[ย่านการค้าเมืองรูคกี้ทาวน์]
ข่าวลือในโลก Aethelgard แพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากเหตุการณ์ในป่าชายแดน บอร์ดสนทนาของผู้เล่นก็แทบะเิด้วยหัวข้อเดียวกัน: "จอมเวทปริศนาเลเวล 1 สยบเดรกแห่ง Red Skull ในชั่วพริบตา!"
บ้างก็ว่าเขาคือ GM ปลอมตัวมา บ้างก็ว่าเขาใช้โปรแกรมโกง แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกันคือภาพจากสตรีมของอาเรียที่ค้างอยู่่หนึ่ง... ภาพของชายหนุ่มในชุดผ้าป่านธรรมดาที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟสีขาวที่ไม่มีวันดับ
'ไค' เดินทอดน่องผ่านร้านรวงต่างๆ อย่างไม่รีบร้อน เขาเปลี่ยนมาใส่ผ้าคลุมเก่าๆ เพื่ออำพรางใบหน้า แต่เขาก็ยังสังเกตเห็นสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เขาอย่างผิดปกติ โดยเฉพาะพวกหน่วยสอดแนมจากกิลด์ใหญ่
"ระบบมานานี่มันฟื้นตัวช้าชะมัด..." ไคพึมพำพลางเช็กค่าสถานะ "ถ้าไม่มีไอเทมช่วยฟื้นฟู การจะสร้างสสารซับซ้อนกว่านี้คงลำบาก"
"ถ้า้ายาฟื้นฟูมานาระดับสูง... ทางกิลด์ 'Crimson Valkyrie' ของเรามีให้คุณแบบไม่อั้นนะคะ"
เสียงหวานทรงพลังแต่แฝงไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ไคหยุดกะทันหันก่อนจะหันไปพบกับสตรีกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดเกราะสีแดงฉานดุจเื นำโดยหญิงสาวที่มีออร่าสะกดทุกสายตา
เธอคือ 'เอเลน่า' หัวหน้ากิลด์ Crimson Valkyrie หนึ่งใน 5 กิลด์ใหญ่ของเซิร์ฟเวอร์ เธอขึ้นชื่อเื่ความเด็ดเดี่ยวและความงามที่อันตราย ผมสีแดงเพลิงของเธอถักเป็เปียยาว ชุดเกราะรัดรูปเน้นสัดส่วนที่ดูแข็งแกร่งและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน โดยเฉพาะ่ขาเรียวยาวที่โผล่พ้นเกราะป้องกันออกมา
"เอเลน่า... หัวหน้ากิลด์มาทำอะไรที่เมืองเริ่มต้นล่ะครับ?" ไคถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้ดูตื่นเต้นเหมือนผู้เล่นคนอื่นที่แทบจะคุกเข่าต่อหน้าเธอ
เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกุหลาบจางๆ ปะทะจมูกไค เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาพลางยิ้มยั่ว "ฉันมาตามหา 'สมบัติ' ที่พวก Red Skull มองไม่เห็นน่ะค่ะ...(เธอหมายถึงตัวไคนั้นเอง) สนใจไปคุยกันในที่ส่วนตัวหน่อยไหม? ฉันมี 'ข้อเสนอ' ที่จะทำให้เลเวล 1 ของคุณกลายเป็ตำนานได้ภายในข้ามคืน"
เธอขยับเข้ามาใกล้จนหน้าอกอวบอิ่มเฉียดแขนของไค ััจากระบบความสมจริงทำให้เขารู้สึกถึงความนุ่มนวลและอุณหภูมิร่างกายของเธอได้อย่างชัดเจน แต่ไคเพียงแค่เลิกคิ้วมองอย่างรู้ทัน
ในขณะที่การเจรจาในเมืองกำลังเริ่มขึ้น ณ ฐานทัพลับของพวกหัวแดง ความมืดมิดกำลังกัดกินศักดิ์ศรีของ เซเลน่า
"อึก... ปล่อย... ฉัน..." เซเลน่าหอบหายใจรวยริน ร่างกายของเธอสั่นเทาจากการถูกทรมานด้วยมานาไฟฟ้า
เดรกที่กลับมาจากการพ่ายแพ้ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว กระชากผมของเธอขึ้นมา "เพราะแก! เพราะกิลด์แกส่งของช้า ข้าเลยต้องอารมณ์เสียแบบนี้!" มันใช้มือหยาบโลนลูบไล้ไปตามิัที่โผล่พ้นเสื้อผ้าขาดวิ่นของเธอ "ในเมื่อข้าปล้นไอเทมอาเรียไม่ได้... ข้าก็จะ 'ปล้น' ความบริสุทธิ์ของเลขากิลด์ใหญ่แทนแล้วกัน!"
พวกลูกน้องกิลด์โจรหัวเราะเยาะเย้ยพลางเริ่มบันทึกวิดีโอเพื่อส่งไปข่มขู่กิลด์ Blue Moon นี่คือโลกของเอเธลการ์ดที่เต็มไปด้วยความดิบ สังคมที่มีอำนาจเงินและพลังเป็ใหญ่ คนที่อ่อนแอก็เป็ได้แค่เหยื่อ... หรือเครื่องระบายอารมณ์
[โลกจริง ]
ณ โต๊ะอาหารค่ำ
กวินนั่งทานข้าวอย่างเงียบๆ ตรงข้ามกับรินที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมสบตาเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แถมเธอยังใส่เสื้อคอเต่าแขนยาวปิดมิดชิด ทั้งที่ปกติจะใส่เสื้อยืดตัวหลวม
"ริน... เป็อะไรหรือเปล่า? หน้าแดงๆ นะ" กวินแกล้งถามพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ
"ปะ... เปล่าค่ะ! แค่... อากาศมันร้อน!" รินตอบตะกุกตะกัก ในใจเธอยังคงวนเวียนอยู่กับััของ 'มือ' ของไคในเกม และความรู้สึกแปลกๆ ที่หลังตอนที่ถูกเขายกตัวขึ้น
'พี่กวินจะรู้ไหมนะว่าในเกมฉันเจออะไรมา... ไม่สิ เขาไม่มีทางรู้หรอก' รินคิดพลางจิ้มข้าวเข้าปาก แต่เธอกลับหารู้ไม่ว่า คนที่ช่วยเธอไว้และััร่างกายเธอจนเกือบเปลือย... ก็นั่งอยู่ตรงหน้านี่เอง
เอเลน่า
123
