"แน่ใจนะ ว่าจะเอาออกจริงๆ?"
พี่ชายถามเราในขณะที่กำลังค้นกล่องเครื่องมือ สีหน้าดูไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่
เหมือนพยายามจะถามว่าจะทำแบบนี้จริงๆหรอแต่เราก็ตอบกลับไปว่าแน่ใจ
ั้แ่เห็นเด็กโตท้ายซอยขี่จักรยานเราก็ตัดสินใจแล้วจะมาถอยหลังกลับด้วยคำถามแค่คำถามเดียวทำไม เป็ไงเป็กัน
ใช้เวลาไม่นานพี่ชายก็ถอดล้อเสริมของจักรยานออกจนได้
เรายิ้มดีใจพลางนึกว่าทีนี้แหล่ะ ถึงเวลาที่จะกลายเป็เด็กโตกับเขาสักที
ตั้งใจไว้ว่าจะขับให้เร็วแข่งกับเด็กพวกนั้น และเราต้องชนะ
พยุงจักรยานคู่ใจสี่ล้อที่ตอนนี้มันกลายเป็จักรยานสองล้อเรียบร้อยขึ้นมาพลางคิดในใจ
นี่แหล่ะ จักรยานของเด็กโต
ขาสองข้างของเด็กเกือบประถมถูกยกขึ้นพร้อมปั่นแต่ทันใดนั้น...
"โครมมมมม !!!"เสียงจักรยานล้ม
"555555555555"เสียงหัวเราะของพี่ตามมาติดๆ
ไม่เห็นมีใครเคยบอกเลยว่าจักรยานสองล้อมันขี่ยากขนาดนี้
อย่าว่าแต่ปั่นไปข้างหน้าเลย แค่พยุงตัวก็ยากจะตายแล้ว
ทำไมเมื่อวานเด็กพวกนั้นถึงขี่มันราวกับเป็เื่ง่ายๆเลยล่ะ ไม่เข้าใจ
"ของแบบนี้มันต้องฝัก"พี่ชายตอบแบบพยายามกลั้นขำ
ฝึก?ทำไมต้องฝึกล่ะ? คำถามเกิดขึ้นเต็มหัว
"ก็จะได้เป็ไง" เสียงตอบสั้นๆ
พี่จับเราเข้าโปรแกรมหัดปั่นจักรยานที่มันเป็คนคิดขึ้นเอง
จะว่าโปรแกรมหัดปั่นก็ไม่ถูกหรอก จริงๆก็แค่นั่งดูมันปั่นจักรยานไปมาเยาะเย้ยเราที่ปั่นไม่เป็มากกว่า
"ท่าจะไม่ไหว เปลี่ยนแผนๆ" พี่คงเห็นหน้าบูดๆของเราจนเบื่อแล้วเลยเลิกปั่นให้ดูวางจักรยานเราทิ้งไว้ เดินหายไปในบ้าน
"มาๆ ขึ้นมานี่" พี่เรียกเราให้ซ้อนท้ายจักรยาน มันเป็จักรยานคันใหญ่สองล้อแถมมีเบาะหลัง
ขึ้นเสร็จพี่มันก็พาปั่นไปเรื่อยๆปั่นเลยบ้านยายช่วย ปั่นเลยแก๊งจักรยานเด็กโต ปั่นไปจนถึงกลางซอยเสร็จแล้วก็ปั่นกลับมาหน้าบ้าน
ทำไมไม่พาไปท้ายซอย? เราสงสัย
"ก็อยากไปแค่กลางซอยอ่ะอยากไปก็ปั่นไปเองดิ"
พอกลับมาถึงหน้าบ้านมันก็ให้เราลองขี่ใหม่คราวนี้มันจะเข็นให้ก่อน พอจักรยานไหลเร็วๆก็ให้เราปั่นเอง
จักรยานค่อยๆถูกเข็นเอื่อยๆ เราก็ค่อยๆปั่นเท้าตามไปเรื่อยตอนนี้พี่เราไม่ต้องช่วยเข็นแล้ว
"พอปั่นไปได้ก็อย่าพึ่งปั่นเร็วนะค่อยๆปั่นไปก่อน" พี่ะโบอก
ไม่ทันแล้ว...เราดีใจจนไม่ได้ยินเสียงเตือน สองขาเล็กปั่นไปเรื่อยๆ
เลยบ้านยายช่วยไปแล้วเราปั่นไปจนถึงแก๊งจักรยานเด็กโต
พอไปถึงเราก็ยิ้มให้เด็กพวกนั้นปั่นเลยไปก็หันกลับมามองประมานว่าดูดิดูดิเราปั่นได้แล้วนะ
ถึงกลางซอยแล้ว จะไปท้ายซอยให้ได้ เราคิดในใจ
แต่ตอนที่อีกนิดเดียวจะถึงท้ายซอยนั่นเองหมาตัวเบ้อเริ่มสามตัวซึ่งนอนอยู่ในบ้านวิ่งกระโจนมาทางเรา
ตอนนั้นใทำอะไรไม่ถูกคิดได้อย่างเดียวคือต้องปั่นกลับบ้าน
แต่พี่มันไม่ได้บอกว่าจักรยานสองล้อเลี้ยวยังไง!!!
โชคดีที่ประตูบ้านหมาสามตัวนั้นปิดอยู่มันเลยไม่ตามมา
โชคร้ายของดอกเข็มที่เราล้มใส่เพื่อหยุดจักรยาน
เราจูงจักรยานกลับบ้านแผลเต็มตัว
701
