เสียงประตูห้องพักแพทย์ส่วนตัวถูกกระแทกปิดลงและลงกลอนอย่างรวดเร็ว
ปัง! แกร๊ก!
วินาทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัว บรรยากาศอบอุ่นที่อาจารย์หมออคินเคยมีให้ในห้องสมุดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงรังสีความกดดันและแววตาของสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ
น้ำขิงยืนตัวลีบติดประตู มือยังกอดแล็ปท็อปแนบอก เธอััได้ถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น
“วางของลง” อคินสั่งเสียงต่ำ
น้ำขิงรีบวางแล็ปท็อปและเอกสารลงบนโต๊ะข้างประตูอย่างลนลาน
“คะ... คืออาจารย์จะตรวจงานต่อเหรอคะ?”
“งานจบแล้ว” อคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่ต้อนเธอจนแผ่นหลังบางแนบสนิทกับบานประตูไม้ “แต่เื่ของคุณกับไอ้หมอนั่น... ยังไม่จบ”
มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบตา บีบเบาๆ พอให้เจ็บเพื่อให้เธอห้ามหลบสายตา
“ชอบเหรอ... เวลาที่มันมาจับหัว ลูบหลังลูบไหล่แบบนั้น?”
“มะ... ไม่ใช่นะคะ พี่หมอนนท์แค่...”
“อย่าพูดถึงชื่อมันให้ผมได้ยิน!”
อคินตวาดเสียงกร้าว ความหึงหวงที่พยายามข่มไว้ะเิออกมา เขาโน้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ ไม่มีการเล้าโลมหรือขออนุญาต ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานและดูดดึงเรียวลิ้นของเธออย่างตะกรุมตะกาม ราวกับจะลบััและร่องรอยของชายอื่นให้หมดไป
“อื้อ! อื๊อออ!”
น้ำขิงประท้วงในลำคอ กำปั้นเล็กทุบลงบนอกแกร่ง แต่ก็เหมือนเอามือตีหินผา อคินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไพล่หลังด้วยมือเดียว แล้วตรึงไว้กับลูกบิดประตู ร่างกายแกร่งเบียดอัดเข้าหาจนแทบไม่มีช่องว่าง
“จำไว้... คุณเป็ของผม” เขากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ “ทุกตารางนิ้วบนตัวคุณ... เป็ของผมคนเดียว”
แคว่ก!
เสียงกระดุมเสื้อนักศึกษาหลุดกระเด็นเมื่อมือหนากระชากสาบเสื้อแยกออกจากกันโดยไม่ไยดี เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่กระเพื่อมแรงด้วยความตื่นตระหนก อคินไม่รอช้า เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มตีตราความเป็เ้าของอย่างจาบจ้วง
“อ๊า! เจ็บ... หมอคิน... ขิงเจ็บ...”
“เจ็บสิดี... จะได้จำ”
เขาดูดดึงผิวเนื้ออ่อนบริเวณไหปลาร้าจนขึ้นรอยแดงช้ำเป็จ้ำๆ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายอดอกสีหวานผ่านบราลูกไม้ ลิ้นสากระคายเลียวนรัวเร็วสลับกับขบกัดยอดถันจนแข็งเป็ไต
“อ๊ะ... อ๊า... อย่ากัด... เสียว...”
น้ำขิงขาอ่อนระทวย ความเจ็บแปลบผสมปนเปกับความเสียวซ่านจนสติเริ่มพร่าเลือน อคินช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มในท่าเ้าสาว เดินดุ่มๆ ไปที่เตียงนอนกว้างกลางห้อง แล้วโยนเธอลงไปบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่ปรานี
ตุบ!
ยังไม่ทันที่น้ำขิงจะขยับตัวหนี อคินก็ขึ้นคร่อมทาบทับทันที เขากระชากกางเกงสแล็คและบ็อกเซอร์ของตัวเองออก เผยความใหญ่โตที่แข็งขึงจนเส้นเืปูดโปน มันผงาดง้ำสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น
เขาจับขาเรียวของเธอแยกออกกว้าง แทรกตัวเข้าไปตรงกลาง แล้วจับแก่นกายจ่อที่ปากทางรักที่เปียกชื้น
“มองหน้าผม” อคินสั่งเสียงเฉียบขาดเมื่อเห็นเธอหลับตาปี๋ “ลืมตามอง... ว่าผัวคุณคือใคร”
น้ำขิงปรือตาขึ้นมองภาพอาจารย์หมอที่แสนเย่อหยิ่งและดุดันเหนือร่าง วินาทีต่อมา เขาก็ตอกอัดสะโพกสอบสวนเข้าไปรวดเดียวจนมิดด้าม!
ปึก!
“กรี๊ดดดด! เจ็บ! มันลึก... อึก... ลึกเกินไป!”
น้ำขิงหวีดร้อง ร่างกายกระตุกเกร็งแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง ช่องทางคับแคบถูกขยายออกจนตึงเปรี๊ยะเพื่อรองรับตัวตนมหาศาลของเขา อคินแช่ค้างไว้นิ่งๆ สูดปากด้วยความเสียวซ่านที่ถูกตอดรัดแน่นหนึบ
“แน่นชิบ... ยิ่งดิ้นยิ่งรัด...” เขาคำรามต่ำ มือหนาตรึงเอวบางไว้แน่นไม่ให้ถอยหนี “ผ่อนคลายหน่อยเด็กดี... อย่าเกร็ง... ผมจะขยับไม่ได้”
เมื่อเธอเริ่มปรับตัวได้ อคินก็เริ่มขยับสะโพก จังหวะของเขาในค่ำคืนนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีแต่ความดุดัน ดิบเถื่อน และกระหายอยาก เขาถอนออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปเน้นๆ หนักหน่วง ทุกจังหวะคือการตอกย้ำความเป็เ้าของ
ตับ! ตับ! ตับ!
“อ๊ะ... อ๊า... หมอคิน... แรงไป... อื้อ! จะพังแล้ว...”
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องผสมกับเสียงครางระงม อคินก้มลงมองใบหน้าเหยเกของคนใต้ร่างด้วยความพอใจ เขาโน้มตัวลงไปดูดดึงริมฝีปากเธออีกครั้ง มือหนาบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มจนล้นมือ
“ใคร... พูดซิว่าคุณเป็ของใคร!” เขาถามขณะกระแทกกระทั้นจุดกระสันภายในซ้ำๆ
“อ๊ะ... ของหมอ... ขิงเป็ของหมอคิน... อ๊า!”
“ดี...”
อคินจับพลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลงในท่าคลานเข่า(ท่าหมา) ท่านี้ทำให้เขาเข้าได้ลึกกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงแนบแผ่นหลังเธอ มือหนากระชากผมยาวสลวยให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับจูบจากด้านข้าง ขณะที่เบื้องล่างยังคงตะบันใส่ไม่ยั้ง
ปึก! ปึก! ปึก!
“อูยย... ลึก... ถึงท้องแล้ว... อื้อ... เสียว... ไม่ไหว...”
น้ำขิงส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลซึมด้วยความสุขสมปนทรมาน แก่นกายใหญ่โตครูดผ่านผนังเนื้อนุ่มทุกตารางนิ้ว ยิ่งเขากระแทกย้ำๆ ที่จุดเดิม เธอยิ่งเหมือนจะขาดใจ
“ลืมมันซะ...” อคินกระซิบเสียงเหี้ยมข้างหู “ลืมััของทุกคน... จำแค่แรงกระแทกของผม”
เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้น รัวเร็วและหนักหน่วงเหมือนพายุคลั่ง เสียงเตียงสั่นเอี๊ยดอ๊าดดังแข่งกับเสียงครางกระเส่า
“อ๊ะๆๆๆ! หมอคิน... จะเสร็จ... ขิงจะเสร็จ! อร๊ายยย!”
“พร้อมกัน!”
อคินกัดฟันกรอด ตอกอัดสะโพกเข้าใส่ครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรง กดแช่ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนพุ่งฉีดเข้าไปในมดลูกของเธอจนเอ่อล้น ร่างกายแกร่งกระตุกเกร็ง กอดรัดร่างเล็กไว้แน่นราวกับงูั์รัดเหยื่อ
“แฮ่ก... แฮ่ก...”
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องในความเงียบที่กลับคืนมา อคินซบหน้าลงกับแผ่นหลังชื้นเหงื่อของน้ำขิง จูบซับที่ไหล่เนียนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม
เขาค่อยๆ ถอนแก่นกายออก แล้วดึงร่างปวกเปียกของเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก พลิกตัวให้นอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน นิ้วยาวเกลี่ยผมที่ปรกหน้าชื้นเหงื่อให้อย่างอ่อนโยน ซึ่งแตกต่างจากบทรักเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว
“ทีหลังอย่าให้ผมเห็นว่าใครมาแตะตัวคุณอีก” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตามองรอยจูบสีกุหลาบที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นบนเนินอกเธอด้วยความพึงพอใจ
“ไม่งั้นผมจะไม่จบแค่รอบเดียวแน่ ...เข้าใจไหม?”
น้ำขิงซุกหน้าลงกับอกกว้าง พยักหน้าเบาๆ ทั้งที่ยังเหนื่อยอ่อน เธอหลับตาลงรับรู้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นแรงพอๆ กับเธอ
บทลงโทษของคนขี้หวง ช่างร้ายกาจและหวานล้ำจนเธอถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ
1K
