ยอดหญิงสองแคว้น ทวงแค้นสองภพ

        เมิ่งซีอวี้ที่คิดเรื่องนี้ออกทั่วทั้งร่างก็เกร็งแน่นทันใด

        กู้สุ่ยเย่ว์ไม่ได้เอ่ยวาจา อาสื่อน่าเหยียนเอ่ยเหน็บแนม“ถูกคนหลอกใช้รึ พี่หญิงเมิ่ง ถูกท่านหลอกใช้กระมัง”

        นางโบกมือ กลุ่มคนพากันทยอยจากไปแม้แต่สาวใช้ชราข้างกายพระชายาผู้เฒ่ายังถอยออกไปหมดทั้งห้องเหลือเพียงพระชายาผู้เฒ่าและเมิ่งซีอวี้สองคน

        เมิ่งซีอวี้ยังคงคุกเข่าอยู่เช่นเดิม

        ผ่านไปครู่หนึ่ง พระชายาผู้เฒ่าถึงค่อยเอ่ย “ลุกขึ้นเถอะ”

        เมิ่งซีอวี้ลุกขึ้น เดินมาข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าทุบไหล่ให้นางคิ้วยุ่ง เอ่ยขึ้น “ขอบคุณอาหญิงที่ปกป้องข้าเรื่องนี้วางซ้อนเป็นชั้นๆ เห็นชัดว่ามุ่งเป้ามาที่ข้า”

        พระชายาผู้เฒ่าหลับตาไม่เอ่ยวาจา

        คำกล่าวนี้ของเมิ่งซีอวี้เป็นการบอกอ้อมๆว่าผู้บงการเรื่องทั้งหมดคือกู้สุ่ยเย่ว์

        พระชายาผู้เฒ่าพลันลืมตาขึ้น เบิกตาใส่เมิ่งซีอวี้เบิกตาใส่จนทั้งตัวนางเย็นเยียบ

        ใจเมิ่งซีอวี้พลัน ‘กระตุก’รีบคุกเข่าลงทันใด

        “ซีอวี้ เจ้าคิดว่าข้าผู้เฒ่าชราเลอะเลือนแล้วหรือไรแม้แต่จริงเท็จยังแยกไม่ออก เจ้าไม่เพียงวางอุบายกับหลินเอ๋อร์บัดนี้ยังคิดวางอุบายกับตัวข้าผู้เฒ่าแล้วรึ”

        สีหน้าเมิ่งซีอวี้พลันซีดเผือด

        “เรื่องนี้เป็นเจ้าที่ทำ เจ้าอยากชิงอำนาจคุมจวนกลับมาข้าไม่สนว่าเจ้าจะทำอย่างไร แต่เจ้าผิดที่ไม่ควรใช้หลินเอ๋อร์ ใช้ตัวข้าผู้เฒ่า!”

        ตอนที่เมิ่งซีอวี้เงยหน้าขึ้นอีกครั้งใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

        สีหน้าพระชายาผู้เฒ่าอ่อนโยนลงบ้างแล้ว “ซีอวี้ แม้เจ้ามีความผิด แต่ข้าไม่มีทางยอมให้คนนอกเหยียดหยามเจ้า ขอเพียงข้ายังอยู่ในจวนอ๋องนี้ยังคงมีพื้นที่สุขสงบให้เจ้า”

        เมิ่งซีอวี้ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาที่หางตาพร้อมกันนั้นก็เป็นการบดบังรอยยิ้มที่วูบไหวในแววตาเช่นกัน ในแววตานางเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง คารวะก้มต่ำ“เมิ่งซีขอบพระทัยอาหญิง เมิ่งซีจะเคารพกตัญญูอาหญิงชั่วชีวิต”

        “หญิงแก่นางนั้นโง่หรือไร”อาสื่อน่าเหยียนตามกู้สุ่ยเย่ว์กลับมาที่เรือนนาง พอปิดประตูอาสื่อน่าเหยียนอดคำรามตวาดออกมาไม่ได้

        บนหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ไม่มีความโกรธแม้เพียงนิดต้มชาไม่รีบไม่ร้อนตอนได้ยินอาสื่อน่าเหยียนเอ่ยวาจาเช่นนี้ถึงค่อยเงยหน้าเอ่ยขึ้น “เหยียนเอ๋อร์ระวังวาจาด้วย”

        อาสื่อน่าเหยียนพองแก้ม แม้จะโมโหมากแต่ยังข่มเสียงเบาเอ่ยขึ้น “สุ่ยเย่ว์เห็นชัดว่าเรื่องนี้เป็นแผนร้ายของเมิ่งซีอวี้ นางยกหินหล่นใส่เท้าตนเองคนทั่วไปล้วนมองออก ทว่าพระชายาผู้เฒ่านั่นกลับมองไม่ออก”

        “เหตุใดเจ้าถึงคิดว่านางมองไม่ออกกัน” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม

        อาสื่อน่าเหยียนอ้าปากค้าง เบิกตามองนาง “สุ่ยเย่ว์ความหมายเจ้าคือหญิงแก่นั่นรู้แต่แรกแล้ว...”

        กู้สุ่ยเย่ว์พยักหน้า

        “นางรู้แล้วยังไม่ลงโทษเมิ่งซื่อนี่ไม่ใช่การลำเอียงปกป้องคนผิดรึ”

        กู้สุ่ยเย่ว์ไม่ได้เอ่ยวาจาอีก

        เมิ่งซีอวี้เป็นหลานสาวของพระชายาผู้เฒ่า

        ครั้งนี้ไม่อาจล้มเมิ่งซีอวี้ได้ แต่อย่างน้อยนางมั่นใจเรื่องหนึ่งที่นางต้องต่อกรไม่ใช่แค่เมิ่งซีอวี้ แต่เป็นพระชายาผู้เฒ่าของจวนอ๋องแห่งนี้

        พระชายาผู้เฒ่า มารดากงซุนอี้ฮูหยินตราตั้งของราชสำนัก ระดับความยากนี้มากกว่าเมิ่งซีอวี้มากมายนัก

        กู้สุ่ยเย่ว์ไปหาผู้ดูแลอันเสียนของร้านสุ่ยเย่ว์อีกครั้ง

        โทสะของผู้ดูแลอันไม่เบาถึงกับปิดประตูใส่พระชายาจวนอวิ๋นอ๋องไว้ข้างนอก พระชายาอวิ๋นอ๋องเองก็ไม่โวยวายแต่ยืนอยู่หน้าประตูร้านสุ่ยเย่ว์อยู่เช่นนั้นถึงขั้นเอ่ยพูดคุยกับสาวใช้ข้างกายท่าทางสบายอารมณ์

        “ข้านามว่าสุ่ยเย่ว์ ชื่อเดียวกันกับร้านนี้ดูท่าข้ากับผู้ดูแลอันจะมีวาสนาต่อกัน”

        วาสนาอันใดกันเห็นชัดว่าร้านจำนำบ้านี่หลู่เกียรติพระนามพระชายา ผู้ดูแลอันผู้นี้ไม่รู้ดีชอบพระชายามาหาถึงที่แล้ว เขาถึงกับปิดประตูไม่พบเสียแรงที่พระชายาของพวกเราอัธยาศัยดีไม่เช่นนั้นคงให้ร้านสุ่ยเย่ว์ปิดตัวไปแล้ว

        อิ่นจูลอบบ่นอุบในใจ

        “โบราณมีตำนานเยือนกระท่อมสามหน[1]ผู้ดูแลอันมีความรู้ไม่ธรรมดา ข้าพระชายารอวันหนึ่งจะเป็นไรไป”กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยอีกครั้ง

        เสียงของนางเพิ่งจะจบ ประตูพลันถูกเปิดออกผู้ดูแลอันยืนหน้าดำคล้ำอยู่ปากประตู“ผู้ใดจะรู้กันว่าท่านเป็นนายดีหรือแค่ถุงหญ้าสาน[2]”

        นายดีหมายถึงเล่าปี่ ถุงหญ้าสานหมายถึงเล่าเสี้ยน

        บนใบหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ยังคงประดับรอยยิ้ม“ผู้ดูแลอันลองดูก็จะรู้เอง”

        แม้กู้สุ่ยเย่ว์จะคำนวณบัญชีไม่เป็นทว่ามีความสามารถอย่างการผ่านตาไม่ลืมอยู่ผู้ดูแลอันมอบศาสตร์คำนวณฉบับหนึ่งให้กู้สุ่ยเย่ว์ทว่านางกลับเข้าใจหลักการในนั้นได้ในสามวัน เรื่องนี้แพร่ลือออกไปกลายเป็นที่เลื่องลือชื่นชมอยู่พักหนึ่ง

        ผู้ดูแลอันยอมสยบต่อพระชายาอวิ๋นอ๋อง นิสัยของเขาแปลกประหลาด แต่ก็ยึดมั่นในไมตรีวาจาสัตย์ปิดร้านทันใด ไปเป็นพ่อบ้านให้กู้สุ่ยเย่ว์แล้ว

        มีผู้ช่วยเก่งกาจเช่นนี้อยู่ถึงกู้สุ่ยเย่ว์ไม่รู้เรื่องบัญชีทว่าก็ไม่ได้กลายมาเป็นเหตุให้นางไม่อาจควบคุมดูแลจวนได้อีก

        ในขณะเดียวกันนี้เอง อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวงก็เกิดเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดแต่เป็นเรื่องติดค้างหนี้สิน

        ความพิเศษเพียงหนึ่งเดียวคือครอบครัวที่ติดค้างมีความเกี่ยวข้องกับกู้สุ่ยเย่ว์อยู่หลายส่วน

        ครอบครัวนี้แซ่หลี่ เป็นตระกูลฝั่งมารดาของกู้สุ่ยเย่ว์หลังมารดานางแซ่หลี่แต่งเข้าจวนตระกูลกู้ไม่ได้รับความโปรดปรานจากอัครมหาเสนาบดีกู้ ยังคลอดเพียงบุตรสาวแค่คนเดียวมารดากู้สุ่ยเย่ว์ก็กลายเป็นเบี้ยถูกทอดทิ้ง ตระกูลหลี่ค่อยๆตัดขาดความสัมพันธ์พวกนางแม่ลูก

        กู้สุ่ยเย่ว์แต่งเข้าจวนอ๋องพวกเขาเองก็มีท่าทีแค่รอดูชมเรื่องสนุกยังตัดขาดความสัมพันธ์กับกู้สุ่ยเย่ว์อย่างสิ้นเชิง

        แต่ตอนนี้ พวกเขากลับไม่ได้มีความคิดรอดูชมเรื่องสนุกแล้ว

        “นายท่าน ควรทำอย่างไรดีกัน ใบกู้ยืมนี้เขียนว่าต้องคืนภายในสิบวัน ในสิบวันนี้พวกเราจะไปหาเงินสองหมื่นมาจากที่ใด”

        หลี่จิ้งเฉิงเก่งด้านประสานงานโยกย้ายถ่ายเทยังเป็นงานที่มีเงินให้กอบโกยดีเดิมทีไม่ขาดเงินอยู่แล้ว แต่ลูกสายตรงคนโตติดพนัน สูบสมบัติตระกูลออกทีละน้อยตอนนี้ถึงกับไปยืมเงินฉุนอ๋อง มิอาจล่วงเกินฉุนอ๋องได้บอกว่าคืนเงินสิบวันก็ต้องสิบวัน หากครบสิบวันแล้วไม่คืนเป็นไปได้มากว่าอาจเอาลูกชายเขาไปป้อนอาหารเสือสัตว์เลี้ยงตน

        ตอนที่หลี่จิ้งเฉิงสามีภรรยากำลังรวบรวมเงินแต่ยังห่างจากเงินสองหมื่นตำลึงอยู่อีกไกลข่าวที่พระชายาอวิ๋นอ๋องเชื้อเชิญปราชญ์แล้วสุดท้ายได้ผู้ดูแลอันร้านสุ่ยเย่ว์มาเป็นพ่อบ้านก็ลือมาถึงหูพวกเขา

        พระชายาอวิ๋นอ๋องไม่ใช่กู้สุ่ยเย่ว์รึ

[1] ภาษิตจีนมาจากตำนานสามก๊ก เล่าปี่ต้องเชิญจูเก๋อเลี่ยงถึงสามหนถึงจะเชิญมาช่วยงานได้หมายถึง การปฏิบัติเชื้อเชิญด้วยความจริงใจ

[2]คำเปรียบเปรยผู้ไร้ความสามารถ