..." ไม่มีใคร คิดปราบผู้เฒ่าตั๊กแตน หรือ " อาร์มเมอร์ ถามต่อ
" มี แต่ต้องเอาชีวิต ไปทิ้งเสียเยอะ ไม่มีใครในเมืองนี้ ที่จะมีอำนาจ เหนือผู้เฒ่าตั๊กแตน อีกแล้ว "
สองเผ่าพันธุ์ ต่างสนทนา อยู่ครึ่งคืน จึงลากลับไปพักผ่อน
ไอริส ยืนดูผาเทียนหยด อย่างเพลิดเพลิน แสงเทียนวับแวว ทั้งภูผา หยดเทียนเป็สาย หยดลงมาััหินเบื้องล่าง จับตัวเป็ก้อนเทียนไปทั่ว
" ผาเทียนหยด มีอำนาจให้สาวน้อย ต้องมนต์ เลยหรือ "
อาร์มเมอร์ แซว หญิงสาวชาวจีน
" ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก " เธอตอบเสียงกึ่งขบขัน ที่ชายหนุ่มทักเธอ อย่างนั้น
" ไปคุยอะไรกับตั๊กแตน หรือ " เธอเปลี่ยนเื่คุย
" ผมอยากรู้เื่ เมืองตั๊กแตน พวกเราเจอศึกหนักอีกแล้ว ต้องสู้กับผู้เฒ่าตั๊กแตน ยังไม่พอ
ต้องไปเจอ จ้าวแกะหัวตั๊กแตนอีก "
อะไรกัน คะ จ้าวแกะหัวตั๊กแตน " ไอริส อุทาน
" ถ้าให้เดานะ แกะที่มีหัวเป็หัวของตั๊กแตน ไง " อาร์มเมอร์ ไม่รู้จะอธิบายให้ ไอริส ฟังยังไง บอกแบบกำปั้นทุบดิน
" เฮ้อ...!!! "
ไอริส ถอนหายใจ เฮือกใหญ่ กล่าวว่า
" ถ้าจะต้องพบสัตว์ประหลาด ในโลกอักษรไขว้ เข้าอีกแล้ว ซิ "
" คง จะเป็อย่างนั้น "
อาร์มเมอร์ คล้อยตาม
" อะไรกัน คะ จ้าวแกะหัวตั๊กแตน" นาตาลี เป็อีกคน ที่ทำท่า อย่างบอกไม่ถูก ลูกตากลอกไป กลอกมา
เนฟวี่ นิค ยิ้มท่าทางกวนประสาท ล้อเลียน นาตาลี พูดว่า
" พวกเราได้เห็น วิศวพันธุกรรมศาสตร์ กันให้แล้วล่ะ คราวนี้ "
" ตัดต่อยีนส์ รึไง " อ๊อคคิวลาร์ ต่อความให้
ทุกคน ออกมายืนหน้าถ้ำ ในเช้าวันสดใส แสงตะวันไล่ขอบยอดเขา แสงเทียนทั่วูเา ดับไปก่อนตอนรุ่งเช้า ก่อนที่พวกเขาจะตื่นนอน
ตั๊กแตนเด็กหญิงน้อย เดินมาหาพวกเขา พูดว่า
" พ่อกับแม่ เชิญพวกท่านไปกินอาหารเช้า คะ "
ลูกตากลมโต ใสแจ๋ว กลอกไปมา ของเผ่าพันธุ์ตั๊กแตน ช่างน่ารักจริง
โอลิเวีย คิด และกล่าวว่า
" หนูน้อย หนูมีชื่อ ไหม จ๊ะ "
" หนูชื่อ เช้าหอม จ๊ะ " ตั๊กแตน หญิงน้อย ตอบ เลียนเสียงโอลี่
" ชื่อแปลกดี น่ารักจัง เช้าหอม " นาตาลี ชมตั๊กแตนน้อย บ้าง
" พ่อ แม่ หนูล่ะ ชื่ออะไร " ไอริส ชวนคุย ต่อ
" พ่อชื่อ เทียนเช้า แม่ชื่อ
เทียนหอม จ๊ะ "
" อ๋อ พอมีลูก ชื่อพ่อกับแม่ จึงผสมกัน เป็ เช้าหอม " โตเลโด้ พูดล้อ
อาหารเช้าแรก ของเมืองตั๊กแตน จึงเป็ข้าวหอมมะลิ พันธุ์พื้นเมืองไม้ ดัด กับข้าวเป็ ปลาเทียนจากูเาเทียน
ด้วยฝีมือทำอาหารจาก ตั๊กแตนคุณแม่เทียนหอม
เนฟวี่ นิค มองมาทาง โอลิเวีย อมยิ้มอย่างนึกขบขัน
" ยิ้มอะไร ฟันขาวๆของนาย ฉันจะเลาะด้วยด้ามคฑา "
เธอส่งสายตาค้อน หลายตลบ
"สงสาร คนเบื่อปลา กินปลามาหลายวัน คงสาปกันไปชาติหนึ่งเลยล่ะ " ชายหนุ่มผิวสี ชาวเทคซัส กล่าวยิ้มๆ
อันโตนีโอ ทั้ง 7 กับครอบครัวตั๊กแตน นั่งล้อมวงอยู่ข้างลำธาร ที่มาจากูเาเทียน
ต้นไม้ร่มครึ้ม ด้วยสีม่วงสดของใบ ทำให้ โอลิเวีย คิดถึงถิ่นกำเนิดของคฑาหยก
" พวกเราอยู่ที่นี่กันได้ ไม่นานหรอก ผู้เฒ่าตั๊กแตน ต้องรู้ว่า เราหลบซ่อนอยู่ที่นี่ " ตั๊กแตนเทียนเช้า กล่าว
" พวกเรา ต้องทำอย่างไร " โตเลโด้ กล่าวอย่างเป็งานเป็การ
" จะให้เรา ปราบผู้เฒ่าตั๊กแตน ไหม" เนฟวี่ นิค อยากแสดงฝีมือ อีกครั้ง
" พวกท่าน จะรับมือกับผู้เฒ่าตั๊กแตน ไหวหรือ อย่างที่บอก มันมีลมหายใจ เป็อาวุธ
ถ้าสกัดกั้น ลมหายใจมรณะ ไม่ได้ อย่าหวังจะทำลาย ผู้เฒ่าตั๊กแตนได้ "
ตั๊กแตนหนุ่มใหญ่ กล่าวอย่างหมดหวัง
" ขอให้พวกเรา ลองดูก่อน " โตเลโด้ คิดว่า พอสู้ได้
อันโตนีโอ ทั้ง 7 กลับมาที่ปากถ้ำ นั่งล้อมวงวางแผน กำจัดผู้เฒ่าตั๊กแตนปีศาจ
" ตามที่ เทียนเช้า บอก จะป้องกันลมหายใจมรณะ อย่างไร " อาร์มเมอร์ หารือ กับเพื่อนๆ
" เทียนเช้า ไม่ได้บอกอะไร มากกว่านี้หรือ " ไอริส ถามขึ้นมาบ้าง ทุกคนส่ายหน้า
" ไม่ลองไปสืบข่าว ในเมืองตั๊กแตน ดูก่อนล่ะ " เต่าทอง ออกความเห็น
" ใช่แล้ว ต้องไปสืบข่าว และผู้ที่เหมาะสมที่สุด พี่เต่าทองนั่นแหละ
อย่าลืม ป้องกันลมหายใจมรณะ ด้วย เดี๋ยวพี่เต่าทอง จะกลายเป็ปีศาจ บริวารของผู้เฒ่าตั๊กแตน " โอลิเวีย ชี้ทาง ให้ทุกคน
เต่าทอง บินกลับมาที่เขาเทียนหยด ในเวลาใกล้ค่ำ ท่ามกลางความเป็ห่วงของทุกคน
" คิดว่า พี่เต่าทอง จะกลายเป็บริวาร ของผู้เฒ่าตั๊กแตน ไปเสียแล้ว "
โอลิเวีย พูดหยอก เมื่อพบหน้าเต่าทอง
" สภาพการณ์ ในเมืองตั๊กแตนเป็อย่างไรบ้าง " นาตาลี ถามต่อเนื่อง จากโอลิเวีย
" เดี๋ยวก่อน ขอพักเหนื่อย แป๊ปหนึ่ง " เต่าทอง ทำท่า จะหมดแรง
" พี่เต่าทอง กินน้ำไหม จะได้มีแรง"
เนฟวี่ นิค แซว เพราะรู้ว่า เต่าทอง อยู่ได้ โดยไม่ต้องกินอาหาร
ทุกคนรวมตัวกัน อยู่หน้าถ้ำของ อันโตนีโอ ทั้ง 7 รวมทั้งครอบครัวตั๊กแตน ด้วย
" พลเมืองตั๊กแตน มีชีวิตอยู่แบบไร้ิญญา จะถามหาข่าว ไม่ได้เื่เลย ตั๊กแตนทุกชีวิต ทำงานเป็ปกติ แต่จะถามอะไร ตอบไม่ได้ " เต่าทอง ตอบ
" แล้วได้ความไหม เนี้ย " โอลิเวีย ถามหาข่าว
" ระดับ เต่าทอง ทั้งที จะไม่ได้เื่ หรือ " เต่าทอง โอ่ ตัวเอง
" ได้เื่อะไร ล่ะ " อ๊อคคิวลาร์ ถามบ้าง
เต่าทอง ขยับปีก เท้าที่เหยียบอยู่บนก้อนหินหน้าถ้ำ ทุกคนกำลังจ้องมองอยู่
" เมื่อถามข่าวจากตั๊กแตน ไม่ได้ ต้องถามจาก ผู้ที่ไม่โดนลมหายใจมรณะ เล่นงาน " เต่าทองพูดเป็ปริศนา
" มีใครรึ ที่ไม่โดนลมหายใจมรณะ ไล่ล่า" คราวนี้ เป็เสียงของตั๊กแตนหนุ่มใหญ่
" ต้นไม้ดัด ในเมืองตั๊กแตนไง อย่าลืมนะ ต้นไม้ไม่ว่าที่ไหน จะคลายลมหายใจ ในเวลากลางวัน เป็ก๊าซอ๊อคซิเจน
เพราะฉะนั้น ในเวลากลางวัน ลมหายใจมรณะ ไม่มีผลต่อต้นไม้
และที่สำคัญ ลมหายใจมรณะ จะอ่อนแรง ในเวลากลางคืน เพราะต้องแย่งอากาศกับต้นไม้ " เต่าทองร่ายยาว
" ใช่แล้ว "
เป็เสียงของ ไอริส ทุกคนหันมามองเธอ เป็ตาเดียว เธอกล่าวเสริม อีกว่า
" จุดอ่อน ของลมหายใจมรณะ และผู้เฒ่าตั๊กแตน คือ เวลาที่ต้องแย่ง ลมหายใจ กับต้นไม้ เพราะฉะนั้น ในเวลากลางวัน ลมหายใจมรณะ จะกล้าแข็งมาก "
" เวลากลางคืน จึงเป็จุดอ่อน ของลมหายใจมรณะ กับผู้เฒ่าตั๊กแตน " โตเลโด้ กล่าวเสริม
" เป็ไปได้ ยังไง เวลากลางคืน น่าจะเป็ เวลาที่พวกปีศาจ มีอำนาจกล้าแข็ง มิใช่หรือ " ตั๊กแตน หนุ่มใหญ่ กล่าว
" แต่ปีศาจ ที่มีลมหายใจ เป็อาวุธ และต้องแย่ง ก๊าซอ๊อกซิเจน กับต้นไม้ ในเวลากลางคืนย่อมลดทอนพลังลงไป " อาร์มเมอร์ กล่าวสรุป
" สำหรับ คืนนี้ เอาไว้แค่นี้ก่อน พวกเราคืบหน้า ไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว พรุ่งนี้ค่อยวางแผนกันใหม่ " ไอริส กล่าวปิดท้าย ทุกคนเห็นด้วย
ตั๊กแตนสามชีวิต กลับไปที่พักของตัวเอง
แสงตะวัน ยังไม่ทันจับขอบฟ้า เต่าทองรีบปลุกทุกคน ให้ตื่นขึ้น และบินไปที่พักของครอบครัวตั๊กแตน
แจ้งข่าวว่า มีกลุ่มตั๊กแตน ตรงมาที่หุบเขาเทียนหยด
" น่าจะเป็บริวาร ของผู้เฒ่าตั๊กแตน มันรู้ว่าลมหายใจมรณะ ไม่สามารถตามมาที่ ูเาเทียนหยดได้
จึงใช้ให้กองกำลัง ของมัน
ตามพวกข้ามา " ตั๊กแตนหนุ่มใหญ่กล่าว
" ท่านพอจะหาที่ซ่อนตัวได้ไหม " อาร์มเมอร์ หารือ
" เกาะกลางลำธาร ที่อยู่ใต้ผาเทียนหยด น่าจะเป็ที่ซ่อนตัว ได้ดีที่สุด " ตั๊กแตนเทียนหอม ชี้ทาง
" พวกท่าน สามชีวิต ขึ้นไปบนรถม้าขาวคู่ ของเรา จะพาข้ามลำธารไปที่เกาะนั้น " ไอริส ขับรถม้า พาสามชีวิต ข้ามลำธารน้ำ ถึงแม้จะตื้น แต่น้ำค่อนข้างเชี่ยว
ตั๊กแตน สามชีวิต ต่างประหลาดใจ ที่ม้าขาวคู่ กับรถ ไม่ได้จมลงไปในน้ำ
กลับวิ่งอยู่บนผิวน้ำ ข้ามฝั่งไปที่เกาะ ใต้ผาเทียนหยด อย่างง่ายดาย
ไอริส ส่งตั๊กแตนทั้งสาม ให้หลบอยู่ที่ เกาะกลาลำธาร ใต้ผาเทียนหยดแล้ว จึงขับรถม้า กลับมาที่เพื่อนๆคอยอยู่
" เธอ สามคน คอยคุ้มกันตั๊กแตน ที่เกาะใต้ผาเทียนหยด สำหรับกองกำลังของผู้เฒ่าตั๊กแตน ปล่อยให้เป็หน้าที่ของพวกเราเอง " อาร์มเมอร์ มอบภาระหน้าที่ให้ทั้งสามสาว
" อ๊อคคิว ขึ้นเนินเขา ดูซิว่ากองกำลังตั๊กแตน มีเท่าไร ใกล้มาถึงูเาเทียนหยดหรือยัง
โตเลโด้ กับ เนฟวี่ คุมทางเข้า ช่องแคบผาเทียนหยด " อาร์มเมอร์ มอบหมาย ให้แต่ละคนไปทำ
ส่วนตัวเขา ขี่ม้าสีทอง
ตามอ๊อคคิวลาร์ ขึ้นเนินเขา
เส้นตัดขอบฟ้า กองกำลัง เคลื่อนที่เร็ว ใกล้เข้ามา ประดุจเครื่องบินขับไล่ F-16
กองกำลังตั๊กแตนล่าสังหาร ควบม้าสีน้ำตาลเข้ม มุ่งตรงมาที่เขาเทียนหยด ในมือของพวกมัน มีอาวุธ ทั้งธนู ดาบ ง้าว บ่วงบาศก์ หอก ทวน
" พี่ม้า คิดว่า กองกำลังตั๊กแตนปีศาจ มันมีฤทธิ์เดช มากแค่ไหน " อาร์มเมอร์ ปรึกษากับม้าสีทอง
" มันไม่ใช่ ปีศาจตั๊กแตน ธรรมดา
มีอำนาจมาจาก ผู้เฒ่าตั๊กแตน พวกท่านต้องระวัง ให้ดี "
" อ๊อคคิว นายใช้แว่นขยาย ส่องแสงตะวัน อย่าให้พวกมันเข้ามาใกล้ ทางเข้าูเาเทียนหยดได้
ผม จะให้เนฟวี่ ขึ้นเนินเขา ฝั่งตรงข้าม ใช้หน้าไม้อีกแรงหนึ่ง ส่วนผม จะอยู่ปากทางเข้า ช่วยกับโตเลโด้ " อาร์มเมอร์ วางแผนสกัด
กองกำลังตั๊กแตน ควบม้าเข้ามาใกล้ ปากทางูเาเทียนหยด อ๊อคคิวชูแว่นขยาย ให้รับกับแสงตะวัน ยามเช้า
ประกายแสงตะวัน ส่องผ่านแว่นขยาย ตกกระทบพื้นดิน หน้าแนวกองทัพ ทหารตั๊กแตนขี่ม้า
ทำให้มัน ต้องชักบังเหียน บังคับม้าให้หยุด กะทันหัน สักครู่ หัวหน้าของมัน จึงส่งสัญญาณ ให้บุกเข้าปากทาง เข้าูเาเทียนหยดทันที
อาร์มเมอร์ กับโตเลโด้ เตรียมพร้อมอยู่ปากทาง สกัดกั้น ไม่ให้กองทัพตั๊กแตนปีศาจ ฝ่าด่านเข้ามาได้
อ๊อคคิว ส่องแว่นขยาย ให้แสงตะวันส่องผ่าน ลำเเสงพุ่งตรง ไปยังทหารตั๊กแตน
ทันทีที่ทหารตั๊กแตน โดนพลังแสงตะวัน พวกมันร่วงลงจากพื้น บางตัวโดนตัดหัว ขาดกระเด็น บางตัวลำแสงตะวัน พุ่งทะลุกลางลำตัว