หลังจากที่ิญญาของจักรพรรดิกระทิงถูกทำลายแล้ว ร่างกายของมันได้กลายเป็ศพกระทิงป่าธรรมดานอนแน่นิ่งอยู่ในลานฝึกของสำนัก
โดยที่หลงเทียนไม่ได้รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างกับจักรพรรดิกระทิง เขาสนใจแต่เพียงเสียงเตือนของระบบที่จู่ๆดังขึ้นมาเท่านั้น
(ได้รับ3000แต้มชื่อเสียง)
"เอ๊ะ?..ได้รับแต้มฟรีอีกแล้วเหรอ"
หลงเทียนหัวเราะอย่างชอบใจ"ฮ่าๆ..่นี้เ้ามอบแต้มฟรีให้กับข้าหลายครั้งเลยนะ แต่ว่าเ้าจะดูน่ารักมากกว่านี้ถ้าบอกข้าว่า…ทำไมข้ายังไม่ผ่านรวบรวมสาวกอีกฟ่ะ ข้าพึ่งได้สาวกมา20คนเลยนะเฟ้ย..ไอเ้าบ้า!!!"
(พร์ไม่ผ่านเกณฑ์)
(เกณฑ์ขั้นต่ำระดับปกติขึ้นไปเท่านั้น)
(ผู้ใช้สามารถใช้แว่นตาแห่งความจริงตรวจสอบพร์ของสาวกได้)
"อ่ะ..ระดับปกติ…มันเป็ระดับกากสุดเลยไม่ใช่เรอะ?"หลงเทียนขมวดคิ้วด้วยใบหน้ากระตุก
เขาไม่คิดเลยว่าพร์ของคนในหมู่บ้านจะเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้ แต่พอคิดดูแล้วว่าพวกเขาเป็เพียงคนธรรมดาเท่านั้น มันก็เป็เื่ที่เข้าใจได้ว่าทำไมพวกเขาถึงอ่อนแอ
"เฮ้อ..ถ้ารู้อย่างนี้ข้าคงไม่ต้องมาเสียเวลาสร้างทักษะปลอมเพื่อให้พวกเขาเชื่อใจข้า"หลงเทียนกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ
ในอีกด้านของจักรพรรดิอสูรทั้งสองที่กำลังเตรียมกองกำลังไปล้อมหมู่บ้านอยู่นั้น พวกเขาทั้งคู่พลันหยุดชะงักหันมองหน้ากันด้วยความใ
"กะ-กลิ่นอายของเ้ากระทิง…หายไปแล้ว!!"
จักพรรดิทั้งสองกลืนน้ำลายด้วยร่างกายสั่นเครือ พวกเขาทั้งสองพึ่งแยกกับเ้ากระทิงยังไม่เกิน10นาทีด้วยซ้ำ แต่กลิ่นอายของเ้ากระทิงกลับหายไปแล้ว!!
"ปะ-เป็ไปไม่ได้..มันจะเป็ไปได้ไงที่จะมีใครในหมู่บ้านสามารถสังหารเ้ากระทิงได้"จักรพรรดิหมีส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ
"อย่าลืมว่าเ้านั้นไปตามหาสำนักที่พึ่งเปิดใหม่ในหมู่บ้าน"จักรพรรดิหมาป่าเอ่ยด้วยใบหน้ามืดมน"คนที่สามารถสังหารเ้ากระทิงใน่เวลาสั้นๆได้ อย่างน้อยต้องเป็ผู้ฝึกตนเทวะ!!"
จักรพรรดิอสูรทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยใบหน้าจริงจัง ถ้าเป็ผู้ฝึกตนเทวะลงมือจริงๆ เื่นี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาทั้งสองสามารถรับมือได้แล้ว
จากภารกิจทำลายหมู่บ้านง่ายๆที่พวกเขาไม่ได้นำมาใส่ใจ แต่ตอนนี้มันได้ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียจักรพรรดิไปอีกคนแล้ว และมันเป็การสูญเสียที่ส่งผลถึงกลุ่มพวกเขามากที่สุด
"มันจะเป็เทวะจริงๆเรอะ? ในเขตัฟ้ามีเทวะเพียง3คนเท่านั้น เราไม่เคยมีปัญหากับพวกเขาทั้ง3เลย ทำไมพวกเขาต้องมาสังหารพวกเราด้วยละ?"จักรพรรดิหมีอดไม่ได้ที่จะสงสัย
แม้พวกเขาทั้งสามจะสร้างศัตรูไปทั่วเขตัฟ้า แต่พวกเขาก็ไม่เคยมีปัญหาใหญ่กับสามขุมอำนาจที่มีเทวะคอยดูแลเลย
นอกจากนี้พวกเขาทั้งสามก็กำลังเป็ผู้าุโของวังร้อยอสูรที่มีระดับศักดิ์สิทธิ์ดูแล การสังหารพวกเขาก็ไม่แตกต่างจากการประกาศากับวังร้อยอสูร
มันเป็สิ่งที่ไม่มีขุมอำนาจใดในเขตัฟ้าสามารถต้านทานได้!!!
"อืม..เื่นี้แปลกขึ้นเรื่อยๆแล้วโดยเฉพาะไอสำนักที่พึ่งเปิดใหม่"
จักรพรรดิหมาป่าขมวดคิ้วเบาๆ"ตอนนี้พวกเราอยู่เงียบๆไปก่อน เหลือเวลาอีก15วันท่านผู้าุโจากวังร้อยอสูรจะมารับเราที่นี่ เมื่อถึงตอนนั้นเราจะได้รู้ว่าใครเป็คนสังหารเ้ากระทิงกับสาวกของพวกเรา"
สุดท้ายจักรพรรดิอสูรทั้งสองก็ต้องกลืนน้ำลายตนเองยกเลิกแผนการโจมตีหมู่บ้านเอาไว้เพียงเท่านี้
…
หลังจากหลงเทียนได้ออกจากห้องทำงานมายังลานฝึกซ้อม สายตาของเขาก็ได้สะดุดกับร่างจักรพรรดิกระทิงที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
"เอ๊ะ..ครั้งนี้เป็กระทิงป่ามานอนตายอยู่ในสำนักของเราเหรอ พวกมันตายจากอะไรกันนะ ทำไมร่างของพวกมันไม่มีาแกันเลย..น่าสงสารจังเลยแฮะ"
"หรือว่าพวกสัตว์ป่าจะขาดแคลนน้ำ? พวกมันจึงต้องดิ้นรนเข้ามาหาในหมู่บ้าน น่าจะใช่สินะป่าไม้รอบๆคงไม่มีลำธารให้พวกสัตว์ป่าได้ดื่มกิน"
"เราลองเข้าไปตรวจสอบดีไหมนะ ถ้าเป็เหมือนที่คิดไว้จริงๆ ตอนนี้พวกสัตว์ป่าคงกำลังใกล้จะตายไปหมดแล้ว"
หลงเทียนยืนลูบคางด้วยความสนใจ ถ้าเป็สัตว์ป่า1-2ตัวมาตายหน้าสำนัก เขาคงไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่นี้มีสัตว์ป่ามาตายถึง6ตัวแล้ว
ถ้าทุกอย่างเหมือนกับที่เขาคิด พวกสัตว์ป่าตอนนี้คงไม่เหลือเรี่ยวแรงจะเคลื่อนไหวได้แล้ว เขาจึงไม่จำเป็ต้องหวาดกลัวมันจะเข้ามาทำร้าย
เมื่อคิดได้อย่างนั้น หลงเทียนที่รู้สึกว่าตัวเองว่างมากเกินไปจึงได้ตัดสินใจเดินสำรวจป่าต้องห้าม
เพียงไม่นานการเข้าไปสำรวจป่าครั้งนี้ของหลงเทียนได้ล่วงรู้ไปถึงเหล่าชาวบ้านที่เหลือ พวกเขาต่างใครู่หนึ่งก่อนจะส่งเสียงเชียร์ออกมา
"ฮ่าๆ..ในที่สุดท่านผู้าุโเคลื่อนไหวแล้ว"
"จักรพรรดิอสูรเรอะ? ในสายตาของท่านคงเป็ได้แค่แมลงเท่านั้น"
"ความหวาดกลัวที่หมู่บ้านของเราได้เผชิญมานานหลายปี กำลังถูกสะสางโดยท่านผู้าุโแล้ว"
"เฮ้อ..ท่านกำลังเรียนรู้วิถีชีวิตของคนธรรมดาอย่างสงบสุข แต่พวกเรากลับลากท่านให้ออกมาจัดการปัญหาของพวกเรา ข้ารู้สึกอับอายจริงๆ"ชายชราจางอี้ถอนหายใจเบาๆ
เมื่อเหล่าชาวบ้านที่เหลือได้ยินคำพูดของชายชรา จากเสียงโห่ร้องดีใจก่อนหน้านี้ ได้แปรเปลี่ยนเป็ความเงียบทันที
ใบหน้าของเหล่าชาวบ้านแต่ละคนต่างเผยความรู้สึกผิดออกมา
พวกเขาลืมคิดไปเลยว่าตอนนี้ท่านผู้าุโไม่้ายุ่งเกี่ยวกับเื่ยุทธภพ แต่กลับเป็พวกเขาที่ลากท่านผู้าุโเข้ามาในปัญหานี้
"อืม...พวกเราคิดแต่ผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น โดยที่พวกเราไม่รู้ความรู้สึกของท่านผู้าุโเลย"
"ใช่..ท่านทำตัวยิ้มแย้มทุกครั้งเพื่อไม่ให้พวกเราต้องรู้สึกผิด"
"แถมท่านยังไม่เคยเอ่ยถึงเื่ของพวกสัตว์อสูรด้วยซ้ำ เพื่อทำเหมือนว่ามันเป็เื่เล็กน้อยไม่ให้เราต้องคิดมาก"
"เป็เพราะพวกเราอ่อนแอเกินไป จึงไม่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระให้กับท่านได้"
ใบหน้าของเหล่าชาวบ้านตอนนี้ได้เผยหลากหลายอามรณ์ออกมา จากความดีใจมาเป็ความรู้สึกผิด และตอนนี้มันได้เปลี่ยนเป็เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นมาเป็ระยะๆ
ถ้าหลงเทียนผ่านมาเห็นพวกชาวบ้านตอนนี้ เขาคงคิดว่าพวกชาวบ้านเป็บ้าหรือไม่ก็เป็ไบโพลาร์ทั้งหมู่บ้านแล้ว
…
ก่อนหลงเทียนจะเดินเข้ามาในป่า ในฐานะอดีตลูกคุณหนูที่ได้รับการดูแลอย่างดี เขาไม่ลืมที่จะสั่งซื้อยากันยุงแบบขดมา100แต้ม เขาได้เอามันผูกกับไม้เหมือนคบเพลิง
ส่วนมืออีกข้างเป็คบเพลิงที่เขาได้ซื้อมันมา500แต้ม เขาพอจะรับรู้ว่ามันเป็สิ่งจำเป็เอาไว้ป้องกันพวกสัตว์ป่าเข้ามาโจมตี
นอกจากนี้ภายในป่ามีแต่ต้นไม้ใหญ่เอนเอียงปกคลุมแสงเอาไว้ ทำให้มีแสงอาทิตย์เพียงเล็กน้อยเท่านั้นส่องผ่านเข้ามาได้ คบเพลิงนี้จึงเป็ประโยชน์มากยิ่งขึ้น
เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จแล้ว หลงเทียนก็ย่างเท้าเข้าไปในป่าด้วยความมั่นใจ
สิ่งแรกที่เขาได้เห็นคือความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้ มีผลไม้แปลกๆมากมายที่เขาไม่เคยเห็น
"น่ากินจังเลยแฮะ.."หลงเทียนเก็บผลไม้ลงในช่องเก็บของด้วยใบหน้าตื่นเต้น
จนกระทั่งสายตาของเขาได้เหลือบไปเห็นร่างของหมูป่ากำลังนอนเกร็งอ้าปากค้าง ตาของมันเหลือกมอง้าเหมือนกับคนกำลังหวาดกลัวสุดขีด
"เฮ้ย..เ้าหมูน้อยยังมีชีวิตอยู่ไหม?"หลงเทียนเขี่ยร่างของหมูป่าได้สักพัก แล้วถอนหายใจออกมา"พวกมันคงขาดน้ำจริงๆสินะ บนร่างของมันก็ไม่มีาแเหมือนกัน"
"ขอให้ไปเกิดใหม่ดีๆนะ"หลงเทียนจุดไฟเผาร่างของมันก่อนจะเดินหน้าต่อ
ผ่านไปอีก5นาที
"เอ๊ะ..ครั้งนี้ตายพร้อมกับ5ตัวเลยเรอะ"
หลงเทียนจ้องมองร่างของพวกสัตว์ป่าที่นอนแน่นิ่งไม่ห่างกันด้วยความสงสาร
ซึ่งแต่ละตัวตาเหลือกอ้าปากค้างเหมือนกันหมด!!
"สิ่งที่ข้าคิดไว้คงเป็จริงสินะ…พวกสัตว์ป่าขาดแคลนน้ำกันจริงๆ"หลงเทียนจุดไฟเผาพวกมันเหมือนก่อนหน้านี้แล้วเดินหน้าต่อ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่หลงเทียนไม่รู้ พวกอสูรรอบๆร่างกายของเขาประมาณ3กิโลเมตรได้นอนตายสภาพเดียวกันหมดแล้ว
ซึ่งตอนนี้จำนวนการตายของพวกมันมากกว่า100ตัวด้วยซ้ำ!!
ถ้ามองภาพมุมสูงและสังเกตดีๆ พวกเขาจะสังเกตเห็นควันบางๆจากยากันยุงบนมือของหลงเทียนกำลังล่องลอยตามสายลมกระจายออกไปรอบๆ…
ในอีกด้านของสองจักรพรรดิอสูร
"เกิดอะไรขึ้น!! ทำไมกลิ่นอายของพวกอสูรเริ่มหายไปที่ละคน"
2K
