บทที่ 4:การพบพานอีกครั้งในอาราม
หลังเหตุการณ์ในตลาดชิงอี้หรานได้แต่เฝ้าคิดถึงหนิงซีโย่ว ทุกคืนวันหญิงสาวรำลึกถึงสายตาคมกริบและเสียงห่วงใยของชายหนุ่มด้วยความรักที่เกิดขึ้นในใจหญิงสาวั้แ่แรกพบ
วันหนึ่งชิงอี้หรานตัดสินใจเดินทางไปไหว้พระยังอารามบนเขาเพื่อหาความสงบในใจอารามนี้ตั้งอยู่ในป่าลึก ล้อมรอบด้วยธรรมชาติที่งดงามและสงบเงียบ หญิงสาวรู้สึกสงบใจและหวังว่าการมาไหว้พระในครั้งนี้จะทำให้ลืมความฟุ้งซ่านในหัวออกไปได้บ้าง
ขณะที่ชิงอี้หรานพักอยู่ในอาราม หญิงสาวได้ยินเสียงครางเบาๆมาจากที่ไกลๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงเดินเข้าไปใกล้ ชิงอี้หรานพบชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนอยู่ใต้ต้นไม้ในสภาพที่าเ็หญิงสาวรีบเข้าไปดูใกล้ ๆ และพบว่าชายหนุ่มดังกล่าวคือหนิงซีโย่ว ชิงอี้หรานรู้สึกใและห่วงใยในทันที
เมื่อพามาถึงห้องชิงอี้หรานเห็นว่าาแของหนิงซีโย่วค่อนข้างลึก หญิงสาวรู้ว่าต้องรีบรักษาด้วยบ้านชิงอี้หรานมีแต่ผู้ชายที่ประดาบฟาดฟันจนได้รับาเ็เล็กน้อยเสมอ ทำให้นางค่อนข้างเชี่ยวชาญในการรักษาแผล
“ซิวเอ๋อ ไปเอาน้ำร้อนมาให้ข้าเร็ว” ชิงอี้หรานสั่งสาวใช้
หญิงสาวหยิบขวดยาที่พกอยู่ออกมาและหันไปหาหนิงซีโย่ว
"ท่านหนิงซีโย่ว! ท่านเป็อะไรไป" ชิงอี้หรานร้องเรียกด้วยเสียงที่สั่นไหว
หนิงซีโย่วเงยหน้ามองหญิงสาวด้วยความเหนื่อยล้า"ข้า...ถูกซุ่มโจมตี ข้าพยายามหนีมาที่นี่..."
ชิงอี้หรานรีบเรียกสาวใช้คนสนิทให้มาช่วย"ซิวเอ๋อ! รีบมาช่วยข้าเร็ว!"
ชิงอี้หรานรีบพาชายหนุ่มเข้าไปในอารามอย่างทุลักทุเลชิงอี้หรานรู้สึกใจเต้นรัวเมื่อเห็นแผลบนร่างของหนิงซีโย่ว แต่หญิงสาวค่อนข้างเชี่ยวชาญในการรักษาแผลเพราะเคยช่วยรักษาาแของพี่ชายทั้งสามที่ได้รับาเ็จากการฝึกดาบ
"ท่านถอดเสื้อออกก่อน ข้าจะทายาให้ท่าน" ชิงอี้หรานเอ่ย
หนิงซีโย่วมองหญิงสาวด้วยสายตาหวานซึ้ง"ข้าเจ็บจนขยับตัวไม่ไหว เ้า...ช่วยข้าหน่อยได้ไหม"
ชิงอี้หรานใจเต้นรัวรู้สึกเขินอายแต่ก็ต้องรักษา หญิงสาวค่อยๆ เอื้อมมือปลดปลายเชือกคาดเอวของชายหนุ่ม
ชิงอี้หรานใจเต้นรัว รู้สึกกระดากอายแต่ก็จนใจหญิงสาวก็ไม่สามารถปล่อยให้ชายหนุ่มาเ็ต่อไป ชิงอี้หรานค่อย ๆเอื้อมมือปลดปลายเชือกคาดเอวของหนิงซีโย่ว แม้หญิงสาวมีใจรักษา แต่นางก็เป็หญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานและยิ่งอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มที่ตนหลงรัก ยิ่งทำให้หญิงสาวมีท่าทางเงอะงะ ความใกล้ชิดนี้ทำให้หญิงสาวรู้สึกเขินอายและมือสั่นเทา
"นี่เ้าพกยาติดตัวตลอดเลยหรือ" หนิงซีโย่วเอ่ยแซวชิงอี้หรานเบา ๆ ขณะหญิงสาวโน้มตัวเข้าใกล้
ชิงอี้หรานหน้าแดงและตอบอย่างเขินอาย"ข้า...ข้ามักพกยาไว้เพราะพี่ชายของข้ามักาเ็จากการฝึกดาบท่านอดทนหน่อยนะ ข้าจะรีบรักษาให้ท่านหายไว ๆ"
หนิงซีโย่วอมยิ้มเล็กน้อยและมองหญิงสาวด้วยสายตาหวานซึ้งหญิงสาวค่อย ๆ ใช้น้ำร้อนเช็ดแผลและทายาด้วยความระมัดระวังกลิ่นหอมบางจากร่างกายของหญิงสาวทำให้หนิงซีโย่วอดใจไม่ไหวที่จะแอบสูดดม
"เ้าเป็ห่วงข้ามากขนาดนี้ ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจมาก"หนิงซีโย่วเอ่ยเบา ๆ
ชิงอี้หรานรู้สึกใจเต้นรัวและยิ้ม"ข้าเพียงทำหน้าที่ของข้า ท่านต้องพักผ่อนมาก ๆ เพื่อให้แผลหายไว ๆ"
หลังจากทายาและพันผ้าเสร็จชิงอี้หรานนั่งลงข้างๆ หนิงซีโย่วทั้งสองคนมองตากันด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและซาบซึ้ง ชิงอี้หรานช่วยห่มผ้าให้หนิงซีโย่วและดูแลชายหนุ่มอย่างใกล้ชิดหนิงซีโย่วรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขที่ได้พบกับชิงอี้หรานอีกครั้ง ชายหนุ่มตั้งใจจะใช้เวลานี้เพื่อใกล้ชิดกับหญิงสาวมากขึ้นและหญิงสาวก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
ทั้งสองสบตากันอย่างลึกซึ้งความรักที่เกิดขึ้นในใจทั้งสองเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็วในบรรยากาศอันเงียบสงบของอารามบนเขาแห่งนี้
170
