เช้าอันสดใส แสงอาทิตย์กระจายแสงเปล่งประกายเสียงนกร้องเพลงดังไพเราะ หลังจากที่เอตื่นขึ้นมานั่งงัวเงียเขากำลังเปรียบเทียบความรู้สึกระหว่างการหลับที่โลกกับภายในเกม เขาพบว่ามันไม่มีความแตกต่างอะไรในการนอนหลับในเกมนี้กับบนโลก และเกมนี้ไม่มีไอคอนพิเศษที่ปรากฏในเกมมันเหมือนกับว่าเราเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบจริงๆแต่จะมีพิเศษตรงที่ npc ซัพพอตเตอร์ที่จะทำหน้าที่เป็ไอคอนทั่วไป ตอนนี้เคียร่ากำลังบินวนอยู่เหนือหัวของเอ
“เคียร่า เปิดหน้าต่างตั้งค่า” หน้าต่างตั้งค่าก็แสดงขึ้นมาทันที เขาไล่สายตาดูไปเรื่อยๆจนเขาไปสะดุดตาเข้ากับข้อความหนึ่งแบ่งปัน EXP สำหรับซัพพอตเตอร์ เอกดลองกดดูอย่างไม่ลังเลและก็มีข้อความปรากฏขึ้นมา
“ตอนนี้ซัพพอตเตอร์ของท่านจะได้รับการแบ่ง EXP เป็จำนวน 10%”
“สงสัยคงเหมือนโฮมุนในเกมสุดคลาสสิค” จากนั้นเขาก็ไล่สายตาดูซักพักก่อนที่เขาจะลุกออกจากห้องไปเมื่อเขาเดินลงมาด้านล่างก็เขาพบเข้ากับคุณนายเ้าของโรงแรม เขากล่าวทักทายคุณนายเ้าของโรมแรมแล้วเดินออกไปหาอาหารเช้ากิน
“้นี่เธอ เธอได้ยินข่าวที่ว่ามีการสู้รบครั้งใหญ่ที่แอ่งนามิลไหม ได้ยินข่าวว่ามีศพกองเป็ูเาด้วยละเธอ”
“หรอเธอ แล้วเป็ยังไงต่อละเธอ”
“ก็…”
“…”
เอนั่งกินอาหารเช้าไปพลางนั่งฟัง npc พูดคุยเกี่ยวกับการต่อสู้ที่แอ่งนามิลไปพลางพวกเธอคุยกันอย่างออกรสชาติเหมือนตัวเองไปดูแบบแนบชิดติดขอบสนามจนเออดทึ่งไม่ได้ที่พวกนางเล่ากันอย่างเผ็ดร้อนทั้งยังใส่สีตีไข่พร้อมเสร็จสับ เอได้แต่สายหัวอย่างอดไม่ได้เพราะเขาไม่คิดว่า AI ของ npc พวกนี้จะล้ำหน้าขนาดนี้พวกเขาเหมือนคนที่มีชีวิตจริงๆจนอดไม่ได้ที่จะคิดว่านี้มันอีกโลกหรือป่าว npc พวกนี้เป็คนจริงๆหรือป่าว แต่เขาก็มีข้อสรุปได้อย่างหนึ่งเกมนี้มันสุดยอดจริงๆ มันตอบโจทย์ของเขาอย่างแน่นอน เนื่องจากเขาเป็พวกเล่นเก็บบรรยากาศแบบผจญภัยชิลๆซิลมอนเตอร์ แถมเกมนี้ไม่มีพวกไอคอนให้หน้าลำคาญทุกอย่างล้วนแล้วแต่เหมือนโลกปกติที่พวกเราอาศัยอยู่แต่ก็จะมีสิ่งที่พิเศษอยู่ก็คงจะเป็เหล่าซัพพอตเตอร์ที่เป็ผู้ช่วยให้ผู้เล่นทำสิ่งต่างๆง่ายขึ้นและน่าจะมีหลายๆอย่างที่ยังเป็ปริศนาโดยที่เอเขามีลางสังหรบางอย่างแต่ยังไงเขาก็ได้แค่เก็บความสงสัยไว้และมองซัพพอตเตอร์ของเขาซึ่งตอนนี้เคียร่ากำลังนั่งกินอาหารของเขาอยู่โดยที่เธอกำลังกัดอาหารคำเล็กๆอย่างน่ารักจนเออดเอานิ้วแย่แก้มเธอเล่นไม่ได้
“ได้เวลาที่เราจะต้องเก็บเลเวลแล้ว ไปกันเถอะเคียร่า”
“อือ”
มันเป็ตอนเย็น สายลมพัดใบไม้ในป่าพริ้วไหว พร้อมทั้งแสงตะวันที่กำลังจะตกดิน ทำให้รู้สึกสงบเงียบแต่ก็ให้ความรู้สึกมีบางอย่างติดอยู่ในใจ ร่างสูง ร่างหนึ่งกำลังนั่งทอดสายตามองดูวิวป่าจากยอดเขาสูงราวกับไม่ยินดียินร้ายกับโลกล่า สายตาของเขามองไปยังทิศของแสงที่กำลังจะลับตาไป เขาหลับตาลงดืมด่ำกับบรรยากาศที่สวยงามและใกล้ๆกันก็มีร่างเล็กที่เหมือนทัมเบลิน่าตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่ใกล้ๆเขา เอเขาขึ้นเขามานั่งพักหลังการเก็บเลเวลที่หนักหน่วง เขาสะกิดให้เคียร่าตัวน้อยตื่นขึ้นก่อนที่เขาจะเปิดดูค่าสเตตัสของตัวเองได้
“สเตตัส”
ผู้เล่น:เอ
ระดับ:10
คลาส:-
อาชีพ:นักเวทย์(ฝึกหัด)
ระดับนักพจญภัย:-
HP:150
SP:120
Sta:100
Str:1+5
Agi:1+5
Int:1+10
Points:10
โจมตี
ความเร็วใจการโจมตี:130
พลังโจมตีกายภาพ:7 ~ 10
พลังโจมตีเวทย์: 13~16
ระยะโจมตี:0.5
ความเร็วในการเคลื่อนที่:100
เพิ่มพลังโจมตีเวทย์:5%
ป้องกัน
ป้องกันการโจมตีกายภาพ : 4
ป้องกันการโจมตีเวทย์ : 0
ต้านทานกายภาพ:1%
ต้านทานเวทมนต์:1%
ต้านทานสถานะ:1%
การฟื้นฟู Hp:0.5
การฟื้นฟู Sp:1.1(0.5+0.6)
สกิล
-ลูกไฟ lv.1(ฝึกหัด)
Skill Points:0
“อุปกรณ์สวมใส่”
Helm:ไม่มี
Armor:นักผจญภัย(ฝึกหัด)
glove:ไม่มี
Boots:นักผจญภัย(ฝึกหัด)
weapon:ดาบเวทย์(ฝึกหัด)
Shield:ไม่มี
Belt:ไม่มี
accessories:ไม่มี
accessories:ไม่มี
Backpack:นักผจญภัย(ฝึกหัด)
ดาบเวทย์(ฝึกหัด)
ระดับ:ขาว
ความเร็วในการโจมตี :-30
พลังโจมตีกายภาพ : 1 ~ 3
พลังโจมตีเวทย์ : 2~5
คำอธิบาย: ดาบเวทย์ที่ใช้สำหรับนักเวทย์ฝึกหัดที่ผลิตจากศูนย์อบรมมือใหม่เหมาะสำหรับการซ้อม
เอได้เปลี่ยนจากคฑาเป็ดาบหลังจากที่เขาลองไปถามเกี่ยวกับเื่อาวุธเนื่องจากเอเคยได้ฝึกใช้ดาบั้แ่เด็กๆ เขาจึงมีความชำนาญมากกว่าการใช้คฑา นี้ก็จะมืดแล้วเอหลังจากตรวจสอบค่าสถานะเสร็จแล้วเขาก็เดินลงเขาไปยังหมู่บ้าน
“ฉันยังไม่แน่ใจว่าจะเล่นเป็เมจสายไหน แต่ที่แน่ๆถ้าไม่เล่นสายเพรียว int ก็คงจะเป็สาย agi เมจก็น่าสนใจเหมือนกัน” เขาได้แต่คิดพลางเดินกลับหมู่บ้าน
879
