“หมอที่ดีที่สุดของที่นี่คือผู้ใด รีบตามพวกเรากลับไปรักษาอาการของคุณชายเราด่วน”
หลังจากวันที่ปะทะคารมกับเจินเป่ยฉีและเจินเป่ยจื่อ ลู่อวิ๋นชย่าก็ออกมานั่งตรวจอาการคนไข้อยู่ที่โรงหมอทุกวัน อีกทั้ง่ที่ผ่านมาโรงหมอสกุลหลุนก็ถูกพูดถึงอยู่ในทางที่ดีไม่น้อย ทั้งเื่การให้บริการ ราคาค่าบริการ และที่สำคัญการรักษาโรคที่ถือได้ว่าแม่นยำและได้ผลที่สุด
และก็ถึง่เวลาที่ลู่อวิ๋นชย่ารอคอย ผงสลายดวงตาที่นางโปรยใส่หน้าเจินเป่ยจื่อวันนั้นกำลังออกฤทธิ์ และวันนี้ก็เป็วันสุดท้ายที่เขาควรจะได้รับยาถอนพิษ หากพ้นวันนี้ไป เจินเป่ยจื่อก็อย่าได้หวังว่าชั่วชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีกเลย
“พวกเ้ามาเอะอะโวยวายอะไรที่โรงหมอของข้า” หลุนหยุนซีเดินออกมาถาม เื่ที่ลู่อวิ๋นชย่าวางยาเจินเป่ยจื่อนั้น เขาก็รู้จากปากของน้องสาวแล้ว และเขาก็ไม่คิดว่าน้องสาวทำรุนแรงเลยสักนิด เพราะจัดการกับเจินเป่ยจื่อไปคนหนึ่งก็เท่ากับว่าได้ช่วยหญิงสาวบริสุทธิ์อีกนับพัน
“คุณชายรองหลุน” เจินสิงทำท่าคารวะ “คุณชายรองของเราเกิดป่วยขึ้นมาอย่างกะทันหัน นายท่านใหญ่จึงให้ข้ามาเชิญหมอที่โรงหมอของท่านไปรักษาคุณชายรองที่จวนขอรับ”
“โรงหมอของข้าไม่มีบริการส่งหมอออกไปตรวจรักษาภายนอก หาก้ารักษาก็ให้ส่งตัวมารักษาที่โรงหมอของเรา”
“คุณชายรองหลุน ครั้งนี้ข้ามาตามคำสั่งของนายท่านใหญ่ หวังว่าท่านจะเข้าใจ” เจินสิงพูดขึ้นอย่างคุกคาม
“ต่อให้เป็คำสั่งของนายท่านผู้เฒ่าเจิน ข้าก็ยังยืนยันคำเดิม หากจะรักษาก็ต้องพาคุณชายรองของเ้ามารักษาที่นี่”
“หากเป็เช่นนั้น...ท่านจะรับรองผลการรักษาครั้งนี้ได้หรือไม่ หากหมอของท่านรักษาคุณชายรองเราไม่ได้ ท่านคิดว่าท่านจะรับมือไหวหรือ”
“เช่นนั้นก็...” หลุนหยุนซียิ้มให้เจินสิง “ข้าไม่ขอรับคนจากจวนสกุลเจินมารักษาทุกกรณี เพราะข้าไม่เห็นความจำเป็ว่าข้าจะต้องเอาชีวิตของหมอในโรงหมอของข้าไปรับรองความปลอดภัยให้คนของพวกเ้า เชิญเ้าไปหาหมอท่านอื่นเถอะ เชิญ!”
“อาการปวดตา ตาแดง น้ำตาไหลตลอดเวลาใน่แรก หลังจากผ่านไปสองวันสายตาจะเริ่มพร่าเลือน หากผ่านวันที่สามไปคาดว่าดวงตาคู่นั้นคงจะบอดสนิทแล้ว” ลู่อวิ๋นชย่าพูดขึ้นช้าๆ
“เ้า...” เจินสิงถึงกับพูดไม่ออก เพราะอาการของคุณชายรองเป็เช่นนั้นจริงๆ ทั้งเขาก็ตระเวนเชิญหมอฝีมือดีทั่วทั้งเมืองหลวงไปรักษาแล้ว แต่หมอทุกคนก็ไม่สามารถบอกเล่าอาการได้ชัดเจนเช่นนี้ “คุณหนูใหญ่ลู่ ท่านรู้เื่นี้ได้อย่างไร”
“โรงหมอของเราก็มีเส้นสายมากมาย ท่านหมอที่เ้าเชิญไปตรวจอาการก็ทำงานที่โรงหมอของเราอยู่หลายคน ข้ารู้เื่พวกนี้มันแปลกมากเลยหรือ”
“ในเมื่อรู้ เช่นนั้นข้าขอถามว่าท่านจะรักษาอาการของคุณชายรองของเราได้หรือไม่”
“สามารถรักษาได้ แต่...ผลข้างเคียงของมันนั้นช่างน่ากลัว ไม่รู้ว่าคนสกุลเจินจะรับได้หรือเปล่าน่ะสิ”
“ผลข้างเคียงคืออะไร” เจินสิงถามเสียงเครียด
“จากอาการดังกล่าวคิดว่าคุณชายรองเจินคงถูกพิษเข้าให้แล้ว และในยาแก้พิษนั้นมีสมุนไพรบางตัวที่อาจจะทำให้คุณชายรองไม่สามารถมีทายาทได้อีก เห็นทีเ้านายของเ้าคงต้องเลือกแล้วล่ะว่าอยากจะกลับมามองเห็นอีกครั้งหรือเปล่า”
“ไม่มีทางอื่นให้รักษาแล้วหรือ”
“ยาแก้พิษร้อยชนิดนี้เป็สูตรลับของเขาโอสถ ถ้าแม้แต่เขาโอสถยังสกัดยาได้เท่านี้ เ้าคิดว่าในโลกนี้ยังมีผู้ใดเก่งกว่านี้อีก”
“ข้าต้องขอกลับไปรายงานนายท่านให้ทราบก่อน”
“ข้าไม่รีบ แต่เ้าอย่าลืมว่าคุณชายรองเจินคงเหลือเวลาให้ตัดสินใจแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น อ้อ...ค่ายานี้ค่อนข้างแพงอยู่สักหน่อย สองหมื่นตำลึงทอง คิดว่าจวนสกุลเจินคงจ่ายได้กระมัง” ลู่อวิ๋นชย่ายิ้มให้กับเจินสิงอย่างไม่ใส่ใจ ‘การรักษาดวงตาของเ้านายเ้านั้นทำได้ง่ายนิดเดียว เพียงแต่ข้าไม่อยากให้มีเด็กที่เกิดมาจากสายเืของพวกเ้าเพิ่มมาอีกก็เท่านั้น แค่มีพวกเ้าอยู่อย่างทุกวันนี้ ผู้บริสุทธิ์ก็ต้องมาตายไปตั้งเท่าไหร่แล้ว ฉะนั้นคุมกำเนิดทายาทของพวกเ้าไว้หน่อยก็จะดี’
่บ่ายวันนั้นเจินเป่ยจื่อก็มาทำการรักษาที่โรงหมอ เมื่อรู้ว่ามีโอกาสรักษาดวงตาของตนเองให้หายได้ เจินเป่ยจื่อก็ไม่ต้องเสียเวลาคิด ถึงแม้ในอนาคตเขาจะมีบุตรไม่ได้เขาก็ไม่สนใจ เพราะก่อนหน้านี้เขาก็มีทายาทชายหญิงอย่างละหนึ่งคนอยู่แล้ว อีกทั้งพี่ใหญ่ของเขาั้แ่แต่งภรรยาเข้าจวนมาก็ยังไม่เห็นว่าท้องของพี่สะใภ้จะมีการเคลื่อนไหว แม้กระทั่งพี่ใหญ่ที่เป็ชายร่างกายแข็งแรงยังให้กำเนิดบุตรไม่ได้ แล้วมันจะต่างอะไรกับตัวเขากันล่ะ
“การรักษาของคุณชายรองเป็ไปได้ด้วยดี หลังจากนี้อีกสามวันค่อยเปิดผ้าปิดตาออกและต้องดื่มยาให้ครบเจ็ดวันอย่าได้ขาด ทำเช่นนี้ดวงตาของคุณชายรองก็จะกลับมาเป็ปกติ” หมอาุโอธิบายอาการให้กับเจินเป่ยฉีฟัง ซึ่งคราวนี้เขาเป็คนพาน้องชายมารักษาอาการป่วยด้วยตนเอง หรืออีกนัยหนึ่งก็คือเขายังไม่ไว้ใจการรักษาของโรงหมอสกุลหลุน ดังนั้นตลอดเวลาที่หมอทำการรักษา เจินเป่ยฉีจึงนั่งอยู่ในห้องตรวจเพื่อคอยสังเกตการทำงานของทุกคนอย่างไม่กะพริบตา เพียงแต่ตลอดการรักษา เขากลับไม่เห็นความผิดปกติใด
“มีสิ่งใดที่น้องชายของข้าต้องระวังเป็พิเศษหรือไม่ขอรับ” เจินเป่ยฉีถามท่านหมออย่างสุภาพ
“เพียงแค่ทำตามที่ข้าแนะนำอย่างเคร่งครัดเท่านั้นก็พอ”
“ขอบคุณท่านหมอที่รักษาน้องชายของข้าจนหายดี” เจินเป่ยฉีหยั่งเชิงถาม “ในเมื่อยาที่ใช้ในการรักษาเป็สูตรลับของเขาโอสถ ข้าขอสอบถามได้หรือไม่ขอรับว่าทำไมเขาโอสถจึงมอบสูตรยานี้ให้โรงหมอของท่าน”
“หากคุณชายอยากรู้ ท่านคงต้องไปขอคำตอบจากคุณชายรองของเราเองแล้ว” หมอาุโตอบ เขาจะไปรู้เื่นั้นได้ยังไงกัน ในเมื่อการรักษาในวันนี้เขายังเป็แค่ตัวแทนของคุณหนูเล็กเท่านั้น
“เ้าเก่งมากชย่าเอ๋อที่ทำให้คนสกุลเจินยอมจ่ายเงินมาตั้งสองหมื่นตำลึงทอง” หลุนหยุนซีมองตั๋วแลกเงินอยู่ตรงหน้าอย่างพอใจ
“ข้าเห็นว่ายังมีห้องว่างที่อยู่ติดโรงหมอของเรา ข้าจึงอยากซื้อไว้เพื่อเปิดโรงหมอสำหรับรักษาสตรีโดยเฉพาะเ้าค่ะ และจะปรับปรุงห้องพักด้านหลังไว้เป็ห้องผ่าตัดโดยเฉพาะด้วย”
“เ้าคิดที่จะเปิดเผยตัวตนเมื่อไหร่ว่าเ้าเป็หลานสาวของท่านหมอเฉียว”
“รอให้ท่านตาเดินทางมาถึงเมืองหลวง ถึงเวลานั้นทุกคนก็จะรู้เองไม่ใช่หรือเ้าคะ”
“นั่นสินะ ข้าก็หวังว่าท่านหมอเฉียวจะรักษาเซียวอ๋องและพระชายาจนหาย พี่ใหญ่เคยเล่าให้ข้าฟังว่าเมื่อก่อนเซียวซื่อจื่อไม่ใช่คนเ็าเช่นนี้ แต่หลังจากที่บิดากับมารดาของเขาไปรบที่ชายแดนเหนือ แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ก็ทำได้เพียงนอนหลับใหลอยู่บนเตียงเท่านั้น จากนั้นเซียวซื่อจื่อก็มักจะอาสาออกไปรบเพื่อปกป้องดินแดนเหนือมาตลอด จนเกิดเหตุการณ์ที่เขาเพลี่ยงพล้ำในการปราบโจรและถูกปลดออกจากตำแหน่งแม่ทัพนั่นล่ะ เขาจึงได้แต่ใช้ชีวิตเงียบๆ อยู่ในเมืองหลวง” หลุนหยุนซีเล่าถึงอดีตของเซียวิเฉินให้น้องสาวฟัง “ข้าคิดว่าที่เขาอาสาไปรบก็เพราะอยากสืบหาความจริงมากกว่าว่าทำไมกองทัพที่ยิ่งใหญ่ของเซียวอ๋องถึงถูกจัดการได้ง่ายๆ”
ลู่อวิ๋นชย่านั่งฟังก็เห็นด้วย เพราะกองทัพของเซียวอ๋องนั่นขึ้นชื่อว่าเป็กองทัพที่เกรียงไกรและเข้มแข็งที่สุด การแพ้ศึกที่ชายแดนเหนือคราวนั้นมันดูเหลือเชื่อเกินไป ทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเซียวิเฉินก็ยังเป็ที่ดินแดนเหนืออีก หากศัตรูไม่ส่งคนเข้ามาสอดแนม เช่นนั้นก็แสดงว่าแคว้นเหลียงคงมีคนบางกลุ่มที่เป็บ่อนทำลายและกำลังทำตัวเป็ไส้ศึกเพื่อหวังที่จะทำลายแคว้นของตนเองอยู่แน่นอน
“ว่าแต่เ้าเถอะชย่าเอ๋อ เสนาบดีลู่ส่งคนมาบอกว่าเรือนพักของเ้าถูกซ่อมแซมเสร็จตั้งหลายวันแล้ว เ้าจะเดินทางกลับจวนของเ้าเมื่อไหร่หรือ ครั้งนี้บิดาของเ้าดูจะใส่ใจเ้ามากเป็พิเศษ”
“เขาใส่ใจข้าเพราะเป็ห่วงชื่อเสียงของตัวเองเท่านั้น”
“ให้เซียวซื่อจื่อส่งองครักษ์มาคุ้มครองเ้ามากขึ้นหน่อยดีไหม ข้ารู้สึกว่าเจินอี๋เหนียงกับน้องสาวของเ้าคงจะไม่ปล่อยให้เ้าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแน่ อีกอย่างนี่ก็ใกล้เวลาที่จะมีพิธีคัดเลือกพระชายารัชทายาทแล้ว บุตรสาวของอนุย่อมไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมพิธี ตามความเห็นของข้า เจินอี๋เหนียงคงต้องเร่งมือทำอะไรสักอย่างเพื่อให้บิดาของเ้าแต่งตั้งนางให้ขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่ และเ้าก็คืออุปสรรคชิ้นสำคัญของนาง”
“ข้าอยากให้นางแสดงฝีมือให้ข้าเห็นั้แ่พรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ”
“หากท่านเสนาบดีมาขอให้เ้ายกโทษให้พวกนางอีกเล่า”
“ข้ายอมให้พวกนางแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวเ้าค่ะ ต่อจากนี้ไม่มีอีกแล้ว” ลู่อวิ๋นชย่าตอบพี่ชายอย่างไม่ใส่ใจ
418
