อัสดงสิ้นแสง

        "...มึงพอใจหรือยัง?" เสียงจากความมืดมิดในช่วงยามวิกาล มีใครบางคนพูดขึ้น แต่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับกลับมาแต่อย่างใด ราวกับคู่สนทนาหายไปในความมืดอย่างไร้วี่แวว 
        เวลา 14:30 น.       "พ่อ วันเกิดปีนี้หนูอยากได้ตุ๊กตา" วันนี้เป็นวันเกิดของเด็กหญิงวัย 7 ขวบ        "โถ่ นิภาลูก มันแพงจะตายนะตัวที่หนูอยากได้ เดี๋ยวเล่นได้ไม่นานก็เบื่อแล้ว" ผู้เป็นพ่อสนทนากับลูกสาวตัวน้อยของเขา ด้วยท่าทีที่เบื่อหน่ายกับการรบเร้าของลูกสาวตัวน้อยในตอนนั้นฉันไม่ค่อยเข้าใจท่านสักเท่าไหร่ ฉันเป็นแค่เด็กตัวน้อยคนนึงที่อยากจะมีตุ๊กตาเหมือนเพื่อน ๆ แต่ท่านบอกว่าท่านไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อให้ในสมัยนั้นการหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันทำได้แค่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงเพราะฉันไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ และไม่เข้าใจ         ณ งานเลี้ยงวันเกิด เวลา 20:00 น.ในวัยเกิดปีที่ 13 ของเด็กหญิงที่กำลังจะกลายเป็นเด็กสาว นั่นหมายความว่าเธอกำลังจะเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นในอีกไม่กี่อึดใจ ทุกคนเริ่มร้องเพลงขึ้นแลัวมีคุณปู่ของฉันเป็นคนถือเค้กมาเซอร์ไพร์สในวันนี้ ฉันำได้ว่าก่อนหน้านั้นฉันขอพ่อว่าฉันต้องการโทรศัพท์ เพราะฉันเห็นทุกคนในชั้นเรียนเริ่มที่จะมีกันแล้ว หลังจากที่เป่าเทียนเสร็จ พ่อก็เดินมาหาฉันพร้อมถือกล่องใบใหญ่มาด้วย        "เปิดดูสิลูก"ในจังหวะนั้นฉันรู้สึกตื่นเต้น อยากที่จะรู้ว่ามันคืออะไร แต่แล้วเมื่อฉันเปิดมันฉันก็ต้องพบกับความผิดหวัง ความหวังของฉันมันโดนทำลายทิ้งไปในพริบตา ฉันพบกล่องตุ๊กตาบาร์บี้ที่ฉันเคยอยากได้เมื่อตอน 7 ขวบ ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้ว แต่...เฮ้ ฉันอยากได้โทรศัพท์ ฉันเริ่มรบเร้าผู้เป็นพ่ออีกครั้ง แต่ท่านก็ยังทำเมินฉันเหมือนที่ผ่านมา ในตอนนั้นฉันทั้งน้อยใจและเสียใจ เพราะฉันไม่ได้ต้องการสิ่งที่อยู่ในมือแล้ว ฉันจึงวางมันทิ้งไว้มุมห้องโดยไม่แตะมัน ฉันยังคงไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ และไม่เข้าใจ        วันเกิดปีที่ 15 เวลา 17:00 น.        "สุขสันต์วันเกิดนะลูก" พ่อได้กล่าวอวยพรขึ้นในวันเกิดปีนี้ ฉันเริ่มที่จะรู้สึกเหนื่อยกับความคาดหวังของฉัน วันเกิดในปีนี้ฉันเลยได้ยินดีสักเท่าไหร่        "ปีนี้พ่อซื้อโทรศัพท์ให้หนู" ฉันเบิกตาอันลุกวาวขึ้นอีกครั้ง ทำไมล่ะฉันไม่เคยได้มันเลยนี่ ฉันเริ่มคาดหวังอีกครั้ง และจู่ ๆ ทุกอย่างก็มอดดับลงไปอีกครั้ง ภายในกล่องมันเป็นโทรศัพท์แบบปุ่มกด มันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากโทรหาใครสักคน        "พ่อ...หนูอยากได้ไอโฟน" น้ำตาของฉันเริ่มเอ่อนองเมื่อพบกับความผิดหวังจำนวนมาก        "โถ่ลูก แค่โทรได้ก็พอแล้วไม่ต้องไปอะไรเยอะหรอก" แน่นอนว่าฉันทั้งเสียใจและโกรธ เพราะในช่วง 2-3 ปีมานี้ งานที่พ่อของฉันทำเริ่มก้าวหน้าและเขาก็ได้เลื่อนระดับเป็นหัวหน้า แต่ก็ไม่แปลกใจ ทำไมเขาถึงเลือกที่จะไม่ให้ลูกสาววัย 15 ปีของเขา เพราะเขาเอาเงินทั้งหมดไปซื้อในสิ่งที่เขาอยากได้ ในครั้งนึงในตอนที่เขายังเป็นเด็ก คุณย่าค่อนข้างยากจนเพราะในสมัสาว ๆ แกทำงานทุกอย่างเพื่อส่งเสียพี่น้องทุกคน ดังนั้นก็อาจจะเป็นเหตุผลให้เขาต้องการสิ่งที่เขาเคยอยากมี แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจ        แล้วฉันล่ะ...?