นักพรตน้อยสายบู๊หรานหร่าน ลงเขามาหาท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ!

บทที่ 33 สอบสวนด้วยยันต์พูดความจริง

"ช้าก่อน!"

เดิมทีใบหน้าของปลัดหลิวก็เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว เมื่อเห็นท่าทีของสมุห์บัญชีหวางเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นไปอีก เขาคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ไม่ยอมให้ไป 

"หวางเหวยเหริน เจ้าหมายความว่าอย่างไร!?"

"ใต้เท้า ในใจผู้น้อยเป็นห่วงท่านแม่ที่แก่ชรา จึงอยากจะกลับไปดูที่จวนสักหน่อยขอรับ!" สมุห์บัญชีหวางกล่าว ไม่รู้ด้วยเหตุใด ภายในใจของเขากลับมีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก แม้กระทั่งเปลือกตาขวาก็ยังเริ่มกระตุกไม่หยุด

"เหลวไหล!"

ปลัดหลิวดื่มสุราเข้าไปหลายอึก สติสัมปชัญญะจึงเริ่มเลือนลางไปบ้างแล้ว เขาดึงรั้งสมุห์บัญชีหวางเอาไว้พลางด่าทอเสียงดัง "หวางเหวยเหริน หากไม่มีข้าหลิวเฉาหยวนผู้นี้ ทุกวันนี้เจ้าก็เป็นได้แค่หัวขโมยต่ำต้อยที่ถูกผู้คนไล่ทุบตีเท่านั้น!"

"การที่เจ้ามีวันนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะข้าหลิวเฉาหยวนผู้นี้มอบให้ทั้งสิ้น!"

"เจ้าจงบอกมาตามตรง เจ้าเห็นเซียวจิ้งเสวียนผู้นั้นได้เป็นนายอำเภอ ซ้ำยังได้รับความโปรดปรานจากคนเถื่อนอย่างอู๋หย่ง เจ้าจึงคิดจะไปหาที่พึ่งพิงใหม่ใช่หรือไม่?"

"ไม่ขอรับ มิได้เป็นเช่นนั้นเลย!" ใบหน้าของสมุห์บัญชีหวางฉายแววร้อนรน รีบอธิบายว่า "บุญคุณของใต้เท้า ผู้น้อยจดจำไว้ในใจเสมอมา และไม่มีวันลืมเลือน! เพียงแต่..."

"เพียงแต่อะไรกันเล่า! มา ดื่มสุรากันต่อ!"

ปลัดหลิวยื้อยุดสมุห์บัญชีหวางไว้ไม่ยอมให้ไป ท่าทางยื้อไม่เลิกรา ราวกับว่าหากยังไม่เมามายก็จะไม่ยอมเลิกรา แม้ในใจของสมุห์บัญชีหวางจะห่วงใยมารดาชราเพียงใด ทว่าก็ยังมีความคิดปลอบใจตนเองอยู่ส่วนหนึ่ง เขาไม่อยากล่วงเกินปลัดหลิว และยิ่งไม่อยากถูกผู้อื่นครหาว่าเป็นคนเนรคุณ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกัดฟันนั่งลงอีกครั้ง แล้วดื่มสุราเป็นเพื่อนปลัดหลิวต่อไป

ทว่า เมื่อเขาเมามายไม่ได้สติและกลับมาถึงจวน ทันทีที่ผลักประตูกลับพบว่ามารดาชราของตนล้มพับอยู่บนพื้น ซ้ำร้ายบนพื้นยังมีกองเลือดไหลนองอยู่

สมุห์บัญชีหวางสร่างเมาในทันที เขารีบพุ่งเข้าไปเขย่าตัวมารดาด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นนางไม่ตอบสนอง จึงยื่นมืออันสั่นเทาไปอังที่จมูกเพื่อตรวจดูสติและลมหายใจ เพียงแค่สัมผัส 

เขาก็ต้องรีบชักมือกลับด้วยความหวาดหวั่น หลังจากอุ้มมารดากลับไปวางบนเตียงในห้องนอนแล้ว เขาก็รีบรุดไปยังโรงหมอเพื่อเชิญท่านหมอมาดูอาการทันที วันรุ่งขึ้น เมื่อเจ้าก้อนแป้งน้อยตื่นนอน เซียวจิ้งเสวียนก็ออกจากห้องไปว่าราชการตั้งนานแล้ว หลังจากนางทานอาหารเช้าเสร็จสรรพ ก็วิ่งเตาะแตะไปหาอู๋ทงที่เรือนจำ

ผ่านเหตุการณ์ 'ไม่สู้ไม่รู้จัก' เมื่อวานนี้มา คนต่างวัยทั้งสองคนก็ได้ตกลงปลงใจนับถือกันเป็นพี่ชายและน้องสาวอย่างรู้ใจกันแล้ว

"พี่ชายอู๋ทง พี่ชายอู๋ทง!"

เจ้าก้อนแป้งน้อยวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในคุกพลางร้องเรียกชื่ออู๋ทงด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วมาตลอดทาง

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ‘พี่ชาย’ แว่วมาแต่ไกล หัวใจของอู๋ทงก็แทบจะละลาย เขารีบสาวเท้าออกไปต้อนรับเจ้าก้อนแป้งน้อยทันที

เหล่าผู้คุมในคุกหลวงต่างพากันมองหน้าใต้เท้าพัศดีของตนด้วยความประหลาดใจเป็นตาเดียว ปกติแล้วเขาช่างเที่ยงธรรมและดุดันจนใช้ขู่เด็กร้องไห้ตอนกลางคืนได้ ทว่าบัดนี้กลับปฏิบัติกับเจ้าก้อนแป้งน้อยอย่างอ่อนโยนถึงเพียงนี้

"ใต้เท้าพัศดี นี่คือแม่หนูน้อยที่ประลองยุทธ์กับท่านเมื่อวานใช่หรือไม่ขอรับ? เป็นบุตรสาวของใต้เท้าเซียวจริง ๆ หรือ? ช่างหน้าตาน่าเอ็นดูนัก!"

"ใช่แล้ว! หน้าตาเหมือนก้อนข้าวเหนียวน้อย ๆ เลย ทั้งนุ่มนิ่มทั้งน่ารัก เห็นแล้วอยากจะกัดสักคำจริง ๆ!"

"ไป ๆ ไปให้พ้นเลย!" ใบหน้าที่ดำคล้ำราวกับเปาบุ้นจิ้นของอู๋ทงตวัดสายตาดุ ๆ ไปยังเหล่าผู้คุมที่กำลังส่งเสียงแซวทันที ก่อนจะตะคอกเสียงต่ำ "พวกเจ้าทุกคนจงสำรวมหน่อย หากทำให้น้องสาวของข้าอู๋ทงตกใจล่ะก็ ข้าเอาพวกเจ้าตายแน่"

"คิกคิก" บนใบหน้าของเจ้าก้อนแป้งน้อยปรากฏรอยยิ้มอันสดใสเบิกบาน งดงามและเจิดจ้าดั่งดอกไม้ที่ผลิบานในเดือนสาม "สวัสดีเจ้าค่ะพี่ชายทั้งหลาย ข้าชื่อหรานหร่านเจ้าค่ะ"

เมื่อเจ้าก้อนแป้งน้อยเอ่ยทักทายพวกเขาเสร็จ นางก็ล้วงเอาซาลาเปาไส้เนื้อลูกโตออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นส่งให้ตรงหน้าอู๋ทง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ "พี่ชายอู๋ทง นี่คือซาลาเปาที่หรานหร่านตั้งใจเก็บไว้ให้ท่านเลยนะเจ้าคะ"

อู๋ทงไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขารับมาแล้วก็จัดการยัดเข้าปากเคี้ยวกลืนลงท้องไปในสองสามคำ

"หรานหร่าน ที่นี่คือคุกใต้ดิน ด้านในล้วนคุมขังนักโทษเอาไว้ พี่ชายยังต้องสอบสวนพวกเขาสักหน่อย ไม่สู้เจ้าออกไปวิ่งเล่นข้างนอกก่อนดีหรือไม่? รอพี่ชายจัดการงานเสร็จ พวกเราค่อยมาประลองยุทธ์กันอีกสักตั้ง?"

หรานหร่านมองดูอู๋ทงที่มีท่าทางซื่อบื้อราวกับชายร่างยักษ์ผู้โง่งม ใบหน้าเล็ก ๆ ก็พลันพองลมจนกลายเป็นซาลาเปาลูกโต นางไม่ได้อยากประลองกับเขาสักหน่อย! เปลืองแรงจะตายไป! ทว่าความในใจนี้นางย่อมไม่มีทางพูดออกไปแน่ เพราะอย่างไรเสียนางก็ยังต้องการความช่วยเหลือจากอู๋ทงอยู่นี่นา!

เจ้าก้อนแป้งน้อยคิดพลางกลอกตาไปมา แล้วเอ่ยว่า "พี่ชายอู๋ทง แค่สอบสวนคนมิใช่หรือเจ้าคะ? ข้าช่วยท่านได้นะเจ้าคะ"

"หืม?"

อู๋ทงรู้สึกว่าเจ้าก้อนแป้งน้อยเปรียบเสมือนปริศนาที่ยังแก้ไม่ตก ขอเพียงเป็นคำพูดของนาง เขาก็พร้อมจะเชื่ออย่างไม่ลังเลใจ พอได้ยินว่าเจ้าก้อนแป้งน้อยสามารถช่วยสอบสวนได้ เขากลับไม่สงสัยในความจริงเท็จของคำพูดนั้นเลย ซ้ำยังมองนางด้วยสายตาคาดหวัง 

"หรานหร่านจะสอบสวนด้วยวิธีใดล่ะ?"

หรานหร่านหัวเราะคิกคัก ล้วงเอายันต์พูดความจริงออกมาจากกระเป๋าสองสามแผ่น ดวงตาโค้งหยีจนกลายเป็นรูปจันทร์เสี้ยว "ใช้สิ่งนี้เจ้าค่ะ!"

อู๋ทง "..."

เจ้าก้อนแป้งน้อยผู้นี้คงไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่ใช่หรือไม่? นี่คือการสอบสวนนะ ไม่ใช่การตามหานักพรตมาจับปีศาจ! 

คิดไม่ถึงเลยว่าเซียวจิ้งเสวียนที่มีท่าทีเคร่งขรึมและดูเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรมผู้นั้น จะยอมให้บุตรสาวของตนพกกระดาษยันต์เช่นนี้ไว้ในครอบครอง ต้องรู้ก่อนนะว่าในสายตาของอู๋ทง ของพวกนี้ล้วนเป็นเพียงเครื่องมือที่พวกนักพรตกำมะลอใช้หลอกลวงต้มตุ๋นผู้คนเท่านั้น

"หรานหร่านเอ๋ย เจ้าออกไปหาท่านอาลู่ของเจ้าก่อน หรือไม่ก็ไปหาท่านพ่อของเจ้าเถิด! ที่นี่ไม่ใช่สถานที่มาล้อเล่นนะ!" อู๋ทงพยายามปั้นหน้าให้ดูใจดีที่สุด และปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนโยนที่สุด เอ่ยกับเจ้าก้อนแป้งน้อยด้วยความอดทนอย่างยิ่ง

หรานหร่านดูออกอย่างชัดเจนว่าอู๋ทงไม่เชื่อถือยันต์ของนางเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเล็ก ๆ จึงพองลมด้วยความโกรธจนดูคล้ายปลาปักเป้า หากพี่ชายอู๋ทงไม่เชื่อใจนาง แล้วนางจะขอร้องให้เขาช่วยเหลือได้อย่างไรเล่า

ดวงตากลมโตของหรานหร่านกลอกกลิ้งไปมา สายตาพลันไปหยุดอยู่ที่นักโทษคนหนึ่งซึ่งถูกมัดติดกับไม้กางเขนในระยะไม่ไกลนัก ชายผู้นั้นกำลังถูกเฆี่ยนตีจนเลือดเนื้อสาดกระเซ็น

เมื่ออู๋ทงเห็นดังนั้นก็รีบเบี่ยงตัวมาบังสายตาของเจ้าก้อนแป้งน้อยไว้ทันที ด้วยเกรงว่าหากนางได้เห็นฉากนองเลือดเช่นนี้ กลางคืนอาจจะตกใจกลัวจนฝันร้ายได้

"หรานหร่าน เชื่อฟังข้าเถิด ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา รีบออกไปเร็วเข้า!" อู๋ทงเอ่ยย้ำอีกครั้ง

หรานหร่านพองแก้มป่อง นางรู้ดีว่าต่อให้พูดกับอู๋ทงไปก็ป่วยการเปล่า สู้ลงมือทำให้เขาเห็นกับตาเลยดีกว่า คิดได้ดังนั้นนางจึงส่งยิ้มกว้างให้เขา สองมือประกบเข้าหากันแล้วไขว้นิ้วประสานอย่างรวดเร็ว

สิ้นสุดท่าทางของนาง ยันต์แผ่นนั้นที่อยู่ในมือก็พลันพุ่งทะยานตรงไปยังร่างของนักโทษผู้นั้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาอันตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาของอู๋ทง

เมื่อยันต์พุ่งไปถึงตรงหน้านักโทษ มันก็หยุดชะงักอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ แล้วหายวับเข้าไปในกลางหว่างคิ้วของนักโทษผู้นั้น

"นี่... นี่มันวิชายุทธ์อันใดกัน?" อู๋ทงเบิกตากว้าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราดกครึ้มฉายแววตื่นตะลึงสุดขีด

หรานหร่านแหงนศีรษะเล็ก ๆ ขึ้น ส่งยิ้มหวานให้เขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว "นี่คือคาถาอาคมเจ้าค่ะ!"

"คาถา... อาคม?"

"อื้อ!" หรานหร่านพยักหน้ารับ ชี้มือไปยังนักโทษผู้นั้นแล้วเอ่ยว่า "ตอนนี้พี่ชายอู๋ทงไปสอบสวนนักโทษคนนั้นได้แล้วนะเจ้าคะ ท่านอยากรู้อะไร เขาก็จะตอบท่านตามความจริงทุกอย่างเลยล่ะ!"

"จริงหรือ?" อู๋ทงยังคงมีท่าทีครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

เจ้าก้อนแป้งน้อยกะพริบตากลมโตที่ทั้งสุกใสและเปล่งประกายคู่สวย "พี่ชายลองดูเดี๋ยวก็รู้เองเจ้าค่ะ"