ตอนที่14 ความไว้ใจ
“ เปล่า ”
สิ้นเสียงชายหนุ่ม หญิงสาวรู้สึกเหมือนน้ำอะไรมันไหลออกมาจากตา
“ไม่สิ ไม่สิ เ้าอย่าเพิ่งออกมาตอนนี้นะ หญิงสาวกัดฟันข่มมันไว้ มือไขว้หลัง ประสานจิกกันแน่น แต่ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บมือแม้แต่น้อยน้ำตาตกโดยที่ไม่ได้ตั้งรับกับสิ่งนี้เลย เ้ายังไม่ได้เริ่มเลยนะ” หลิวเฟย ก้มหน้าลงต่ำเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มได้เห็นคราบน้ำตาของตนแม้แต่น้อย
“ข้าขอตัวไปเดินเล่นก่อนนะ”หญิงสาวฝืนยิ้มเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร
“เฮ้อ! ทำไมข้าถึงได้รู้สึกหมดพลังได้ขนาดนี้นะ ”
“เ้าคิดว่าข้าจะยอมแพ้เ้าหรือต้าหลงข้ารู้ว่าเ้าเคยเจอเื่แบบนี้มา จนทำให้เ้าเข็ดกับการมีความรักแต่ข้าก็จะพยายามนะ”
หญิงสาวนั่งบ่นพึมพำอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในมือก็ถือกิ่งไม้ เขี่ยดินไปมา
“รอข้าอยู่หรือ!”เสียงตรงหน้าทำให้หญิงสาวเงยขึ้นมา
“เ้าไปไหนมาเนี่ย!”
“เดี๋ยวข้าค่อยเล่าให้เ้าฟัง เื่มันยาว”
พรึบ ! ร่างสูงใหญ่ ได้ลอยลงมาจากฟากฟ้า
“นี่เ้าอีกแล้วหรือ”
“ใจของข้าไม่ได้ห่างไปไหนนะสายตาที่ไห่เฉียงมองไปยังหลิวเฟย บ่งบอกว่าคิดถึงหญิงสาวตรงหน้า” แต่ชายหนุ่มที่เพิ่งโผล่มา กลับนิ่งเฉย
“พวกเ้าอย่าเพิ่งทะเลาะกัน”
“ถ้างั้น! ไห่เฉียงเ้ามากับข้า” หญิงสาวได้จูงมือไห่เฉียง เพื่อไปพูดคุยกัน แต่กลับถูกมือของชายหนุ่มได้จับแขนของไห่เฉียงเอาไว้สะบัดมือของไห่เฉียงออกไป พรึบ! ไห่เฉียงโดนสะบัดมือออกอย่างแรงจากแขนของหญิงสาว
“ข้าไม่้าเขา!” สายตาที่ดุดันมองมายังหญิงสาว
“แต่ข้าจะคุยกับไห่เฉียงเ้าจะทำไม! ไปกันเถิดไห่เฉียง”
ไห่เฉียงได้หันมามองหน้าชายหนุ่มที่หน้าตาดูดุดันในตอนนี้ด้วยท่าทางที่ดูเยาะเย้ย ยิ้มกริ่มที่มุมปากเบาๆ ส่วนสายตาต้าหลงตอนนี้พร้อมจะเขยือบเ้าไห่เฉียงเต็มที่
เ้าว่าอะไรนะ!!
“เ้าหมาป่าตัวนั้นปฏิเสธเ้างั้นหรือมีสิทธิ์อะไรกันถึงได้มาปฏิเสธเ้า”
“ข้าเข้าใจว่าเราคงไม่สามารถไปบังคับเขาได้หรอกนะจะไปเปลี่ยนแปลงมันได้อย่างไร ประตูหัวใจของต้าหลง ปิดไว้อย่างแ่าอาจจะเป็เพราะว่า ความรู้สึกไม่ดีที่เขาคงมีกับหุบเขาแห่งนี้ที่ทำให้ภูติน้อยทั้งหลายต้องตายลงไป เพียงเพราะ เขาไปหลงรัก ลู่หลานหากว่าเราจะเปิดประตูหัวใจของเขาเราจะต้องปรับความเข้าใจกับเื่ราวของเขาในอดีตให้ได้”
เช้าที่สดใสเหล่าภูติน้อยทั้งหลายต่างออกมาเล่นกับแสงแดดยามเช้า บินว่อนไปทั่วผืนป่า ทั่วท้องฟ้า
“สวัสดีท่านราชันหมาป่าท่านกำลังจะไปไหนหรือเ้าคะ”ภูติผีเสื้อบินมาเกาะตรงไหล่ของชายหนุ่มส่วนเหล่าภูติตัวอื่นๆก็บินวนรอบตัวของราชันหมาป่า “แล้วทำไมวันนี้ท่านถึงตื่นเช้าจังเลยท่านจะไปนั่งฌานที่บนหุบเขา อีกหรือเ้าคะ”
“ใช่แล้ว ข้ากำลังจะขึ้นไปบนหุบเขา” เหล่าพวกภูติน้อยและราชันหมาป่า ต่างพูดคุยกันในยามเช้า
“ทุกคนรีบดูอะไรนั้น!” ภูติน้อยตัวนึงบินนำหน้าฝูงไป ภาพที่เห็นตรงหน้าหลิวเฟยและไห่เฉียง ต่างพูดคุยหยอกล้อกันตรงโขดหิน อย่างมีความสุข หัวเราะจับไหล่กันเล่น “แม่นางคนนั้น กับคนที่มาใหม่ใช่หรือไม่ เหมือนว่าสองวันมานี้พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยนะนางจะต้องมีความรักกับคนนั้นแน่เลย”
“สายตาชายหนุ่ม ไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก”
“ท่านราชัน รีบขึ้นไปบนหุบเขาอย่างสบายใจได้เลยนะเ้าคะเดี๋ยวด้านล่างนี้พวกข้าจะแอบสอดส่องให้เอง”ชายหนุ่มรีบเดินออกไป
“ ข้าว่าแล้วพวกเห็นหรือไม่ เ้าป่าของพวกเราเขาไม่สนใจความรักอะไรหรอก รีบเดินขึ้นไปบนหุบเขาเลยเห็นไหม”
“ใช่หรือ...แต่ข้าไม่คิดแบบนั้นนะ ทำไมข้ามองเหมือนเ้าราชันกำลัง โกรธอะไรอยู่ ข้าว่ามีบางอย่างแปลกไป”
สิ่งที่เหล่าภูติน้อยพูดออกมาเมื่อครู่ ทำไมมันทำให้ข้าถึงไม่มีสมาธิข้าเป็อะไรไป ใจข้าว้าวุ่นไปหมด ชายหนุ่มรีบลงมาจากหุบเขา
“อ้าว! เ้าราชันหมาป่าทำไมวันนี้ท่านถึงได้ลงมาจากหุบเขาเร็วเหลือเกินขอรับ”พวกเรามาคอยท่านอยู่ตรงประตูทางขึ้นหุบเข้ากันแค่นี้นะขอรับส่วนคนอื่นๆเข้าไปที่งานเลี้ยงในสวนดอกไม้ป่าที่แม่นางคนนั้นกับคนที่มาใหม่จัดให้พวกเราอยู่นะขอรับ
ชายหนุ่มรีบเดินไปหาตามที่ภูติน้อยได้บอกเห็นไห่เฉียงและหลิวเฟยกำลังเล่นกับเด็กๆ ร้องเพลงกันอย่างมีความสุขหลิวเฟยได้เห็นต้าหลง ยืนอยู่แต่กำลังจะหันกลับ
ต้าหลง!ต้าหลง! ชายหนุ่มได้เดินออกไป หลิวเฟยได้วิ่งตามไป
“เ้าเป็อะไรไปต้าหลง”
“เอาละ วันนี้ข้าขอคุยกับเ้าแล้วกันด้วยน้ำเมาที่หญิงสาวดื่มไปทำให้รู้สึกว่าวันนี้มีความกล้าที่จะพูดมันออกมาโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มหยุดเดินแล้วหันมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าข้าไม่รู้ว่าในอดีตเ้าเจอกับอะไรมาบ้าง เ้าถึงปฏิเสธข้าซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
“ได้! หลังจากนี้ไปข้าจะไม่ตอแยกับเ้าอีก เอาละคืนนี้เป็คืนที่เรามีงานเลี้ยงกันเพราะเราจะต้องออกเดินทางในอีกสองวันข้างหน้ายังไงข้าก็อยากให้เ้ามาร่วมสนุกกับเหล่าภูติทั้งหลาย”พูดเสร็จหญิงสาวก็ได้เดินกลับไปยังงานเลี้ยงซึ่งไห่เฉียงปีศาจเงากำลังคอยมองดูการพูดคุยของทั้งสองคนอยู่ั้แ่แรก
“ข้าว่าสายตาที่ท่านราชันหมาป่าของเราได้มองแม่นางคนนั้นข้านับได้หลายครั้งเลยนะ” เหล่าภูติน้อยได้คุยซุบซิบ ๆ กัน
“แล้วเราจะทำอย่างไรดีข้าว่าท่านราชันหมาป่าต้องมีใจให้นางแน่ ๆ เลย เอาละเดี๋ยวข้าจะไปจัดการเอง”
หัวหน้าภูติน้อยได้ลุกขึ้นเพื่อเดินไปหาราชันหมาป่า
“ท่านเ้าหุบเขา ราชันหมาป่าเ้าคะข้าขอคุยกับท่านได้หรือไม่”
อืมได้สิ “เ้ามีอะไรกับข้าหรือ!”
“เอิ่ม... คือว่าข้าไม่อยากให้ท่านเอาเื่ในอดีตมาเก็บไว้ในใจนะเ้าคะ ท่านไม่ผิดหรอกที่หุบเขาเคียงป่าของเรา เป็แบบนี้ แม่นางคนนั้นต่างหากที่ผิด ที่หลอกลวงท่านท่านอย่าเก็บมาใส่ใจนะเ้าคะ ข้าอยากให้ท่านมีความสุขหวังว่าครั้งหน้าถ้าท่านได้กลับมายังหุบเขาเคียงป่าแห่งนี้ข้าอยากให้ท่านพาแม่นางหลิวเฟยมาด้วย ได้ไหมเ้าคะ?”
ชายหนุ่มเอ็นดูในสิ่งที่ภูติน้อยพูดออกมา ได้แต่หันไปยิ้มรับให้
เมืองตงหวิน
“ท่านพี่ เป็อย่างไรบ้างเ้าคะท่านเข้าฌานทำสมาธิมานานมาก หลังจากที่ได้ท่านสูญเสียพลังไปเมื่อครั้งได้ช่วยคนรักของท่าน”
“ตอนนี้ร่างกาย ท่านเป็อย่างไรบ้าง?”
“ข้าดีขึ้นแล้ว”
“ท่านพี่ ตอนนี้เรายังหาตัว ราชันหมาป่าไม่เจอข้าก็ไม่รู้ว่าพวกมัน ไปหลบอยู่ที่ไหนกัน”
“ข้ารู้ ว่าพวกมันไปอยู่ที่ไหนกันข้าได้ซ่อนอาคมตามหาเอาไว้ที่เขี้ยวพญาเพลิงโดยที่ราชันหมาป่าไม่รู้ตัว”
“ตอนนี้พวกมันอยู่ที่หุบเขาเคียงป่าและข้าต้องเร่งเอาไข่มุกดำเพลิงมาให้ได้เพราะตอนนี้ มู่เฉียง ไม่สามารถรอได้อีกแล้ว”
แสงดวงดาวที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า ระยิบระยับ กลางหุบเขาที่หนาวเย็นกลับมีแสงสว่างจากหิ่งห้อย เสียงร้องรำทำเพลงอย่างครึกครื้น ภูติผีเสื้อ ต่างบินว่อนยามค่ำคืน งานเลี้ยงก็ได้ดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนานต้าหลงหลังจากที่ได้พูดคุยกับหลิวเฟยเสร็จ ก็ได้เดินออกไปสูดอากาศนอกงานเลี้ยงมองดูแสงดาวที่หุบเขาเคียงป่า
“ข้าจะต้องออกเดินทางอีกแล้วนะ ท่านพ่อ ท่านแม่!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวคล้ายเสียงะเิตกลงมาด้านหลัง ชายหนุ่มร่างกระเด็นไปกระแทกโขดหินลงไปกองที่พื้น จมกองเื
พรึบ! ร่างที่ปรากฏตรงหน้า ลู่หลาน!
“เ้าปีศาจหมาป่า ส่งไข่มุกดำเพลิงมาให้ข้าเดี๋ยวนี้?”
ชายหนุ่มไม่ทันได้ระวังตัวและไม่คาดคิดว่าสิ่งนี้จะมาเกิดขึ้นที่นี่อีกครั้ง พยายามลุกขึ้นมาให้ไวที่สุด
เ้าเป็ใคร! เ้าเป็ใคร ! “อย่ามาทำอะไรเ้าราชันหมาป่าข้านะ” เสียงจอแจของเหล่าภูติน้อยกึกก้องไปทั่วบริเวณ ลู่หลานได้ใช้คาถาอาคม จับพวกภูติน้อยไว้อยู่ในกำมือ (ช่วยด้วยช่วยพวกข้าด้วย ท่านราชัน)
“ข้าให้เวลาเ้า สองชั่วยาม(4ชั่วโมง)นำไข่มุกดำเพลิงมาให้ข้า ไม่งั้นข้าจะฆ่าพวกภูติน้อยให้ตายทีละตน”
สิ่งที่ชายหนุ่มกลัวได้กลับมาหาตนอีกแล้ว ชายหนุ่มเสียใจที่ทำให้ภูติน้อยทั้งหลายที่คอยดูแลหุบเขาแห่งนี้มานานแสนนานกลับต้องมาตายด้วยหญิงคนเดิมที่เคยทำลายตนและครอบครัวตน
“ลู่หลาน”!!!
หลิวเฟยกำลังสะลึมสะลือ เพราะน้ำเมาที่ดื่มกันไปกับไห่เฉียงแต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าหัวใจมันเ็ปยิ่งนัก “มันต้องเกิดอะไรขึ้นกับต้าหลงแน่ๆ หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นมา เดินโซเซตามหา” “ต้าหลง ”
สิ่งที่หลิวเฟยได้เห็นตรงหน้าชายหนุ่มได้มีเืกลบปากเต็มไปหมด
“เ้าเป็อะไรไปเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่ เหล่าภูติน้อยหายไปไหนกันหมด”
สายตาที่ก้มต่ำของชายหนุ่ม ความเงียบงัน เงียบขรึม มันได้เกิดขึ้นมือด้านขวาได้ถือดาบเอาไว้ด้วยอาการสั่นเทา หัวใจชายหนุ่มตอนนี้มันเต้นเร็วอย่างเป็ที่สุด
ฉึบ!!! ดาบที่ชายหนุ่มถืออยู่ตอนนี้มันได้ปักเข้าไปตรงหัวใจของหญิงสาวตรงหน้าทิ่มแทงเข้าใจลึกสุดหัวใจของหญิงสาว น้ำตาชายหนุ่มกลับไหลพรากออกมา มือสั่นเทา
“ข้าขอโทษ!!”
ฉึบ! ต้าหลงได้ดึงดาบออกมา พลัน แสงสว่างสีแดงเจิดจ้าที่ได้ห่อหุ้มไข่มุกดำเพลิงไว้ส่องประกายออกมาจากร่างของหลิวเฟยกลับเข้าสู่ร่างของต้าหลงชายหนุ่มได้รับไข่มุกดำเพลิงซึ่งเป็อาวุธที่ทรงพลังกลับคืนมาพลังในร่างกายกลับแข็งแกร่ง และมีกำลังอย่างมหาศาล เมื่อชายหนุ่มได้สิ่งที่รอคอยแล้วก็ได้เร่งรีบ ออกไปโดยที่ไม่ได้หันไปมองร่างที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย
ร่างหญิงสาวได้ล้มลงไปจมกองเื ลมหายใจที่รวยริน และแน่นิ่งไปในที่สุด ตึก...
เสียงท้องฟ้าคำราม ไปทั่วพิภพ ก้อนเมฆสีแดงสาดไปทั่วเหมือนท้องฟ้ากำลังพิโรธอย่างหนักราชันหมาป่ากำลังขับเคลื่อนอยู่บนท้องฟ้าสีแดงฉานไปทั่วด้วยความโกรธเต็มกำลังที่มีกลับกลายร่างที่แท้จริงออกมาเป็พญาหมาป่าที่มีตัวสูงใหญ่ ดำทมิฬ เขี้ยวอันแหลมคมสายตาสีเข้ม จ้องไปยังเป้าหมายด้านหน้า เมืองตงหวิน
“เ้าปีศาจร้ายกำลังจะเข้ามายังเมืองของเราทุกคนป้องกันไว้ให้ดี!”
“เปิดค่ายกลหิมะให้ผนึกกำลังมาเดี๋ยวนี้ศิษย์ทั้งหลายของสำนักตง หวิน เตรียมพร้อมรับมือ ร่างดำทมิฬกำลังคืบคลานเข้ามา อย่างไม่ลดละ”
“มาแล้วสินะ”
ลู่หลานได้ใช้พลังอาคมหิมะน้ำแข็งทะลวงเข้าใส่ราชันหมาป่าอย่างไม่ลดละเหมือนมีดที่แหลมคมสาดทิ่มแทงเข้าไปยังเงาทมิฬที่กำลังเข้าใกล้เข้ามา แต่พวกเข็มที่ทิ่มแทงมายังร่างใหญ่ตรงหน้ากลับไม่สามารถทำอันตรายอะไรได้เลย ร่างทมิฬกลับฝ่าวงล้อมลงมา
“แย่แล้ว” ค่ายกลของเรากำลังจะถูกราชันหมาป่าทำลาย
ตูม!ร่างดำทมิฬได้ทลายกำแพงค่ายกลเข้ามาได้ทำให้ศิษย์สำนักตงหวินต่างกระเด็นกระจัดกระจายกันไปทั่ว
“ท่านพี่...
“ทำไมตอนนี้ พลังของปีศาจหมาป่า มันถึงได้แข็งแกร่งมากถึงเพียงนี้ก่อนหน้านี้ตอนอยู่เมืองหยางชิง ยังไม่ได้มีฤทธิ์เดชมากขนาดนี้”
“นั้นเป็เพราะว่าราชันหมาป่าได้ไข่มุกดำสีเพลิงมาแล้วนะสิ”
“พวกเ้ารีบพาเหล่าศิษย์ทั้งหลายลงไปจากเขาตงหวินเดี๋ยวนี้ข้าจะจัดการปีศาจหมาป่าเอง” ลู่หลานมองเงาทมิฬที่กำลังดิ่งมาหาสำนักตงหวิน
ตูม! ร่างตรงหน้าลู่หลานกลับกลายร่างเป็ชายหนุ่มสูงตระหง่าน อยู่ตรงหน้าผมยาวดำขลับปลิวไปตามสายลมที่พัดมา สายตาที่จ้องมองหญิงสาวข้างหน้าเขม็ง ดุดันและเด็ดขาด พร้อมที่จะจัดการทั้งหมดที่ขวางหน้าตอนนี้ให้เป็ผงธุลีในพริบตา
ลู่หลานได้ใช้พลังอำนาจที่มีจัดการกับราชันหมาป่าแต่ตอนนี้นางไม่สามารถต่อกลอนกับต้าหลงได้เลยด้วยอิทธิฤทธิ์ของกระบี่สังหารมารและไข่มุกดำสีเพลิง ทำให้หญิงสาวกระเด็นออกไปภาพในจิตสำนึกของต้าหลงตอนนี้มีแต่ความเ็ปที่ได้รับจากหญิงสาวตรงหน้าไม่ว่าจะเป็หุบเขาถูกทำลาย เหล่าภูติน้อยถูกทำลาย หรือแม้กระทั่งการที่ตนต้องทำลายคนที่รักลงไป เมื่อต้าหลงได้นึกถึงกลับเ็ปรวดร้าวยิ่งนักความแค้นที่มีตอนนี้ ไม่มีอะไรมาหักล้างได้เลย
ด้วยพลังตอนนี้ลู่หลานได้ตกเป็ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำถอยกรู สายตาที่เคียดแค้นที่มีต่อลู่หลานมันสาหัสสากรรจ์ยิ่งนัก
“อานุภาพของไข่มุกดำเพลิง มันทรงพลังถึงเพียงนี้เลยหรือ”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาหญิงสาวตรงหน้า ลู่หลาน! ได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีให้หิมะที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็ดาบที่แหลมคมดาบเล่มนั้นกำลังวิ่งตรงไปหาต้าหลง และต้องหยุดชะงักลงต่อหน้า ต้าหลง
ชายหนุ่มได้มองดาบหิมะที่ลอยอยู่ตรงหน้าตนด้วยความคับแค้นใจกับเื่ราวที่ผ่านมาทั้งหมดบัดนี้ข้าขอให้ดาบเล่มนี้จัดการผู้หญิงคนนี้ ที่อยู่ตรงหน้าข้าซะ!!!
ฉึบ! ดาบเล่มนี้ได้กลับไปทิ่มแทงลู่หลานเข้าที่กลางอก ร่างหญิงสาวได้ค่อยๆล้มลงมือทั้งสองได้จับที่ดาบ สายตาได้จ้องมองไปยังปีศาจหมาป่าที่อยู่ตรงหน้าเืไหลหยดลงมาเรื่อย ๆ จนนองพื้น หิมะที่ขาวโพลนได้แดงฉานไปด้วยเื ตึบ!...
ลู่เฟิงเมื่อเห็นดาวน้ำแข็งตกลงมา จากูเาสูง ก็รับรู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดเื่ขึ้นแล้วแน่นอน...
ท่านพี่หญิง !
101
