ไลลายกแก้วไวน์ขึ้นจิบเพื่อข่มความเจ็บแปลบในหัวใจเมื่อจู่ๆชายคนรักอย่างดนุก็มาบอกเลิก่เย็นที่ผ่านมาทั้งที่คบหาดูใจกันมาหนึ่งปีเต็ม ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเลิกฟ้าผ่าเขาปรนนิบัติต่อหล่อนราวกับนางฟ้า ไม่เคยขัดใจ ไม่ชวนทะเลาะ แม้หล่อนจะขี้วีนและเอาแต่ใจตัวเองไปบ้าง
ทว่าพอเขารู้ระแคะระคายเื่ครอบครัวหล่อนล้มละลายคฤหาสน์หลังใหญ่ของครอบครัวนักธุรกิจตระกูล ‘จึงพลอยรุ่งเรือง’ กำลังจะถูกยึดจนสิ้นเนื้อประดาตัวในอีกสามเดือนข้างหน้าจากข่าวซุบซิบในวงสังคมเขาก็ชิงมาบอกเลิกหล่อนจนตั้งตัวไม่ติด แถมยังปรามาสอย่างเจ็บแสบ เมื่อหล่อนถามหาเหตุผล
‘ผมไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงที่มีแต่ตัวแน่ๆ’
‘ที่ผ่านมาคุณนุไม่เคยรักฉันเหรอคะ’
‘ความรักมันกินได้ที่ไหน เงินเท่านั้นแหละที่จำเป็’
‘หมายความว่าฉันหมดประโยชน์ เหลือแต่ตัวคุณก็จะถีบหัวส่งกันเหรอคะ’
เขาเหยียดยิ้มอย่างน่าเกลียด ‘คุณเรียนจบอะไรมาเื่แค่นี้ก็ไม่น่าจะโง่ ผมถามหน่อยเหอะ ถ้าคุณไม่รวยจะมีผู้ชายที่ไหนทนเป็เบี้ยให้คุณจิกหัวใช้ขนาดนี้ ทำตัวยิ่งกว่าบุพการีซะอีกเื่มาก ปากก็เสีย ขี้หงุดหงิด เอาแต่ใจ ทำอาหารก็ไม่อร่อย ใช้เงินเป็ว่าเล่นธุรกิจของพ่อคุณเองน่ะ เคยไปช่วยบ้างไหม ก็ไม่เคย...ผมเห็นชอบแต่ไปชอปปิงแฟชั่นจ๋า เสื้อผ้า เครื่องสำอาง ซื้อเข้าไปสิ ใช้หมดรึเปล่าก็ไม่รู้ เฮอะ! ยังดีหน่อยว่าสวย แต่ไอ้แค่ความสวยก็เท่านั้น...’
‘ทุเรศที่สุด!!’
‘อย่าเพิ่งแทรก ไหนๆก็ไหนๆละ ขอพูดให้จบก่อน ไอ้ที่ผมบอกว่าสวยน่ะมันก็แค่สวยแต่รูปจูบไม่หอมหรอกนะ เพราะหวงเนื้อหวงตัวฉิบหาย แค่จะกอดจะจูบแต่ละทีเล่นตัวทำเป็เด็กอินโนเซนส์ จะบอกให้นะสมัยนี้สิบห้าสิบหกก็เก่งเื่บนเตียงไปถึงไหนต่อไหนละแต่เื่พรรค์นั้นของคุณคงตายด้าน’
‘นี่คุณคิดสกปรกกับฉัน’
‘ทำเป็รับไม่ได้ ต่อไปเหลือแต่ตัวดูซิว่าจะมีผู้ชายหน้าไหนเอาไปทำเมีย’
ไลลาอยากจะขยำโทรศัพท์ในมือ แต่ก็ทำไม่ได้จะกรีดร้องและปาทิ้งก็เสียดายขึ้นมา ไม่นึกฝันว่าผู้ชายที่หล่อ สูง มีการศึกษาเพอร์เฟกต์ไปทุกอย่างในสายตาหล่อนอย่างดนุ จะเผยธาตุแท้อันเห็นแก่ได้ขนาดนี้กล้าดีมาตำหนิกล่าวหาหล่อนสารพัด ทั้งที่ความจริงไม่ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย
ต่อให้จริง ก็ไม่เห็นต้องพูดให้หล่อนดูแย่เลย
ผิดด้วยหรือไร ที่ผู้หญิงอย่างหล่อนจะทำอาหารไม่เป็ ชอบชอปปิงปากไม่ดี ขี้โมโห เอาแต่ใจ แต่ก่อนก็เคยบอกว่ารับได้ หล่อนแสดงออกแบบไหนก็ตามน้ำ...ส่วนเื่หวงเนื้อหวงตัวมันก็ธรรมดาของผู้หญิงก็หล่อนไม่ใช่คนใจง่ายเสียปะไร จะได้ปล่อยให้กอดจูบลูบคลำนึกแล้วก็ยังดีใจที่ไม่หลวมตัวยอมนอนกับเขา ไม่เช่นนั้นก็ต้องเปลืองตัวฟรีๆเพราะผู้ชายพรรค์นี้คงไม่แคล้วฟันแล้วทิ้ง ที่ยังทนคบกับหล่อนมาเป็ปีก็เพราะเห็นแก่เงินและทรัพย์สมบัติของพ่อหล่อนนั่นเอง
ทว่าความทุกข์เื่ดนุบอกเลิกยังไม่น่ากังวลเท่ากับความจริงที่ว่าต่อไปนี้ครอบครัวหล่อนจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ที่หลับที่นอน ขณะที่กำโทรศัพท์ในมือแน่นใครคนหนึ่งซึ่งหล่อนไม่ลงรอยก็เปิดประตูเข้ามา
“โอ๊ย!! ตายๆๆ คิดว่ามานั่งร้องไห้ ทำดราม่าในห้องสลัวๆมันจะช่วยแก้ไขปัญหาเหรอจ๊ะ”
เสียงของ ชาลินีสาวใหญ่ซึ่งยังแต่งตัวสวยพริ้งเข้ามาถากถางหล่อนในฐานะที่เป็มารดาเลี้ยงสายตาที่อีกฝ่ายมองมานั้นไร้ความเป็มิตรชัดเจน
“เื่ของฉัน!”
“ฉันก็ไม่อยากสาระแนไปยุ่งเื่ของเธอหรอกนะแต่พ่อของเธอให้มาตามไปกินข้าวกินปลา อ้อ! แต่ไม่มีหรอกนะอาหารเต็มโต๊ะที่กินทิ้งกินขว้าง มีแต่ข้าวเปล่ากับแกงจืดแล้วก็ไข่ต้มเท่านั้น”
หล่อนกลืนก้อนสะอื้นลงคอกับชีวิตอันผกผัน
“ฉันไม่หิว”
ชาลินีเดินไปหยิบขวดไวน์ที่วางใกล้ๆหล่อนขึ้นมาพลิกดูฉลาก “ต๊าย! จนกรอบวันนี้พรุ่งนี้อยู่ละ ยังดัดจริตดื่มไวน์ขวดละเป็พัน”
หล่อนคว้าขวดไวน์จากมือคนปากมากมาวางที่เดิมมองตาขวางท่ามกลางแสงเงาสลัวราง
“หมดธุระของคุณแล้ว ก็ลงไปสิ”
อีกฝ่ายยิ้มเยาะ
“เธอนี่มันโง่จริงๆ เรียนจบตั้งเมืองนอกเมืองนาเสียเงินไปฟรีๆแต่ไม่ได้ประโยชน์ เอาแต่เฉิดฉายไปวันๆ งานที่บริษัทก็ไม่เคยช่วยหาเงินเองไม่เป็ ดีแต่ถลุงเงินพ่อ แล้วความสวยที่มีก็ไร้ประโยชน์แทนที่จะไปคบผู้ชายที่เขามีฐานะดีมาเกื้อกูลกันดันลดตัวไปคบกับผู้ชายที่มีดีแค่เปลือก ใครๆก็รู้ว่าดนุแฟนเธอมันมีแค่ความหล่อไม่ได้ร่ำรวยอะไร ตั้งใจมาคบเธอก็เพราะเงิน เป็ไงละ ใครเตือนก็ไม่ฟังสุดท้ายก็ถูกมันหลอกเอาฟรีๆ”
“หยุดพูดนะ ฉันกับดนุ ไม่ได้มีอะไรกันแบบนั้น”
ชาลินีหัวเราะเย้ยหยัน มิวายทับถมไม่หยุด
“ใครมันจะไปเชื่อ ควงกันไปไหนมาไหนแทบทุกวันขนาดนั้น”
หล่อนได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ เมื่อโดนดูถูกอย่างเจ็บแสบหล่อนจึงโต้ตอบกลับคืนบ้าง “คุณเที่ยวว่าคนอื่น แล้วตัวคุณเองละอย่านึกว่าฉันไม่รู้นะว่าคุณเองมาอยู่กินกับพ่อของฉันก็เพราะเงินเหมือนกันที่ผ่านมาผลาญเงินพ่อฉันไปเท่าไหร่ คุณเองก็คงไม่ต่างจากดนุ อีกไม่กี่วันก็คงทิ้งพ่อของฉันไปเกาะผู้ชายคนใหม่กิน”
“จะมากไปละนะ ฉันแก่กว่าเธอตั้งหลายปี”
ชาลินีชี้นิ้วใส่หน้าอย่างไม่พอใจ ไลลาจึงลุกขึ้นยืนประจันหน้า
“ก็คุณไม่ให้เกียรติฉันก่อน”
“คนอย่างเธอไม่มีเกียรติต่างหาก ถ้าดีจริง ไอ้หมอนั่นคงไม่ทิ้ง”
“แล้วคุณดีแค่ไหนกันเชียว”
ทว่าศึกระหว่างลูกเลี้ยงกับเมียพ่อต้องจบลงเมื่อเสียงของบิดาหล่อนสั่งห้ามกลางคัน
“หยุดทั้งคู่เลย แค่นี้ปัญหาก็เยอะพอละ ยังมานั่งเถียงกันทำไมผมแค่ให้คุณมาตามลูกสาวไปกินข้าวเท่านั้นนะคุณชา คุณลงไปข้างล่างก่อนขอผมคุยกับลูกสาวตามลำพังหน่อย”
ชาลินีไม่วายมองไลลาด้วยสายตาเจ็บแค้นก่อนจะปิดประตูดังปังใส่คนทั้งคู่
“พ่อคะ...”
“ไม่ต้องพูดหรอก พ่อเข้าใจดี พ่อเองสิต้องขอโทษที่ดูแลลูกไม่ดีทำให้ต้องมาเจอกับปัญหาที่พ่อเป็คนก่อแบบนี้”
“แต่หนูก็มีส่วนผิด ไม่เคยเป็ลูกสาวที่ดีไปช่วยธุรกิจพ่อเลย”
บิดาของหล่อนยกมือวางทาบเส้นผมอ่อนนุ่มเบามือ “คนผิดคือคนที่มันโกงพ่อไปต่างหาก ส่วนหนู...ถ้าขืนมาช่วยงานพ่อแต่แรกป่านนี้อาจจะเจ๊งไม่เป็ท่าั้แ่หลายปีก่อนแล้วก็ได้นะ”
ไลลารู้ดีว่าบิดาพยายามพูดติดตลก แม้ไม่มีน้ำตาไหลสักหยดรินรดแก้มแต่หัวใจของหล่อนมันกำลังร้องไห้ ได้แต่โผเข้าสวมกอดอีกฝ่ายจนแน่นต่างคนต่างเงียบเพราะยังไม่รู้ว่าควรเอ่ยคำใดแก่กัน
จนบิดาของหล่อนออกไปจากห้องแล้ว
ไลลากลับมานั่งจมจ่อมอยู่กับตัวเองตามลำพังอีกครั้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าเฟซบุคภาพของหล่อนกับดนุยังมีให้เห็นเต็มสองตาล้วนแต่เป็ภาพบาดตาและระคายความรู้สึกครั้นจะลบทิ้งทั้งหมดในชั่วพริบตา มันก็มากโขเกินจะทำไหว หล่อนจึงชั่งใจครู่หนึ่งหรือว่าหล่อนควรจะปิดการใช้งานถาวร
หล่อนตัดใจไม่ลง วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วก็เผลอหลับไป มาสะดุ้งอีกทีตอนเกือบฟ้าสางมองไปรอบห้องยังคงมีเพียงแสงไฟสลัว จึงคว้าโทรศัพท์แล้วลุกไปล้มตัวลงบนเตียงนอนแต่พลิกตัวไปมาหลายตลบกลับข่มตาไม่ลงในหัวมันคิดแต่เื่ความรักและการหมดเนื้อหมดตัวของครอบครัว
หล่อนจึงคว้าโทรศัพท์มากดเปิดเฟซบุคแล้วก็ต้องย่นหัวคิ้วเมื่อเห็นคำขอเป็เพื่อนที่ส่งมาเป็โปรไฟล์ของใครที่ไม่รู้จักลองคลิกเข้าไปดูก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดซ้ำเมื่อในรูปเดียวที่เห็นเป็ภาพดิบๆมีความสว่างด้านเดียวของผู้ชายทรงมหาโจรหนวดเครารกรุงรัง
พอเลื่อนลงมาที่หน้าฟีดข่าวก็ยิ่งประหลาดใจกับสถานะที่เพิ่งอัพสดๆร้อนๆไม่ถึงห้านาทีที่ผ่านมาพอหล่อนอ่านทวนอยู่สองครั้งก็ถอนหายใจทิ้งเดาว่าคงจะเป็พวกว่างงานมาโพสต์ปั่นไร้สาระ ก็ผู้ชายผีบ้าแบบนี้ ใครมันจะไปสนใจข้อมูลอะไรก็ไม่มี แต่กลับมาประกาศหาเมีย แถมคุณสมบัติที่รับก็เกินทน
ทว่าปลายนิ้วกลับเลื่อนไปโดนปุ่มกดยืนยันรับเพื่อนตอนขยับตัวกำลังจะลบออกก็มีแชทการสนทนาเด้งขึ้นมาจนหล่อนใ
คุณ คนเถื่อน : ?
Laila : คะ?
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ เหมือนต่างฝ่ายต่างชั่งใจ มีการอ่านจากอีกฝ่ายแล้วนานเกือบนาทีที่ทำให้หล่อนคิดว่าผู้ชายผีบ้านั่นคงเป็พวกลวงโลกทว่าอึดใจเดียวมีข้อความพิมพ์กลับมา
คุณ คนเถื่อน : สนใจ ติดต่อเบอร์นี้ 089 xxxxxxx
ไลลาสบถเบาๆ “ไอ้โรคจิต”
ทว่าหล่อนกลับอยากรู้ว่าหากโทร.กลับไป จะเป็อย่างไรต่อไหนๆก็นอนไม่หลับ ลองทำอะไรประหลาดๆดูสักครั้ง จึงลองกดไปยังหมายเลขนั้นพริบตาเดียวก็มีเสียงของผู้ชายพูดออกมา
“คุณเห็นประกาศผมแล้วใช่ไหม”
“เอ่อ มันเื่จริงใช่ไหมคะ?”
“งั้นผมขอถามหน่อย คุณมีคุณสมบัติตรงตามที่ผมตามหาไหม?”
“ยังไงคะ?!?”
“งั้นอย่างแรกเลย คุณแรดไหม?”
///////////////////////////////จบบทที่ 1
2K
