“เ้านี่เอง! ที่คอยตามสะกดรอยข้า!”
หลูฉิงกวางสะดุ้งเฮือกนางอุตส่าห์ระแวดระวังอย่างดี ทว่ากลับพลาดท่าเสียทีให้คนผู้นี้จนได้
“อันธพาลโหยว! เ้ามาดักรอข้าเช่นนั้นหรือ?”
“ข้าต่างหากที่ต้องถามเ้าว่าตามสืบเสาะเื่ของข้าด้วยเหตุใด?”หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน “ดูเหมือนเ้าตั้งใจจะตามข้ามาั้แ่วันนั้นเห็นทีเราคงต้องมีเื่คุยกันยาวเสียแล้ว”
หลูฉิงกวางรู้สึกเหตุการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนางจึงคิดจะหลบหนีทว่าโหยวอี กลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้ทำเช่นนั้นเขายืนขวางทุกย่างก้าวที่นางคิดจะขยับไป ชายหนุ่มไม่ละสายตาจากสาวน้อยตรงหน้า
“มือปราบจั๋วเ้าเข้าไปสืบทีสิว่าเมื่อครู่คุณหนูสามสกุลหลูเข้าไปสอบถามเื่อันใด?”
“ขอรับ!”
หลูฉิงกวางหน้าเปลี่ยนสีนางผงะถอยไปจนชิดกำแพง
“ดูเ้าสิจอมยุทธ์หลู! เหมือนตอนเป็เด็กไม่มีผิดพอแอบทำเื่ไม่ดีหรือโดนจับได้เ้าก็หน้าซีด เดินถอยหลังแล้วก็พูดว่า....”
“ข้าไม่ได้ทำอันใดเสียหน่อย!” นางร้องออกมาด้วยความใ
“ใช่แล้ว! เ้ามักจะพูดประโยคนี้ล่ะข้าจำได้!” หัวหน้ามือปราบยืนขวางหน้านางเอาไว้“หากข้าไม่ได้ความจริงจากเ้าในวันนี้เห็นทีคงต้องรบกวนเ้าอยู่ให้ข้าสอบสวนสักหน่อย”
จั๋วเหรินหาววิ่งออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“คุณหนูหลูไปสอบถามว่าท่านมาลงบันทึกขอหย่าใช่หรือไม่ขอรับ?”
โหยวอีหรี่ตาหันไปมองสาวน้อยที่ใช้มือสองข้างยันกำแพงร่างของเขาชะโงกเข้ามาใกล้พร้อมยกยิ้มมุมปาก
“ดูเหมือนข้าจะจับโจรได้หนึ่งคนซะแล้วล่ะมือปราบจั๋ว!”
“อันธพาลโหยว!ข้าไม่เกี่ยวกับเื่ของเ้าเสียหน่อย ปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้!”
“จะปล่อยเ้าไปได้อย่างไรกันจอมยุทธ์หลู?ดูเหมือนว่าเื่นี้มีกลิ่นตุๆจนข้าต้องขอนำตัวเ้าไปสอบสวนเป็การส่วนตัวสักหน่อย”
หัวหน้ามือปราบโหยวก้มลงแบกนางขึ้นพาดบ่าโดยไม่สนใจว่า หลูฉิงกวางจะใช้มือทุบหลังเขารุนแรงเพียงใดแค่มือน้อยๆ ของนางนั้นไม่ระคายผิวหนาหยาบกระด้างของเขาสักนิด
“หยุดเดี๋ยวนี้!วันก่อนเ้าฟันข้าจนได้แผลข้ายังไม่เอาเื่ หากวันนี้เ้ายังทำตัววุ่นวายอีกอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”
หลูฉิงกวางได้ยินคำขู่ก็กลัวว่าเขาจะจับนางมาจูบแก้มให้จั๋วเหรินหาวได้เห็นจะยิ่งอับอายขายหน้าจึงยอมปล่อยให้เขาแบกนางเดินไปแต่โดยดี
“เ้าจะพาข้าไปที่ใด?”
“ไปหาที่สอบสวนเ้า!”
“มือปราบจั๋วเ้าไปจ่ายค่าเช่าห้องที!”โหยวอีเดินอาดขึ้นไปบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมใกล้ๆ เขาก็ไม่อยากให้มีคนเห็นเช่นกันว่าเขาแบกคุณหนูหลูมาด้วยอย่างน้อยใต้เท้าหลูบิดาของนางก็เป็ถึงรองหัวหน้าสำนักมือปราบเมืองหลวง
หลูฉิงกวางก้มหน้างุดเพราะเกรงจะมีคนเห็นนางเข้ากระทั่งโหยวอีวางนางบนเตียงนอนห้องด้านในสุด นางจึงถามเสียงแหว!
“อันธพาลโหยว! เ้าช่างกล้าจับข้ามาที่นี่! หากท่านพ่อข้ารู้เข้าล่ะก็คงจะไม่ปล่อยเ้าไว้แน่!”
ชายหนุ่มลากเก้าอี้กลมมานั่งจ้องหน้านางเขม็ง“เ้ามั่นใจหรือ?หากว่าใต้เท้าหลูรู้ว่าบุตรสาวของเขารู้เห็นเป็ใจพาภรรยาของข้าหนีไปกับชู้รักเ้าว่า ใต้เท้าหลูจะยินดีให้ข้าส่งเื่นี้ไปฟ้องร้องยังกรมตุลาการหรือไม่?”
ใบหน้าของสาวน้อยยังตื่นตระหนกโหยวอีมองแล้วก็นึกขำสาวน้อยผู้นี้ั้แ่เล็กจนโตเื่โกหกนางช่างไม่ได้เื่เอาเสียเลย
“เ้าว่ามา...เ้ากับหลางเฉิงเจ๋อร่วมมือพาชิงชิงหนีไปใช่หรือไม่?”
หลูฉิงกวางทำสายตาฉงน“ข้าจะไปเกี่ยวอันใดกับหลางเฉิงเจ๋อเล่า?”
“ข้าจะไปรู้หรือ?ได้ยินว่าเ้ากับคุณชายหลางมีมิตรภาพงดงามต่อกันมิใช่หรือ?”
สาวน้อยได้ยินคำกล่าวหาก็เชิดหน้าขึ้นในทันที“ชิ!ข้าน่ะหรือจะมีมิตรภาพงดงามกับคุณชายหลางมีแต่เขาเองต่างหากที่มักจะมาวุ่นวายกับข้า” “เ้าจะรับหรือไม่?ว่าเ้าสมคบกับหลางเฉิงเจ๋อ?”
“ไม่! ข้าไม่เคยสมคบกับคุณชายหลาง”
“ดี! ถ้าเช่นนั้นเ้ารู้เื่ที่ชิงชิงคิดจะหนีั้แ่ทีแรกเป็เ้าที่คอยช่วยเหลือนางในการหนีครั้งนี้ใช่หรือไม่?”
“หากข้าบอกว่าไม่ล่ะ?”หลูฉิงกวางหวาดหวั่นในท่าทีของโหยวอียิ่งนักนางจำวีรกรรมหลายอย่างของคนผู้นี้ใน่วัยหนุ่มได้เป็อย่างดีแต่นางก็ต้องรักษาคำมั่นสัญญาที่ว่าจะช่วยพี่ชิงชิงให้หนีได้สำเร็จเพื่อให้นางไปใช้ชีวิตอย่างที่้า
“ข้าไม่เชื่อ!”เขามองท่าทางการกระถดไปด้านในเตียงแล้วก็คิดว่านางต้องรู้เห็นเป็ใจในเื่นี้แน่...ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโหที่คนร้ายอยู่ใกล้ตัว!
“ไม่เชื่อก็เื่ของเ้า! ฮูหยินของเ้าแท้ๆเหตุใดเ้าจึงไม่เฝ้าให้ดีเล่า? พอภรรยาหายก็มากล่าวหาผู้อื่นเช่นนี้สมควรหรือไร?”นางอาศัยเสียงดังร้องข่มเขาไป
“เ้าไม่มีเหตุผลที่ต้องตามสืบว่าข้าจดทะเบียนหย่าหรือยัง?เื่นี้คิดได้อย่างเดียวว่าเ้ามาสืบเื่ข้าเพื่อนำไปบอกชิงชิง...หากเ้ายังไม่ยอมรับเห็นทีข้าคงต้องใช้วิธีโหดร้ายที่สุดกับเ้า น่าเสียใจนัก!ตลอดระยะเวลาที่ข้าเป็มือปราบมาไม่เคยคิดเลยว่าต้องใช้วิธีเช่นนี้กับผู้ต้องสงสัย”
หลูฉิงกวางถอยกรูดจนหลังไปชิดราวกั้นเตียงด้านในสีหน้าโเี้ของโหยวอีทำให้นางรู้สึกกลัวจับใจ
**********************
13K
![ผู้ชายของเจ้าพ่อ 2 [I’m loser baby] - จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575012715_68735619.webp)
