น้องเป็เด็ก(พี่)แพทย์
ดีใจที่ได้เจออีกครั้ง
-ขอมอบพื้นที่ให้พี่แพทย์คนซื่อ-
หลังจากซื้อของเสร็จก็ตรงกลับคณะทันที แหมก็ผมมีงานนี่ครับ อีกสองวันต้องส่งแล้วด้วย งานยังได้ไม่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยสงสัยต้องให้พี่รหัสกับน้องๆมาช่วยแล้วแหละ คิดได้จึงควานหาโทรศัพท์ที่ยัดใส่กระเป๋ากางเกงไว้ั้แ่ออกไปซื้อของขึ้นมากดโทรหาสายรหัส
......Trrrrrr.....
"ว่า!?" เสียงสัญญาณดังสักพักปลายสายก็รับแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดไปเล็กน้อย หงุดหงิดก็ช่างเขาเถอะครับแต่งานผมต้องเสร็จ
"เฮียค้าบบบบบ มาคณะทีจิ" ผมว่าเสียงเล็กเสียงน้อยบีบเสียงให้ฟังดูน่ารักตามประสาคนอ้อนเฮีย
"ไอ้ห่าแพทย์มึงรู้ไหมกูเพิ่งได้นอนไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว!!!" พี่เชนท์ตวาดกลับมาเสียงดัง
"นี่ไงงานเฮียก็เสร็จแล้ว มาช่วยผมทีเถอะค้าบบบ นะๆๆๆ" ทำเสียงอ้อนหวานปานน้ำผึงเดือนห้า ถ้าถามว่าทำไมไม่เรียกพี่เพียวมาช่วยหรือน้องกับหลานมาช่วยคำตอบคือพวกมันก็สภาพไม่ต่างจากผมหรอกครับ เจอหลานรหัสที่ห้างสภาพผมชี้ฟูเหมือนไม่ได้หวีมานาน มือไม้เต็มไปด้วยคลาบสี กลับมาถึงคณะก็เจอพี่เพียวกำลังแบกเอ็มร้อยเป็ลัง ไหนจะไอ้น้องรหัสที่ตายห่าก็ไหนก็ไม่รู้อีก
"โอ๊ยยยย!!! รำคาญโว้ย! มึงรอที่คณะเลยนะกูจะไปกระทืบให้ตายคาตีนเลยไอ้ห่าราก" ฮื่ออ กระทืบผมได้แต่ช่วยตัดโมด้วยนะพี่เชนท์
"ผมรอเฮียเอาเท้ามาประทับหน้าเลยเอา!!! รีบมานะเฮีย!"
"เออ!!" ตอบเสียงขุ่นก่อนจะตัดสายไปแบบไร้เยื่อใย งี้แหละผมมันก็แค่สายรหัสตัวเล็กๆไม่ได้สำคัญอะไรนี่เนอะ กระซิกๆ
หลังจากพี่เชนท์วางสายไปผมก็เดินหอบข้าวหอบของเข้าคณะ คนนู้นคนนี้เห็นผมก็มีเข้ามาทักทายบางคนก็ะโจากอีกฟากมา เจ็บคอไหมน่ะ เดี๋ยวว่างๆผมซื้อน้ำมะนาวมาฝากนะ เดินไปตามทางเชื่อมของตัวอาคารไปทางหลังคณะ ห้องว่างจำนวนมากถูกจับจองโดนนักศึกษาหลากหลายชั้นปีแต่ส่วนมากจะเป็ปีสูงๆขึ้นไป เด็กปี1ไม่มากนะที่จะได้ใช้มันมักจะตกรุ่นสู่รุ่น แต่อย่างพวกผมได้ห้องส่วนตัวั้แ่ปี1เพราะปู่รหัสปอยมันเป็ประธานสโมพวกผมเลยได้อภิสิทธิ์เหนือชาวบ้านเขานิดหน่อย จริงๆไอ้ปอยมันของห้องใหญ่ชั้นบนสุดแต่ปู่มันบอกไม่อยากให้พวกผมโดนหมั่นไส้หรือทำตัวเหนือชาวบ้านเขามากมันไม่ดีต่อตัวพวกผมในตอนนี้และอนาคตถ้าต้องไปร่วมงานกับกลุ่มคนที่เขาไม่ชอบเรา ก็จริงของปู่แกแหละ ห้องที่พวกผมได้มาก็ไม่ต่างอะไรกับห้องอื่นหรอกครับ เป็ห้องโล่งๆดีที่มีแอร์อยากได้อะไรก็ไปขนมาใส่กันเอง ตอนนี้สภาพห้องพวกผมมันก็มีตู้เย็นโซฟาหมอนผ้าห่มและเศษซากกระดาษและไม้จำนวนมากที่ต้องคัดว่าอันไหนทิ้งอันไหนใช้ได้ ใครบอกเด็กสถาปัตย์รวยนี่ตีปากมันเลยนะครับ จนจนไม่รู้จะจนยังไงแล้ว เงินทุกบาทเก็บไว้เพื่อสีกระดาษและไม้
ผมผลักประตูเข้าไปก็พบแต่ความว่างเปล่า (ไม่นับเศษกระดาษกับไม้นะ) ไอ้สองคนนั้นมันหายหัวไปไหนกันเนี่ย มึงไปอาบน้ำถึงอยุธยาเลยไง เดินหอบของไปวางไว้มุมใดมุมนึงในห้องก่อนจะเริ่มตัดไม้เผื่อทำโมต่อ ผ่านไปสักพักประตูก็ถูกเปิดออกผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนมาใหม่ ใบหน้าขาวที่เคยน่ารักในยามนี้กับหม่นหมองใต้ตาคล้ำบวกกับผมที่มัดลวกๆกระเซอะกระเซิง
"ว่าไงฝ้าย" ผมทักหญิงสาวที่โผล่หน้าเข้ามาในห้อง
"แพทย์ มีเอ็มร้อยไหม เราซื้อต่อหน่อยสิ" สงสัยพี่เพียวมันเหมาหมดร้านจริงๆสินะ
"ซื้อต่อทำไม ไปหยิบเอาเลยฝ้ายเราให้ฟรี" ผมว่าจบก็ยิ้มบางๆให้เธอไปหนึ่งที
"ขอบคุณนะแพทย์ มีอะไรให้ช่วยไปหาที่ห้องเราได้นะ" ห้องที่หมายถึงห้องทำโมครับ ฝ้ายอยู่ถัดห้องผมไปสองห้องเลย ฝ่ายขอบคุณเสร็จเธอก็ยิ้มกว้างกว่าจะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบเอ็มร้อยสามสี่ขวดก่อนจะหันมาขอบคุณอีกครั้งแล้วจากออก
ผมหันมาสนใจงานต่อ ตัดไปสักพักใหญ่ๆผมก็ต้องหันมาเลือกสีที่จะทา เดินไปคุ้ยหาสีในถุงที่เพิ่งไปซื้อมา จริงๆเื่เลือกสีมันเป็หน้าที่ของไอ้เพิร์ธ ผมหยิบสีออกมาจำนวนหนึ่งมาวางเอาไว้ให้เพิร์ธเลือกอีกทีนึง เอาจริงเราก็มีแบบที่ร่างและลงสีไว้แล้ว แต่พอทำงานจริงเราก็มาเลือกกันอีกที
-พี่แพทย์คนซื่อขอคืนพื้นที่ไปตัดโม-
**********************************************
-ขอมอบพื้นที่ให้น้องเปา ปวรุตน์-
"เห้ออ" เหนื่อย คำเดียวในหัวตอนนี้คือเหนื่อยเหนื่อยจนงงว่ากูมาเรียนหมอทำไมน้าา
"กูยังไม่ได้ถามเื่พี่แพทย์เลยไอ้เปา วันนั้นกว่าจะกลับจนอ.เข้าล่ะเพิ่งโผล่หัวมา" ไอ้แว่นหรือไอ้เวย์ว่าขึ้น ก็หลังจากส่งพี่เขาเสร็จไอ้แพทหรือคนที่สนับสนุนให้ผมไปส่งพี่เขาก็โทรมากลับเพราะจารย์เข้าแล้ว เลยต้องรีบวิ่งมาโดยทิ้งพี่เขาไว้คนเดียว ผมขอโทษนะพี่แต่ผมมีสอบ จะโดนด่าไหมวะ
นับจากวันนั้นนี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากที่ผมไปส่งพี่เขาแล้วแล้วหนีมาเรียนโดยไม่บอกลาหรือบอกอะไรพี่เขาเลย
"ก็ไม่ไงอ่ะ มึงแต่พี่เขาแปลก" เพื่อนในกลุ่มต่างเงยหน้าขึ้นมาให้ความสนใจผม ก็ขี้เสือกแหละ
"ยังไง" แทนไทว่าขึ้นนิ่งๆ
"พี่เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็สมบัติคณะ" ว่าจบแพทก็ถลาเข้ามาหาผม
"จริงดิ โห ไปอยู่หลุมไหนมาวะพี่แพทย์กู" แพทว่า
"เขาเป็ของมึงตอนไหนก่อนไอ้แพท" เวย์ถาม
"ในฝันเว้ย!" แพทตอบอย่างหนักแน่นยิ่งทำให้พวกผมที่ฟังมันพูดทำหน้าเบื่อหน่ายในความหลงพี่แพทย์ของมัน
แพทมันเป็แฟนคลับพี่แพทย์ครับ ที่เข้ามหาลัยนี้เพราะพี่แพทย์ ที่มันไม่เข้าคณะสถาปัตย์เพราะฝีมือการวาดรูปห่วยตายแบบระบมแถมแม่มันยังยื่นข้อเสนอให้มันถ้ามันอยากเรืียนมหาลัยนี้คือสอบติดแพทย์ด้วยอันดับท็อปเท็น มันก็ดันทำได้อับดับสิบพอดีแม่มันเลยยอมให้เื่นี้ตามที่ตกลงกันไว้
"กูเพิ่งรู้ว่าสายรหัสพี่แพทย์แม่งเป็สมบัติคณะทั้งสาย" นึกถึงตอนที่พี่เขาบอกว่าเป็สายกันแล้วยังอึ้งไม่หาย งานดีทั้งสายจริงว่ะสายนี้
"กูล่ะอยากเป็หลานรหัสพี่เขา" แพทว่า
"วาดหมาให้เป็หมาก่อนเถอะมึงอ่ะ" แทนไทว่าจบก็คว้าคอแพทเข้าไปกอดก่อนจะยี้หัวแพทจนฟู
"โอ๊ยๆ เจ็บ!! ไอ้แทนปล่อยกูนะ! แทนนนน!!" มันดิ้นไปมาพลอยเอามือทุบแทนไทจนคนโดนทุบต้องหยุดยี้หัวเพื่อนแล้วเปลี่ยนมาจับข้อมืออีกคนไว้แทน
"ไอ้เตี้ยหยุดทุบ!!"
"เตี้ยแล้วหนักหัวมึงไงไอ้บ้า ไอ้เชี้ยแทนไอ้เวรไอ้$#%^%$^%" แล้วมันก็ด่ายาวคนโดนด่าก็ไม่มีท่าทีจะโกรธแต่กลับหัวเรอะออกมาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้ารับคำด่าของเพื่อนตัวเอง ดูไม่ออกเล๊ยว่าคิดไรกับเขา
หลังจากฟังแพทด่าไอ้แทนไทจนคอแห้งมันก็ลากพวกผมไปโรงอาหารสินกำ โดนเวย์ถามไปทีว่าโรงอาหารคณะแพทย์ไม่มีมั้งต้องหอบไปซื้อน้ำถึงสินกำ มันให้คำตอบกลับมาว่า คณะแพทย์อ่ะมีน้ำขาย แต่คณะแพทย์ไม่มีปั้นคนดีของกู ปั้นที่มันว่านักศึกษาปีเดียวกับพวกผมอยู่คณะสินกำเหมือนเห็นในเพจมอลงว่าปั้นทำงานร้านกาแฟข้างคณะหรืออะไรสักอย่างผมก็ไม่แน่ใจ
เดินมาจนเข้าเขตของคณะสินกำ สินกำเป็คณะที่ต้นไม้เยอะมากส่วนมากจะเป็ต้นไม้ที่ออกดอกแล้วมีกลิ่นหอม มองเข้าไปในคณะจะเห็นต้นไม้ใหญ่และทางข้างตึกจะมีต้นจำปีปลูกไว้ตามทาง ถ้าคณะผมมีแบบนี้บ้างคงจะดีไม่หยอก
จริงสิคณะสินกำมันอยู่หลังคณะสถาปัตย์นี่นะ ผมหันไปมองคณะตรงข้าม ทางเดินหลังคณะมีต้นไม้จำนวนมากถูกปลูกไว้มันไม่ได้ทำให้ดูรกตาหรืออย่างไร กลับทำให้รู้สึกสบายตาและร่มเย็น อยู่ๆก็เผลอนึงถึงพี่แพทย์ ผู้ชายที่ใครก็ต่างชื่นชม ไม่ว่าจะเื่รูปร่างหน้าตาที่จะว่าหล่อก็หล่อแต่จะมองว่าสวยก็ได้ยิ่งเวลาพี่เขายิ้มต่างพาให้ใครหลายคนหลงไหล เป็คนที่ยิ้มสวยและน่ามองมากจริงๆ อาจจะเพราะรูปปากพี่เขาที่เวลายิ้มมันทำให้พี่เขาดูสวยขึ้นเลยมีบางครั้งที่ถูกมองว่าสวย ไหนจะส่วนสูงที่น่าอิจฉาอีกร่างกายที่ดูเหมือนจะผอมแห้งแต่จริงๆแล้วกลับมีกล้ามเนื้อ ผมสีทองอ่อนอันเดอร์คัตข้างโคนผมสีดำจากการยาวของเส้นผม ผมข้างบนยาวจนสามารถมัดรวบได้ แถมพี่เขายังสักอีกด้วย โคตรเท่ ทั้งสุภาพและใจดีแต่ไม่สนโลกไปหน่อย
หยุดมองนานจนเพื่อนเดินมาสะกิดให้เดินต่อไป แต่ก็ยังไม่วายหันกลับไปมองอีกครั้งก่อนจะเดินตามหลังเพื่อนไป หลังซื้อน้ำและฟังไอ้แพทเต๊าะปั้นจนเสร็จพวกเราก็ตัดสินใจหาอะไรกินที่คณะกินสินกำก่อนค่อยกลับคณะตัวเอง ผมกับแพทอาสานั่งเฝ้าของให้แล้วฝากให้ที่เหลือซื้อของกินมาให้
'อ้าว น้องเปา'
อยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นทางด้านหลังแพทที่กินน้ำอยู่นิ่งค้างมองด้านหลังผม ผมหันกลับไปมองก็พบพี่แพทย์กับเพื่อนอีกสองยืนอยู่ข้างหลัง
"พี่แพทย์ เอ่อ สวัสดีครับพี่แพทย์ สวัสดีครับพี่.... " ผมยกมือไหว้พี่แพทย์ก่อนจะหันไปไหว้พี่สองคนที่ยืนอยู่หลังพี่แพทย์
"พี่ชื่อปอยนะ ส่วนไอ้ฝรั่งหน้ามนคนหลายใจนี้ชื่อเพิร์ธ" พี่ปอยว่าจบก็โดนพี่เพิร์ธตบเข้าที่หัวอย่างแรง
"เอ่อ.. สวัสดีครับพี่ๆ" แพทเพิ่งได้สติเลยรีบยกมือไหว้พี่ๆ
"แล้วเพื่อนเราอีกสองคนไปไหนล่ะครับน้องเปา"
"ไปซื้อข้าวครับ เออนี่แพทนะครับ ส่วนไอ้ที่ใส่แว่นชื่อเวย์ที่ผิวแทนๆชื่อแทนไท" ผมขยับให้พี่เขานั่งด้วย พี่แพทย์เลือกที่จะนั่งตรงข้ามผมหรือก็คือข้างไอ้แพท มันทำหน้าเหมือนอยากจะกรี๊ดเต็มทนแต่ก็ทำไม่ได้ต้องรักษาภาพพจน์ไว้ พี่ปอยกับพี่เพิร์ธวางของไว้ข้างผมก่อนจะเดินไปซื้อของกินบ้าง
นั่งกินข้าวสักพักก็รู้สึกกินไม่ลง พี่แพทย์เล่นนั่งจ้องขนาดนี้ใครมันจะไปกินลงกัน ผมเงยหน้ามองพี่เขาเราสบตาก่อนสักพักพี่เขาก็ยิ้มให้ผม ผมรู้สึกหน้าร้อนแปลกๆทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ปกติดี
"เปา มึงร้อนหรอ" แทนไทว่าขึ้น ทำให้คนอื่นๆมองมาที่ผม
"เออ หน้าแดงหูแดง แดงยันคอแล้วเนี่ยหรือไม่สบาย?" เวย์ว่าขึ้นก่อนจะเอื้อมมือมาอิงหน้าผากผม
"เออ กูร้อนเนี่ยแม่งลมไม่พัดมาเลย" ว่าจบผมก็ก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจแพทที่บ่นว่า 'นี่ไม่พัดหรอถ้าพัดนี่ก็พายุเข้าแล้วนะ' ก็กูขี้ร้อนมึงจะทำไมกรู๊ววว
"ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ครับน้องเปา เลอะหมดแล้ว" พี่แพทย์ขำขึ้นมาเบาๆก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดมุมปากให้ผมเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มพอใจให้กับผลงานตัวเองที่เช็ดให้ผมสะอาดหมดจด ผมผงกหัวขอบคุณพี่เขาไปหนึ่งทีแล้วก้มหน้ากินต่อผมรู้ตัวว่าต้องนี้หน้าผมต้องแดงมากแน่ๆ "หูแดงหมดแล้วน้องเปา" พี่แพทย์เอื้อมมือมาลูบหัวผมอย่างเอ็นดูแล้วหัวเรอะขึ้นมาเบาๆผมเงยหน้าขึ้นเตรียมปัดมือพี่เขาออกแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเราสบตากัน อยู่ๆใจผมก็เต้นเสียงดังเหมือนมีคนไปนั่งตีกลองอยู่ข้างใน แม่งเอ้ยใครใช้ให้พี่มึงมาทำแบบนี้กับคนอื่นวะครับ ลูกเขามีพ่อมีแม่นะเว้ย! ใจกูก็อย่าเต้นแรงมากเดี๋ยวพี่เขาได้ยิน
************************************
"ประหนึ่งโลกนี้มีมึงสองคนมั้ง" เสียงพี่ปอยดังขึ้นผมหันไปมองก่อนจะพบว่าคนอื่นๆในโต๊ะมองมาที่ผมกับพี่แพทย์พลอยทำหน้าล้อเลียน
"ยุ่งว่ะปอย" พี่แพทย์เอามือออกจากหัวผมแล้วหยิบน้ำแข็งปาใส่พี่ปอย จากนั้นาที่แท้จริงก็เริ่มขึ้น
ผมยกมือขึ้นดูนาฬิกา ใกล้จะได้เวลาเรียนของพวกผมแล้วเดินจากนี่ไปแพทย์ก็ประมาณสิบถึงสิบห้านาทีได้ ผมขอตัวลุกขึ้นไปเก็บจานและทิ้งขยะ เดินกลับมาก็เห็นพี่แพทย์คุยกับแพท แพทเห็นผมเดินกลับมาก็ทำท่าเหมือนไม่ได้คุยอะไรกับพี่แพทย์ อะไรของมันวะ
ผมบอกพวกมันให้กลับคณะได้แล้ว เพื่อนผมบางคนทำท่าไม่อยากกลับเช่นแพทที่ยังอยากคุยกับพี่แพทย์หรือเวย์ที่กำลังคุยเื่เกมกับพี่เพิร์ธอย่างออกรส ผมและเพื่อนขอตัวกลับคณะก่อน ขณะที่เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงพี่แพทย์ก็ดังขึ้น ผมหันกลับไปมองพี่เขาพลอยเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
"น้องเปา! "
"พี่ดีใจที่ได้เจอเราอีกครั้งนะ!!"
"ไว้เจอกันอีกนะครับ!!"
4K
![[นิยายแปลเกาหลี] ขอที ผมคนนี้อยากหนีจากบทพระรอง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687765288_24758356.webp)
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
