เคยสวยกว่านี้ แม่เคยมีสติสัมปะชัญญะที่ดีกว่านี้ สำหรับเขาไม่มีผู้หญิงคนไหนสวยเท่าแม่อีกแล้ว
เกือบตี 2 แล้ว เขาเองก็อดหลับอดนอนมาหลายคืน กู๊ดนั่งสัปหงกอยู่หลายครั้ง เขาสะบัดหน้าแรง ๆ ขับไล่ความง่วง แม่ยังบ่นงึมงำเป็ระยะ เขาตั้งใจว่าอีกสักพักเมื่อแม่หลับสนิทตัวเขาเองก็จะขึ้นไปนอนเช่นกัน
กู๊ดคิดอะไรเรื่อยเปื่อย และจินตนาการถึงบ้านหลังใหม่ มีสวนเล็กๆ หน้าบ้าน ไม่ต้องใหญ่โตแต่ขอให้มันแข็งแรงกันฝนได้ ไม่ผุผัง เอียงกระเท่ น้ำรั่วซึมอย่างปัจจุบัน
ใกล้แล้ว ใกล้เป็ความจริงแล้ว บ้านของครอบครัว เขาอยากให้มีสวนหน้าบ้าน เขาจะปลูกอะไรได้บ้าง ดอกไม้ ต้นไม้ในกระถาง ม่านน้ำตก ... ใช่ ต้องมีน้ำตกสินะ ตุ๊กตาปูนปั้นก็น่าสน เป็รูปอะไรดี รูปเด็กผู้หญิงก็ดีนะ ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ ตั้งอยู่หน้าบ้าน
ตุ๊กตาปูนปั้นตัวนั้นหันมายิ้มให้เขา และเริ่มหัวเราะ ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ฝนจะตกหรือไง เด็กผู้หญิงปูนปั้นยังนั่งอยู่ รีบเข้ามาในบ้านเถอะ เดี๋ยวจะเปียกเอานะ เธอไม่ตอบ ยังนั่งอยู่ที่เดิม ร่างเล็ก ตัวสั่นระริก หนาวเหรอ?? เธอไม่ได้หนาว เธอตัวสั่นเพราะร้องไห้ ร่างเล็กนั้นหันมาช้า ๆ ความมืดกลืนกินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความเย็นเยือกกัดกินเข้าไปถึงกระดูก ร่างที่หันมานั้นแม้เห็นไม่ชัดแต่ก็รับรู้ได้ถึงความเศร้าหมอง สิ้นหวัง กระแสความดำมืดแผ่อยู่รอบร่างเล็กผอมโซนั้น
เขาพยายามรวบรวมสติเท่าที่จะทำได้ พิจารณาใบหน้านั้น แม้เลือนลางแต่ชัดเจน ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเมือกเหนียว ดวงตาข้างหนึ่งหลุดห้อยลงมาข้างแก้ม เนื้อบริเวณริมฝีปากสภาพเหมือนถูกกัดแทะจนเนื้อหลุดลุ่ย เผยให้เห็นฟันและเหงือกที่เกรอะกรังไปด้วยเืสีคล้ำ นิ้วมืององุ้มเข้าไปจิกฝ่ามือที่บวมเป่ง
ร่างนี้ไม่มีทางเป็มนุษย์ !!!
กลิ่นเน่าเหม็นละลายแทรกซึมในอากาศที่เย็นเยียบ มันคืบคลานอย่างรวดเร็วเข้ามาห่อตัวเขาที่กำลังยืนตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ... ความตาย ... สิ้นหวัง ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
กู๊ดพยายามเปล่งเสียงร้อง แต่ไร้ผล ความกลัวขยายตัวในช่องอก มันอัดแน่นจนเขาไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมาได้
แม้กระทั่งคำร้องขอชีวิต !!!
ร่างอันน่าสยดสยองพรั่นพรึงไม่มีทีท่าจะถดถอย มันยังคงจดจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาคล้ายมีดคมกริบที่บาดลึกเข้าไปคว้านยังอวัยวะภายใน
ร่ายกายเขาสั่นระริก ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ รู้สึกถึงความขมในปากเมื่อกลิ่นเหม็นเน่าปะทะเข้าโพรงจมูกอย่างรุนแรง ใบหน้าผอมจนเป็หนังหุ้มกระโหลกนั้นค่อยๆ แสยะยิ้ม น้ำลาย น้ำหนองสีคล้ำไหลออกมาจากปาก
มันเกินไปจริงๆ มันเกินกว่าที่เขาจะรับได้ไหว เขาะโร้องสุดเสียงด้วยความกลัวสุดขีด !!!
2K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
